http://www.darussunne.com/ دار السنة

Abdulaziz Bayındır’ın Meşîet Konusundaki Bir Saptırmasına Reddiye

2012-02-14T15:32:00.001-08:00

Abdulaziz Bayındır’ın MeşîetKonusundaki Bir Saptırmasına Reddiye

Ebu Muâz el-Çubukâbâdî

Bismillahirrahmanirrahim

Şüphesiz hamd Allah içindir. Ona hamdeder, O’ndan yardım ister, O’ndan bağışlanma dileriz. Nefislerimizin şerrindenve amellerimizin kötülüklerinden Allah’a sığınırız. Allah kimi hidayet etmişseonu saptıracak yoktur. Kimi de saptırmışsa onu hidayet edecek yoktur. Şehadetederim ki Allah’tan başka ilah yoktur, O birdir, ortağı yoktur. Yine şehadetederim ki Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem O’nun kulu ve rasulüdür.

Bundan sonra;

Birçok kimse söylemlerinin çok cüz’i bir kısmında Selefî’lerinsöylemlerine benzettikleri için; Ehl-i Sünnet haricinde her türlü sapıkfırkanın görüşlerini pislik böceği gibi yumak yapan ve şakirtlerine helva diyeyutturan Mustafa İslamoğlu’yu ve Sapkın fırkalardan biri olan Mutezile’ninülkemizdeki temsilcilerinden Prof.Dr. Abdulaziz Bayındır’ı “selefî”zannetmektedirler! Onların habis akidelerini ümmetin selefine nispet etmek,selefe büyük bir iftiradır. Forum sayfamda Mustafa İslamoğlu’nun sapıklıklarınaişaret eden bir kaç yazı yayınlamıştım. Burada Abdulaziz Bayındır’ın Mutezile’ninen bariz özelliği olan “kader inkârı” özelliklerine nasıl intibak ettiğini,hatta mutezileden olan öncülerini de solladığını göstererek, şüpheye düşürdüğüzihinlere, hakkın delillerinden bir huzme sunmaya çalışacağım. Başarı Allah’tandır.

Bayındır, Doğru Bildiğimiz Yanlışlar adlı kitabında (s.116) Ehl-iSünnet ve’l-Cemaat’in kader inancını eleştirdiği satırlarında şöyle diyor:

“Allah Teâlâşöyle buyurur:

وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ فَيُضِلُّاللّهُ مَن يَشَاء وَيَهْدِي مَن يَشَاء وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

“Biz, her elçiyi kendi toplumunun dili ilegönderdik ki onlara iyice açıklasın. Bundan sonra Allah dileyeni sapıklıktabırakır, dileyeni de yola getirir. Güçlü olan o, doğru karar veren odur.” (İbrahim 14/4)

Tefsir vemeallerin çoğunda âyete şu şekilde anlam verilmiştir:

“Biz, her elçiyikendi toplumunun dili ile gönderdik ki onlara iyice açıklasın. Bundan sonraAllah, dilediğini saptırır, dilediğini de yola getirir. Güçlü olan o, doğru kararveren odur.”

Ayete bu şekilde anlam verenler şunlarıdüşünmeliydiler: Allahdilediğini yola getirecek ve dilediğini saptıracaksa neden elçi gönderir? Budurumda elçinin, o toplumun dili ile açıklama yapmasının ne anlamı olur? Böyleanlamsız bir iş “doğru karar veren” Allah’a yakıştırılır mı? İçinde ciddiçelişkiler olan ifadeler, Allah’ın sözü olabilir mi?

Çelişkiler “yeşâ”nın faili olan “o” zamirinin Allahlafzını gösterir sayılmasından kaynaklanmıştır. Hâlbuki burada zamir, yalnız “men=kim”i gösterir. Uzağında olan Allah lafzını göstermesi için karinegerekir. Burada böyle bir karine yoktur. Üstelik konu ile ilgili âyetler, yola gelmeyi ve sapmayı kişinin fiiliolarak göstermektedir...”

Bayındır, kendisi için “Arap dili konusunda mahir bir kimse”görüntüsü vermeye çalışsa da aslında bu söyledikleri, Arap dilinde uzman hiç kimsetarafından kabul edilmemiştir. Hatta öyle ki Mutezile’nin ileri gelenlerindenve arap dilinin uzmanlarından olan Zemahşeri dahi, bu ayetin (İbrahim 4ayetinin) tefsirinde Ehl-i Sünnete muhalif bir yorumda bulunmasına rağmen,Bayındır’ınki gibi fasid bir yoruma gitmemiş, şöyle demiştir:

{ فَيُضِلُّ الله مَنيَشَآءُ وَيَهْدِى مَن يَشَآء } كقوله { فَمِنكُمْ كَافِرٌ وَمِنكُمْ مُّؤْمِنٌ }[ التغابن : 2 ] لأنّ الله لا يضلّ إلا من يعلم أنه لن يؤمن . ولا يهدي إلا منيعلم أنه يؤمن . والمراد بالإضلال التخلية ومنع الألطاف ، وبالهداية : التوفيقواللطف ، فكان ذلك كناية عن الكفر والإيمان

“Allah dilediğini saptırır, dilediğini hidayet eder”ayeti tıpkı “Bir kısmınız kâfir, birkısmınız da mü'mindir.” (Tegabun 2) ayetindeki gibidir. Zira Allah ancakiman etmeyeceğini bildiği kimseyi saptırır ve ancak iman edeceğini bildiğikimseyi hidayet eder. Saptırmakla kastedilen, yardımsız bırakmak ve lütufta bulunmamaktır.Hidayet ise başarı vermek ve lütufta bulunmaktır. Böylece küfür ve imandankinaye olmaktadır.” (el-Keşşaf 3/264)

Görüldüğü gibi Mutezile imamı Zemahşerî dahi, Arap lügatinde sözsahibi bir kimse olmakla beraber, “men yeşa” kalıbındaki dilemek fiilininzamirini Allah’a ait olarak yorumlamıştır. Bayındır, mutezilî bir imam olanZemahşeri’yi burada sollamıştır. Zira bu sözlerinde görülen o ki, Zemahşeri,kadere imanın rükünlerin biri olan “ilm”i yani Allah’ın ezelden her şeyi biliciolmasını kabul etmektedir. Bayındır’ın açıklaması ise ancak kadere imanın ilimrüknünü inkâr eden kimselerin tarzını ifade etmektedir.

Bayındır şöyle diyordu:Çelişkiler“yeşâ”nın faili olan “o”zamirinin Allahlafzını gösterir sayılmasından kaynaklanmıştır. Hâlbuki burada zamir, yalnız “men= kim”i gösterir. Uzağında olan Allahlafzını göstermesi için karinegerekir.”

Burada ayetin doğru i’râbı şu şekildedir: “yudillullah” fiil-imuzari olup faildir. “Men” ise mef’uldür. “yeşâ” sıladır. “yehdî men yeşâ”; “yudillullahu men yeşa”üzerine atıftır.

Bayındır’ın açıklaması, arap diline uygun olmayıp, “men”in mef’uldeğil, fail olduğunu söylemekte ve “yeşâ”nın sıla olmasını inkar ettiğini göstermektedir.

Bu sapmanın boyutunu herkesin açıkça müşahede edebilmesi için, buradahemen aynı kalıpta başka bir ayeti örnek olarak zikredelim:

Allah Azze ve Celle şöyle buyurmuştur:

لِلَّهِمُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ يَهَبُ لِمَنْ يَشَاءُإِنَاثًا وَيَهَبُ لِمَنْ يَشَاءُ الذُّكُورَ (49) أَوْ يُزَوِّجُهُمْ ذُكْرَانًاوَإِنَاثًا وَيَجْعَلُ مَنْ يَشَاءُ عَقِيمًا إِنَّهُ عَلِيمٌ قَدِيرٌ (50)

“Göklerin ve yerinhükümranlığı Allah'a aittir. Dilediğini yaratır. Dilediği kimseye kızlar ihsaneder; dilediği kimseye de erkek evlatlar verir. Yahut onları erkekler ve kızlarolarak çift verir; dilediğini de kısır yapar. O, şüphesiz her şeyi hakkıyla bilendir;her şeye hakkıyla kadirdir.”(Şura49-50)

Şimdi de bu ayetlere, Bayındır’ınzikrettiği kaideye göre tercüme edelim, bakalım ne çıkacak?:

يَهَبُلِمَنْ يَشَاءُ إِنَاثًا وَيَهَبُ لِمَنْ يَشَاءُ الذُّكُورَ

“Dilediği kimseye kızlar ihsan eder, dilediğikimseye de erkek evlatlar verir…” bu ayetlerdede Bayındır’ın zikrettiği kaideye(!) göre “yeşa: dileme” fiilinin zamiri “men: kim”olması gerekir. Buna göre mana: “Dileyene kızlar ihsan eder, dileyene deerkek evlatlar verir…” şekline gelir ki bu ayetleri bu şekilde tercümeedene herkes güler. “Burada “limen” şeklinde, “li” edatı olduğu için bunukabul etmeyiz” de denilemez. Çünkü kendi zikrettiği kaide gereği, burada “li”edatı, “dileme” fiilinin mef’ulünü etkilemez. Hemen bir sonraki ayete geçelim:

وَيَجْعَلُمَنْ يَشَاءُ عَقِيمًا

“dilediğini de kısır yapar…”

Yani “yec’alu” fiil-i muzari olupfaildir. “men” mef’uldür. “yeşâ” sıladır.

Bayındır’ın zikrettiği kaideye göreanlamı: “Dileyeni de kısır yapar” şeklinde olması gerekirdi ki akılsahibi birinin böyle bir tercümeyi kabul etmeyeceği malum. İşte burada bize: “Karineler”olduğu için “Allah dilediğini kısır yapar” diye tercüme ederim”demek zorunda kalacaktır. İşte o zaman biz de – her ne kadar ayetin i’rabıdoğru tercümenin Bayındır’ın açıkladığı gibi olmadığını gösterse de, ek olarak- deriz ki: “Tıpkı bunun gibi, “Allah dilediğini hidayet eder…” şeklindeki tercümeyi destekleyen karineler vardır.”

İşte bu karinelerden birisi: Allah Azzeve Celle bizlere, kendisine nasıl dua edeceğimizi öğreterek şöyle buyurmuştur:

“Bizi dosdoğru yola hidayet et…” (Fatiha 5)

Dilediğini hidayet eden, dilediğinisaptıran Allah değil de, kulların hidayeti veya sapıklığı, kendilerinindilemelerine göre şekilleniyorsa, Allah’ın bize kendisinden hidayet talebindebulunmamızı öğretmesinin sebebi nedir? Allah’ın hidayetimizi dilemesi içindeğil mi?

Yine diğer bir karine şu ayettir:

Allah Azze ve Celle, İbrahim aleyhi's-selâm’ınşöyle dediğini haber veriyor:

قَالَ لَئِنْ لَمْيَهْدِنِي رَبِّي لَأَكُونَنَّ مِنَ الْقَوْمِ الضَّالِّينَ

“Rabbim beni hidayet etmeseydi,muhakkak sapıklığa düşmüş kimselerden olurdum” demişti.” (En’am 77)

Bu ayete Bayındır’ın kader inkârcısı mantığıyla baksaydık, ona görehidayet ve sapıklık kulun dilemesine göre olduğu için(!), İbrahim aleyhi's-selâm’ınhidayeti istemeyen ve sapıklığı dilediğinden dolayı sapıklığa düşebilecek birkimse olduğunu düşünebilir miydik? İbrahim aleyhi's-selâm’ın sapıklığı dileyenbiri olabileceğini düşünemeyiz. Şüphesiz böyle bir düşünceyi ayet reddetmekte,İbrahim aleyhi's-selâm’ın hidayeti isteyen biri olmasına rağmen, rabbi hidayetetmedikçe sapıklığa düşeceğini itiraf ettiğini bildirmektedir. İbrahim aleyhi's-selâm’ınhidayeti, kendisinin dilemesine değil, Rabbinin hidayet etmesine bağlanmaktadır.

Yine Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:

مَنْ يَهْدِ اللَّهُفَهُوَ الْمُهْتَدِي وَمَنْ يُضْلِلْ فَأُولَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ

“Allah kimi hidayet ederse o, hak yolaulaşandır ve kimi de saptırırsa, işte bunlar ziyana uğrayanlardır” (A’raf 178)

Hadislerden karine olarak da şu iki rivayet yeterli olacaktır:

Abdullah b. Mes’ûd radıyallahu anh şöylededi: Doğru olan ve tasdik edilmiş olan; Allah Rasûlü sallallahu aleyhi vesellem şöyle buyurdu:

"Sizden birinizin yaratılışında,ilk kırk gün anne karnında meni şeklinde kalır. İkinci kırk günde bu meni birkan pıhtısı şeklini alır. Üçüncü kırk günde ise bu kan pıhtısı bir çiğnemlik ethaline gelir. Yüz yirmi günü doldurunca Allah Azze ve Celle ona bir melekgönderir. Bu melek ona şu dört şeyi yazmakla emrolunur. O meleğe denilir ki: Onunamelini, rızkını, cennetlik mi yoksa cehennemlik mi olacağını yaz. Sonra onaruh üflenir. Sizden biriniz, cennetliklerin amelini işler. Öyle ki kendisiylecennet arasında bir kol boyu mesafe kalır. Onun yazgısı öne geçer de cehennemehlinin amelini işler ve cehenneme girer. Yine bir kimse cehennem ehlininamelini işler. Öyle ki cehennemle kendisi arasında bir kol boyu mesafe kalır.Bunun da önüne yazgısı geçer. Cennet ehlinin amelini işler de cennete girer”Buhari: (328), Muslim: (2643)

Sürâka b. Mâlik b. Cu'şum Allah Rasûlüsallallahu aleyhi ve sellemin yanına gelip şöyle dedi:

“Ey Allah'ın Rasûlü! Bize sanki şimdiyaratılmışız gibi dinimizi beyân et! Bugün neden amel ediyoruz? Hakkındakalemlerin kuruduğu ve yazılanların cereyan ettiği konuda mı, yoksa önünegeçebileceğimiz bir konuda mı?” Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöylebuyurdu:

“Hayır! Bilâkis hakkında kalemlerinkuruduğu ve yazılanların cereyan ettiği hususta!” Sürâka: “O halde niçinamel ediyoruz?” dedi. Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

“Siz amel edin. Herkese (takdir edilenameli) kolaylaştırılır.” (Muslim 2648)

“Biz, her elçiyi kendi toplumunun dili ilegönderdik ki onlara iyice açıklasın. Bundan sonra Allah, dilediğini saptırır,dilediğini de yola getirir”

Diğer bir ifadeyle: Bayındır hidayeti istedi,fakat Allah onu hidayet etmeyi – belki de henüz - dilemediği için, o Rasul (sallallahualeyhi ve sellem) ile gelen beyana uymadığı gibi, Rasulün yolunda gidenmüminlerin de yoluna uymadı. Gitti Leopold Weis/Muhammed Esed adında sonradan Müslüman(!)olmuş birinin arap diline de uymayan yorumunu tercih etti!

Bayındır’ın bu sapıklığa düşmesi bile buayete yanlış anlam verdiğinin delilidir. Çünkü Muhammed Esed Müslüman olanakadar müminlerden hiç kimse bu ayete böyle iman etmedi. Bu tutum ise Kur’an’dadoğru yolda olanların sıfatı olarak bildirilen şu hususa aykırı düşmektedir:

“Her kim, kendisi için doğru yolapaçık belli olduktan sonra, Peygambere muhalefet eder ve mü'minlerin yolundanbaşka bir yola tâbi olursa, onu girdiği yolda bırakırız ve cehenneme sokarız.Orası ne kötü bir yerdir.” (Nisa 115)

Evet, Muhammed Esed, Mustafa İslamoğlu ve Abdulaziz Bayındır ortayaçıkıncaya kadar mü’minler “Allah dilediğini hidayet eder” şeklinde iman ettiler.Bu üçünden sonra da mü’minler aynı şekilde iman etmeye devam ediyorlar veedecekler. Hak, asr-ı saadetten beri müminlerin inandıkları şey olduğuna göre,haktan sonra sapıklıktan başka ne vardır?

Bayındır şöyle diyordu: “Ayete buşekilde anlam verenler şunları düşünmeliydiler: Allahdilediğini yola getirecek ve dilediğini saptıracaksa neden elçi gönderir? Budurumda elçinin, o toplumun dili ile açıklama yapmasının ne anlamı olur? Böyleanlamsız bir iş “doğru karar veren” Allah’a yakıştırılır mı? İçinde ciddiçelişkiler olan ifadeler, Allah’ın sözü olabilir mi?”

Bunun cevabı Ebu Hayyan’ın Bahru’l-Muhitadlı tefsirindeki (7/145) şu açıklamasıdır:

وبينتعالى العلة في كون من أرسل من الرسل بلغة قومه وهي التبيين لهم ، ثم ذكر أنهتعالى يضل من يشاء إضلاله ، ويهدي من يشاء هدايته ، فليس على ذلك الرسول غيرالتبليغ والتبيين ، ولم يكلف أن يهدي بل ذلك بيد الله على ما سبق به قضاؤه وهوالعزيز الذي لا يغالب ، الحكيم الواضع الأشياء على ما اقتضته حكمته وإرادته.

“Allah Teâlâ gönderilen rasullerden her birinin,kavminin diliyle gönderilmesinin illetinin, onlara açıklamak olduğunu beyanediyor. Sonra Allah Teâlâ saptırmayı dilediğini saptırdığını ve hidayet etmeyidilediğini hidayet ettiğini zikrediyor ki, bu konuda rasulün tebliğ edipaçıklamaktan başka görevi yoktur. Rasul, hidayet etmekle mükellef değildir. Bilakisbu, daha öncesinde takdir edilmiş olup Allah’ın elindedir. O kendisine galipgelinemeyen el-Aziz’dir. Herşeyi hikmeti ve dilemesinin gerektirdiği yere koyanel-Hakim’dir.”

Kurtubi İbrahim 4. Ayetinin tefsirindeşöyle demiştir:

(فَيُضِلُّ اللَّهُ مَنْيَشاءُ وَيَهْدِي مَنْ يَشاءُ) رَدٌّ عَلَى الْقَدَرِيَّةِ فِي نُفُوذِالْمَشِيئَةِ، وَهُوَ مُسْتَأْنَفٌ، وَلَيْسَ بِمَعْطُوفٍ عَلَى "لِيُبَيِّنَ" لِأَنَّ الْإِرْسَالَ إِنَّمَا وَقَعَ لِلتَّبْيِينِ لَالِلْإِضْلَالِ. وَيَجُوزُ النَّصْبُ فِي" يُضِلُّ" لِأَنَّ الْإِرْسَالَصَارَ سَبَبًا لِلْإِضْلَالِ، فَيَكُونُ كَقَوْلِهِ:" لِيَكُونَ لَهُمْعَدُوًّا وَحَزَناً" «1» [القصص: 8] وَإِنَّمَا صَارَ الْإِرْسَالُ سَبَبًالِلْإِضْلَالِ لِأَنَّهُمْ كَفَرُوا بِهِ لَمَّا جَاءَهُمْ، فَصَارَ كَأَنَّهُسَبَبٌ لِكُفْرِهِمْ

“Artık Allah, kimi dilerse saptırır, kimidilerse de doğru yola iletir” buyruğu ilahî meşîetin etkin olduğunubelirtmekte ve bu hususta Kaderiye'nin görüşünü reddetmektedir. Bu cümle yenibir cümle olup “Apaçık anlatsın diye” buyruğuna atfedilmiş değildir. Çünküpeygamber göndermek saptırmak için değil, apaçık beyan etmek içindir. Bununlabirlikte; “Saptırır” kelimesinin nasb ile okunması da caizdir. Çünkü Peygambergönderilmesi (hidayeti kabul etmeyenler için) saptırılmaya sebep olmuştur. O takdirdebu da yüce Allah'ın: “Çünkü sonunda onlara bir düşman ve bir tasa (sebebi)olacaktı” (el-Kasas 8) ayetindeki gibi olur. Peygamber göndermenin saptırmayasebep olması, onların peygamberler kendilerine geldiğinde, peygamberi inkâretmeleri sebebiyledir. O bakımdan adeta bu onların küfürlerine sebep gibiolmuştur.”

Burada irade/dilemeninkısımları hakkında da şu açıklamayı nakledelim ki, Bayındır’a reddiye sadedindesöylediklerimiz, okuyucuyu Cebriye mantığına sürüklemesin. Şeyh İbn Useymin rahimehullah,Vasitiye şerhinde şöyle demiştir:

İrade/dilemeninkısımları:

İrade/dileme iki kısma ayrılır:

Birinci kısım kevnî irade/dilemedir. Bu iradetamamen meşiet/dileme kelimesiyle aynıdır. Bu irade;

Birincisi: Allah’ın sevdiği şeyler hakkında olabildiğigibi sevmediği şeyler hakkında da olabilir.

Buna göre bir kimse: “Allah küfrü diler mi?”diye sorarsa şöyle dersin: “Evet, kevnî iradesiyle diler. Şayet Allah Azze veCelle bunu dilemeseydi meydana gelmezdi.”

İkincisi: Dilenen şeyin meydana gelmesigerekir. Yani Allah her ne dilerse mutlaka gerçekleşir. Bunun meydana gelmemesimümkün değildir.

İkinci kısım ise şer’î iradedir. Bu iradesevme/isteme anlamındadır.

Birincisi: Allah’ın sevdiği şeylere hastır.Allah ne küfrü ne de günahı şer’î dilemesiyle dilemez.

İkincisi: şer’î irade ile dilenen şeyingerçekleşmesi gerekmez. Yani, Allah’ın şer’î iradeyle dilediği bir şeygerçekleşmeyebilir. Allah Subhanehu yarattıklarından kendisine kulluketmelerini ister. Bu dilemesi mutlaka gerçekleşmeyebilir. Nitekim Allah’akulluk edenler de, etmeyenler de vardır. Kevnî iradesi/dilemesi ise böyledeğildir.

Böylece bu iki irade arasında iki açıdan farksöz konusu olmaktadır:

1- Kevnî iradede, dilenen şey mutlakagerçekleşir. Şer’î irade bu mutlak değildir.

2- Şer’î irade Allah’ın sevdiği hususlaraözeldir. Kevnî irade ise sevdiği ve sevmediği şeyler hakkında geneldir.

Bir kimse “AllahTeala sevmediği bir şeyi kevnî olarak nasıl diler? Yani küfrü, günahı veyaisyanı sevmediği halde bunları nasıl diler?” derse,

Cevap: Bu, Allah Teala’nın bir yönden sevdiği,bir yönden de sevmediği bir şeydir. Büyük maslahatlar içermesinden dolayı Allahbunu sever. Masiyet/günah olmasından dolayı da sevmez.

Bir şeyin hem sevilen ve hem sevilmeyenolmasına bir engel yoktur. Bir kimse ciğerinin parçası ve kalbinin meyvesi olançocuğunu, cildini yarması ve ona eziyet veren maddeyi çıkarması için tabibegötürür. Şayet insanlardan biri gelip neşterle de değil, tırnağıyla onuyaralasa onunla vuruşur. Ama cildini yarması için tabibe kendisi götürür, onusevinerek seyreder. Çocuğunu kor haline gelmiş kızgın demirle dağlaması içintabibe götürür ve çocuğunu dağlamasına razı olur. O, bu kimsenin çocuğu değilmi, buna nasıl razı oluyor? Çünkü bundan başka dilediği büyük bir maslahatvardır.

İradeyi anlamamız sebebiyle tutulacak yolaçısından şu iki hususta istifade ederiz:

Birincisi: ümidimiz, korkumuz, bütünhallerimiz ve amellerimizi Allah ile alakalandırırız. Zira her şey O’nuniradesiyledir ve bu bizim tevekkülü gerçekleştirmemizi sağlar.

İkincisi: Allah’ın şer’î olarak diledikleriniişleriz. Bir şeyi Allah’ın şer’î olarak dilediğini öğrendiğimizde onu sevdiğinianlarız. Şüphesiz bunu işlemek için azmimiz kuvvetlenir.

Bunlar, iradeyi anlamamızın tutulacak yolaçısından faydalarıdır. Birincisi Allah’ın kevnî iradesine itibarla, ikincisiise şer’î iradesine itibarladır.

Subhanekallahummevebihamdike ve eşhedu en lâ ilahe illa ente vahdeke lâ şerike leke veestagfiruke ve etûbu ileyk.

Dâru's-Sunne Dersanesi Düzenli Dersler 2

2012-02-12T15:00:00.000-08:00

Daru's-Sunne Düzenli Dersler 2
2.Ders: Akide/Ebu Said el-Yarbuzi
Tarih: 21 Rebiu'l-evvel 1433/12 Şubat 2012 Pazar
Konu: İman
Dersi indirmek için "Konu"nun yazılı olduğu linke sağ tıklayıp "hedefi farklı kaydet" seçin.

Dâru's-Sunne Dersanesi Düzenli Dersler 1

2012-02-06T15:02:00.000-08:00

Daru's-Sunne Dersanesi Düzenli Dersler
1. Ders: Hadis Şerhleri/Ebu Muaz
Tarih: 13 Rebiu'l-evvel 1433/05 Şubat 2012 Pazar
Konu: İman - Tevhid - Küfr - Şirk
Dersi indirmek için "Konu"nun yazılı olduğu linke sağ tıklayıp farlı kaydet seçin.
(Dersin sonunda sorulan sorulara Ebu Said hocamızın verdiği cevapların kaydı da bulunmaktadır)

Namazı Vaktinden Geciktirmenin Hükmü

2012-02-05T02:33:00.001-08:00

Namazı Vaktinden Geciktirmenin Hükmü

Soru: “Ben uyuyakalarak geciktirmem dışındanamazı terk etmemek konusunda hırslı biriyim. Sabah saat yedide uyandığım zaman– yani güneşin doğmasından sonra – namazı kılıyor ve derslere gidiyorum. Perşembeve Cuma günleri geç vakitte – yani öğle namazından bir veya iki saat önce –uyanıyorum ve sabah namazını uyandıktan sonra kılıyorum. Yine ben genellikleçoğu zaman içinde kaldığım üniversitenin odasında namazlarımı kılıyorum. Bana çokuzak olmasa da mescide gitmiyorum. Kardeşlerden birisi bunun caiz olmadığınısöyleyerek beni uyardı. Bahsi geçen durumun hükmünü açıklamanızı ümit ederim.Allah size hayırlı karşılık versin.”

Cevap: Sabah namazının farzını vaktinde kılamayacağı şekilde güneşindoğmasından sonraya kasten bırakan kimse, vaktinde kılmamak hususundakikastından dolayı, ilim ehlinden birçok kimseye göre büyük küfürle kâfir olur.Allah’tan afiyet dileriz. Çünkü kasıtlı olarak namazı vaktinde kılmayı terketmiştir. Namazı öğle vaktine yakın bir zamana kadar erteleyip, sabah namazınıöğle vaktinde kılan da böyledir. Ama uykusunun galip gelmesi sebebiyle vaktikaçırırsa bunda zarar yoktur. Bu kimsenin uyanınca kılması gerekir. Kendisine uykugalip geldiği için ona bir sıkıntı yoktur. Yahut namazı vaktinde ve cemaatlekılmasına yardımcı olan (çalar saati vakte ayarlamak ve erken yatmak gibi) sebepleri yerine getirmesine rağmen unutarak terkederse de böyledir.

Fakat insan namazı vaktinden sonraya ertelemeyi kasıtlı yaparsa veyavaktinde kılamayacak şekilde vaktinden sonraki bir saate kendisini odaklarsa,bu amel, terk etmeye kastetmektir. Bütün âlimlere göre büyük bir kötülükişlemiştir. Lakin böyle bir kimse tekfir edilir mi, edilmez mi? Bu konuda âlimlerarasında ihtilaf vardır. Farz oluşunu inkar etmeyen kimse cumhura/çoğunluğagöre bu sebepten dolayı büyük küfürle tekfir edilmez. İlim ehlinden birtopluluk ise dinden çıkaran büyük küfürle tekfir edileceği görüşündedir. Çünkü Nebîsallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur:

“Kişi ile şirk veya küfür arasında namazın terki vardır.” BunuMüslim, Sahih’inde rivayet etmiştir. Yine Rasulullah sallallahu aleyhi vesellem şöyle buyurmuştur:

“Bizimle onlar (kafirler) arasındaki ahid, namazdır. Onu terk eden kafirolur” Bunu İmam Ahmed ve dört sünen sahipleri sahih isnadla rivayetetmişlerdir.

Bu konuda sahabelerden rivayet edilen diğer bazı deliller de vardır. Büyük tabiiAbdullah b. Şakik el-Ukayli şöyle der:

“Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’in sahabeleri namaz dışında bir şeyinterkini küfür olarak görmezlerdi.”

Namazın cemaatle kılınmasının terkine gelince, bu caiz olmayan birmünkerdir ve münafıkların sıfatlarındandır. Müslümana farz olan, namazımescidde cemaatle kılmasıdır. Nitekim İbn Um Mektum radıyallahu anh – ki o â’mâidi – şöyle demiştir:

“Ey Allah’ın rasulü! Beni mescide götürecek kimse yok” Rasulullahsallallahu aleyhi ve sellem’den evinde namaz kılmak için izin istedi. Ona izinverdi. Geri dönüp giderken onu çağırdı ve:

“Namaz için okunan nidayı (ezanı) işitiyor musun?” diye sordu. O da:“Evet” deyince,

“O halde icabet et” buyurdu. BunuMüslim Sahih’inde rivayet etmiştir. Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’inşöyle buyurduğu sabit olmuştur:

“Nidayı (Ezanı) işiten kimse mazeretsiz olarak namaza gelmezse onunnamazı yoktur.” Bunu İbn Mace, Darekutni, İbn Hibban ve Hakim sahih isnadlarivayet etmişlerdir. İbn Abbas radıyallahu anhuma’ya:

“Mazeret nedir?” diye sorulunca:

“Korku veya hastalık” demiştir. Müslim’in Sahih’inde İbn Mes’ud radıyallahuanh’den şöyle dediği rivayet edilmiştir:

“Bizler Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem zamanında cemaatlenamazdan münafıklardan veya hasta olanlardan başkasının geri kaldığını görmedik.”Özetle, müminin mesciddte namaz kılması gerekir. Onun Mescide yakın olduğuhalde evinde namaz kılması gibi gevşeklik göstermesi caiz değildir. BaşarıAllah’tandır.”

Şeyh Abdulaziz b. Baz rahimehullah

Mecelletu’l-Arabiye (sayı 195 Rebiu’l-Ahir 1414) Mecmûun Fetâvâ ve MakâlâtunMutenevvia (c.10)

http://www.binbaz.org.sa/mat/2444

Kadının İhtiyaç Sebebiyle veya Televizyonda Erkeklere Şehvetsiz Olarak Bakmasının Hükmü

2012-01-12T03:42:00.000-08:00

Kadının İhtiyaç Sebebiyle veyaTelevizyonda Erkeklere Şehvetsiz Olarak Bakmasının Hükmü

حكم نظر المرأة إلى الرجللحاجة أو في التلفاز نظراً ليس فيه ريبة

بالنسبة لنظر المرأة إلىالرجل الأجنبي بغير شهوة لأجل التعامل، كأن تريد أن تشتري فتنظر؛ لا يصلح، لأنهيمكن التعامل معه بدون أن تحدد النظر إليه، فليس بلازم أن تنظر إليه. أما كيف نجمع بين هذا وبين أن عائشةرضي الله عنها كانت تنظر إلى الحبشة يلعبون في المسجد؟ فذاك كما هو معلوم نظر منبعد، وأيضاً كان في حال صغرها. والنظر عن بعد يختلف عن النظر عن قرب، فالنظر من قرب يكون فيه تحديد،بخلاف ما إذا رأت ناساً يقفزون ويقومون ويقعدون من بعيد فإنه يختلف الحكم وتختلفالرؤية. أما مشاهدة البرامج الدينية التي تعرض في التلفاز؛ فلا تنظر فيهاالمرأة إلى الرجال، ولو كان بالتلفاز، ولكن تسمع بدون أن ترى.

Kadının iş sebebiyle şehvetsiz olarak yabancı erkeklere bakması,mesela bir şey satın almak için bakması uygun değildir. Zira ona bakmaksızın dabunu yapması mümkündür. Ona bakmak zorunda değildir. Peki bununla Aişe radıyallahuanha’nın mescidde oynayan Habeşlilere bakmasını nasıl cem ederiz? Malumdur kibu uzaktan bakıştır. Ayrıca Aişe radıyallahu anha o sırada küçüktü. Uzaktanbakmakla yakından bakmak arasında fark vardır. Yakından bakmada bakışın sınırlanmasıgerekir. Zıplayan, kalkıp oturan insanları uzaktan görmek ise böyle değildir. Çünkügörüş şekline göre hüküm değişir. Televizyonda yayınlanan dinî programlarıseyretmeye gelince, televizyondan dahi olsa kadın erkeklere bakamaz, lakingörmeden sesini dinleyebilir.

(Abdulmuhsin el-Abbad, Şerhu Suneni Ebi Davud)

Not: Konunun delilleri ve ayrıntıları için Zehirli Ok adlı risaleme bakınız.

Yeni Kitap

2012-01-09T05:48:00.000-08:00

Abdulkadir Geylani Hayatı ve Menkıbeleri

Seyfullah ERDOĞMUŞ

Yayın Hakkında:

Abdulkadir Geylânî Hayatı ve Menkıbeleri

Şeyh Abdulkadir el-Geylani'nin doğumundan vefatına; çocukluk dönemi, gençliği, ilim tahsili, hocaları, vaazları, sohbetleri, yetiştirdiği talebeleri ve hayatı anlatılmaktadır.

Menkıbeler kısmında ise; cömertliği, güzel ahlakı, uzun süre aç kalması, ibadeti, sahralarda kalması, sohbet meclisleri, Vezir İbn Hubeyre'yi tenkit etmesi, tevekkülü, onun vesilesi ile tövbe edenler, oğluna vasiyeti, vecizeleri gibi konular yeralmaktadır.

Eserin devamında ise; Şeyh Abdulkadir el-Geylani'nin Müsnedi, ayetlerle nasihatları ve kendi rivayet ettiği

hadisler bulunmaktadır.

Teknik Bilgiler :

Barkod: 9789944742429

Kitap Adı:Abdulkadir Geylani Hayatı ve Menkıbeleri

Yazarı :Seyfullah Erdoğmuş

Katagori : Biyografi

İlglili Konular: Din, Ahlak, Hadis

Baskı Tarihi: 05 Ocak 2012

Sayfa Sayısı :303

Kağıt:İthal kağıt

Kapak: Karton Kapak

Ebat: 13,5 x 21

Fiyatı :12,96 KDV Dahil

Dağıtım Satış :

Sağlam Yayınevi - Arı Sanat Yayınevi – İstanbul Dağıtım – Huzur Yayın Dağıtım – Beka Yayınları - Vural Yayınları – İz Yayınları – Alem Yayın Dağıtım – Denktaş Dağıtım - Saray Yayınları – Yeryüzü Dağıtım – İşler Dağıtım Ankara – Ebabil Yayınları Samsun - Hadis Yayınları Bursa-

Online Satış : www.kitapaloku.com

Sakin Bir Tartışma

2012-01-08T16:15:00.000-08:00

SAKİN BİR TARTIŞMA

Kaynak: www.tafseer.info Son Üç Cüzün Tefsiri

İsmiAbdullah olan bir adam, Abdunnebi isimli bir adamla karşılaştı. Abdullah,‘peygamber kulu’ anlamına gelen Abdunnebi ismini beğenmedi ve kendi kendineşöyle dedi: Bir kimse Allah’tan başka birine nasıl ibadet eder? SonraAbdunnebi’ye hitap ederek şöyle dedi:

SenAllah’tan başkasına kulluk eder misin?

Abdunnebi:Hayır, ben Allah’tan başkasına kulluk etmem . Ben Müslimanım. Sadece Allah’akulluk ederim.

Abdullah:O halde hıristiyanların Abdulmesih ismini kullanmaları gibi nedir bu isim?Hıristiyanların bu ismi kullanmalarında bir gariplik yok. Çünkü onlar zatenMesih isa’ya tapıyolar. Senin ismini duyan bir kimsenin aklına ilk olarak seninpeygambere kulluk ettiğin düşüncesi gelecektir. Halbuki bir Müslimanınpeygamberi hakkındaki inancı bu değildir. Bilakis Muhammed sallallahu aleyhi vesellem‘in Allah’ın kulu ve elçisi olduğuna inanması gerekir.

Abdunnebi:Fakat peygamber Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem, insanların en hayırlısıve peygamberlerin efendisidir. Biz teberrüken ve onun Allah katındaki makamı veyeri ile Allah’a yaklaşmak için bu ismi kullanırız. Bununla peygambersallallahu aleyhi ve sellem’den şefaat isteriz. Bunu garip karşılama. Çünkükardeşimin ismi Abdülhüseyin, ondan önce babamın Adürresul’dür. Bu isimlerikullanmak eskiden beri insanlar arasındayaygındır. Biz atalarımızı bu şekilde bulduk. Bu meseleyi büyütme. Konubasittir. Din kolaydır.

Abdullah:bu, birincisinden daha büyük başka bir kötülüktür. Bu Allah’dan başkasınıngücünün yetemeyeceği bir şeyi Allah’tan başka birisinden istemektir. İstenenkişi ister Peygamber’in bizzat kendisi olsun, İsterse onun dışında Hüseyin gibibaşka bir salih kişi olsun fark etmez. Çünkü bu bizim emrolduğumuz tevhide ve La ilahe illallah’ın manasına aykırıdır. Bu meseleninönemi ve bu şekilde bir ismi kullanmanın sonuçlarını sana açıklamak için sanabazı sorular soracağım. Haktan ve hakka tabi olmaktan, batıl beyan etmek ve batıldan sakınmaktan, iyliği tavsiye edip,kötülükten vazgeçirmekten başka bir gayem yoktur. Allah’tan yardım istenir veO’ na tevekkül edilir. Güç ve kudret sadece yüce Allah’tan dır. Fakat bundanönce sana Allah’ın şu ayetlerine hatırlamak istiyorum:

“Aralarındahüküm vermesi için Allah’a ve rasulune davet edildiklerinde müminlerin sözüancak işittik ve itaat ettik demeleridir.”(Nur: 51)

“Eğerbir hususta anlaşmazlığa düşerseniz - Allah’a ve rasulune gerçekteninanıyorsanız - onu Allah’a ve Rasulune götürün.” (Nisa: 59)

Tevhidin Manası

Abdullah:Allah’ın birliğine/tevhide inandığını söyledin ve Allah’tan başka ilaholmadığına şehadet ettin. Bana bunun manasını açıklar mısın?

Abdunnebi:Tevhid, Allah’ın varlığına inanmaktır. O, gökleri ve yeri yaratandır. O,dirilten öldüren ve evreni idare edendir. Rızıklandıran, her şeyi bilen, herşeyden haberdar olan ve gücü yetendir…

Abdullah:Tevhid sadece bu olsaydı Firavunda, kavmi de, Ebu Cehil ve diğerleri de muvahid/müminolurdu. Müşriklerin eksersi gibi olanlar da bunu biliyolardı. Rabliğini ilaneden Firavun ruhunu derinliklerinde Allah’hın varlığını ve evreni hükmettiğiniitiraf ediyor ve inanıyordu. Bunun delili Allah’hın şu ayetidir: “Kendileride bunlara yakınen inandıkları halde, zulum ve kibirlerinden ötürü inkarettiler.” (Neml:14)

Firavununbu itirafı, suda boğulurken açıkca ortaya çıktı. Tevhid, ibadeti Allah’ıbirlemektir/sadace Allah’a tapmaktadır ki, peygamberler bunun için gönderilmiş,kitaplar için indirilmiş, Kureyş ile bunun için savaştılar. İbadet: Allah’ın sevdiği verazı olduğu açık ve gizli bütün sözlerde amellerdir. La ilahe illallah (Allah’tan başka hak ilah yoktur) cümlesindeki ilah’ın anlamı: ibadet edilenma’bud demektir ki O’dan başkası buna layık değildir.

Abdullah:Rasullerin ve onların ilki olan Nuh aleyhisselam’ın niçin gönderildiğinibiliyor musun?

Abdunnebi: Müşrikleri tek Allah’a ibadet etmeye ve O’na ortak koşmayı terke davet etmekiçin gönderildiler.

Şirkin Başlangıcı

Abdullah:Nuh kavminin şirke düşmesinin sebebi ne idi?

Abdunnebi:Bilmiyorum!

Abdullah:Ved, Suva’ Yeğus, Yeuk ve Nesr isimli salih kişiler hakkında aşırı gittikleri için Allah Teala Nuh kavmine Nuh’upeygamber olarak gönderdi.

Abdunnebi:Ved, Suva’ ve diğerlerinin, zorba, kafirlerin isimleri olmayıp salih insanlarınisimleri olduğunu mu söylüyosun!?

Abdullah:Evet, bunlar Nuh kavminin ilahlaştırdıkları ve araplarında bu konuda onlaratabi oldukları salih kişilerin isimleridir. Bunun delili İbn Abbas’tan gelen rivayettir. O şöyle demiştir:” Nuh kavmindemevcut olan putlar daha sonra araplara da intikal etmiştir. Ved adlı put, Devmetu’l-Cendel’deKelb kabilesinin putudur. Suva’, Huzeyl’in putu , Yeğus ise Murad kabilesininputudur ki, daha sonra o, Curf mevkindeki Sebe’nin yanında bulunan Ğutayf oğullarınınputu oldu. Yeuk’a gelince, o da Hemedan’ın putudur. Nesr ise Zilkela’ ailesiolan Himyer’in putudur. Aslında bunlar Nuh kavminden salih kişilerinismleridir. Onalar öldükleri zaman, şeytan bunların kavmine gelip onlarınoturdukları yerlere anıtlarını dikilmesini ve anıtlara onların isimlerinin verilmesini telkin etti. Şeytanınbu isteğini yerine getirdiler. Onlar ölünceye kadar bu heykellere tapılmadı.Sonra halkın bu hususta bildikleri unutulunca tapmaya başladılar”. (Bu hadisi Buharirivayet etti.)

Abdunnebi:Gerçekten çok ilginç bir söz.

Rububiyet Tevhidi ve Uluhiyet Tevhidi

Abdullah:Sana bundan daha ilginç olanını söyleyeyim mi? Biliyorsun ki peygamberlerinsonuncusu Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem‘i Allah Teala, ibadet eden haceden ve sadaka veren bir topluma peygamber olarak göndermiştir. Fakat bu toplumbazı yaratılmışları kendileri ile Allah arasında vasıta olarak görüyolar veşöyle diyorlardı: “Biz bunlar vasıtası ile Allah’a yakın olmak istiyoruz vemelekler, İsa ve diğer salih insanlar gibi bunların da Allah katında bizeşefaatçi olmalarını istiyoruz. Bunun üzerine Allah Teala, onlara atalarıİbrahim’in dinini yenilemek ve sadace Allah’a yaklaşıp ibadet edilmesini doğruolduğunu ve başka hiçbir şeyin ibadete layık olmadığını bildirmek için Muhammedsallallahu aleyhi ve sellem’i gönderdi. Tek yaratıcı O’dur. O ‘nun ortağıyoktur. O’dan başka rızık veren kimse yoktur. Yedi kat gök ve içindekiler, yedi kat yer ve içindekiler, bütünbunların hepsi O’nun kuludur. O’nun tasarrufu ve oteritesi altındadır. Üstelikonların taptıkları ilahları bile O’nun egemenliği ve tasarrufu altındaolduklarını itiraf ederler.

Abdunnebi:Bu çok önemli ve ilginç bir söz. Bunun bir delili var mı?

Abdullah:Bunun pek çok delili vardır. Allah’ın şu ayetleri bunun delilleridir:

“Deki: Size gökten ve yerden kim rızık veriyor? Ya da kulaklara ve gözlere kimmalik bulunuyor? Ölüden diriyi kim çıkarıyor, diriden ölüyü kim çıkarıyor? (Her türlü) işi kim idare ediyor? Diyeceklerki: Allah! De ki: O halde O’na karşı gelmekten sakınmaz mısınız? (Yunus:31)

“De ki:Eğer biliyorsanız söyleyin bakalım, bu dünyada ve onda bulanlar kime aittir? Diyeceklerdir ki: “Allah'ın.” De ki: “O halde hiç düşünmüyormusunuz?” Yine de ki: “Yedi tabaka göğün Rabbı ve büyük Arş'ın Rabbı kimdir?”Onlar da diyeceklerdir ki: “Allah'tır.” De ki: “O halde hiç korkmuyor musunuz?”Keza de ki: “Eğer biliyorsanız, (söyleyin bakalım) her şeyin hükümranlığıelinde olan, her şeyi himaye eden ve fakat kendisi himayeye muhtaç olmayankimdir?” Diyeceklerdir ki: “Allah.” De ki: “O halde nasıl aldanıyorsunuz?” (Mu’minun: 84-89).

Müşriklerhacda şu sözlerle telbiye getirip dua ediyorlardı: “Buyur Allah’ım buyur!Emrindeyim buyur! Senin hiçbir ortağın yoktur. Sadece bir ortağın vardır. O dasenindir. Onun da onun sahip olduğu şeylerin de maliki sensin.” Kureşy müşriklerinin Allah’ın evreninyöneticisi olduğunu kabul etmeleri ve “Rububiyet tevhidi” diye isimlendiririlentevhide inanmaları onları İslam’a dahil etmez. Şefeaatçi olsunlar vekendilerini Allah’a yaklaştırsınlar diye meleklere, peygamberlere ve velilereyönelmeleri, müşrik olmalarına, mallarının ve canlarının dokunulmazlığınınortadan kalkmasına sebep olur. Bu sebeple bütün duaların Allah için olması,bütün adakların Allah için adanması, bütün kurbanların Allah için kesilmesi,bütün yardımların Allah’tan istenmesi ve her türlü ibadetin Allah’a yapılmasıgerekir.

Abdunnebi:Tevhid, - senin iddiana göre - Allah’ın varlığını ve O’nun evreni yönettiğini ikrar ve kabul etmek değilse tevhid nedir?

Abdullah:Peygamberlerin gönderiliş gayesi olan ve müşriklerin kabul etmeyip yüz çevirdikleritevhid ibadette Allah’ı birlemektir, yani sadece Allah’a ibadet etmektir. Dua, adak, kurban, medet beklemek,yardım istemek gibi ibadet çeşitlerinden hiçbirisi Allah’tan başkası içinyapılamaz. La ilahe illallah sözünün anlamı olan tevhid budur. İster melek veya peygamber veyaveli olsun, isterse ağaç veya kabir veya cin olsun Allah’tan başkasına buibadetler yöneltilemez. Kureyş müşriklerinin ilahı, bu tür ibadetlerlekendisine yöneldikleri şeydir. Onlar bu ilahlarının yaratıcı, rızık verici ve herşeyinidarecisi olduğunu kastetmediler. Yukarıda da geçtiği gibi onlar bütün bunlarınsadece Allah’a ait olduğunu biliyorlardı. Peygamber onları kelime-i tevhide: “Lailahe illallah”a ve bunu sadece söylemeye değil, manasını da tatbike davetetmeye geldi.

Abbdunnebi:Sanki sen demek istiyorsun ki, Kureyş müşrikleri “La ilahe illallah”ın manasınızamanımızdaki Müslümanlardan daha iyi bilirlerdi.

Abdullah: Evet maalesef gerçek budur. Çünkü cahil kafirler Peygamber’in bu kelime ile ibadette Allah’ı birlemeyi, O’ndanbaşka ibadet edilen şeylere inkar etmeyi ve onlardan beri olmayı kastettğinigayet iyi biliyorlardı. Çünkü Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem onlara: “La ilahe illallah (Allah’tan başkahak ilah yoktur) deyiniz” dediği zaman şöyle diyorlardı: “İlahları tek ilahmı yaptı? Doğrusu bu çok tuhaf bir şeydir! dediler.” (Sad: 5) Halbuki onlarAllah’ın evrenin yöneticisi olduğuna inanıyorlardı. Kafirlerin cahillerininbildiği bu kelimenin manalarından hiçbir şeye inanmaksızın Müslüman olduğunuzanneden kimseye şaşılır. Bu iddiada bulunanlardan biraz marifetli olanı da bukelimenin, Allah’tan başka yaratan, rızık veren ve işleri yöneten yoktur,manasına geldiğini zanneder. La ilahe illallah kelimesinin anlamını cahilkafirler kadar bile bilmediği halde Müslüman olduğunu iddia eden kimselerdehayır yoktur.

Abdunnebi:Fakat ben Allah’a ortak koşmuyorum. Sadece Allah’ın yaratıp rızıklandırdığına,sadece O’nun fayda ve zarar vereceğine, O’nun tek olup ortağının olmadığına ve değil Ali, Huseyin ve AbdulkadirGeylani gibi kimselerin, Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem’in bile kendisinefayda ve zarar verme gücünün bulunmadığına şahitlik ederim. Fakat ben günahkarbir kimseyim. Salih kimselerin Allah katında önemli bir mevkileri vardır. Benonların Allah katındaki bu mevkileriyle benim için şefaatçi olmalarınıistiyorum.

Abdullah:Ben sana yukarıda geçen şeylerle cevap veririm. Yani Peygamber sallallahualeyhi ve sellem’in savaştığı kimseler de senin söylediğin şeyleri kabulediyorlardı ve onlar da putların hiçbir şeyi yönetmediğini ifade ediyorlardı.Onlar sadece makamı ve şefaati murat ediyorlardı. Biz bu söylediklerimizindelilini yukarıda Kur’an’dan ayetler getirerek zikretmiştik.

Abdunnebi:Fakat bu ayetler putlara tapan kimseler hakkında nazil olmuştur. Peygamberler ve salih insanları putlara nasılbenzetirsiniz?

Abdullah:Bu putlardan bazılarına Nuh’un zamanında olduğu gibi salih insanlarınisimlerini verildiğini ve bunların Allahkatındaki mevkileri sebebiyle kafirlerinbunlara sadece Allah katında şefaatçi olmaları için taptıklarını yukarıdasöylemiştik. Bu söylediklerimizin delili Allah’ın şu ayetidir: “Allah’ın yanısıra bir takım putları veliler edinenler:Onlara, bizi sadece Allah’a yaklaştırsınlardiye kulluk ediyoruz, derler”. (Zümer: 3).

“Peygamberlerive velileri putlarla nasıl bir tutarsın?” demene gelince, biz deriz ki:Peygamber sallallahu aleyhi ve sellemin peygamber olarak gönderildiğikafirlerden bazıları velilere dua ediyolardı. Allah Teala onlar hakınnda şöylebuyurur: “Onların yalvardıkları buvarlıklar rablerine daha yakın olmak için vesile ararlar. O’nun rahmetiniumarlar ve azabından korkarlar. Çünkü rabbinin azabı sakınılacak bir azaptır.”(İsra 57) Onlardan bazılara İsa’ya ve annesine dua ediyorlardı. Allah Tealaonlar hakkında şöyle buyurur:

“Allah:“Meryemoğlu İsa! Sen mi insanlara beni ve annemi Allah’tan başka iki ilahedinin dedin?” demişti.“ (Maide 116). Onlardan bazıları meleklere duaediyorlardı. Allah Teala onlar için şöyle buyurur:

“Allahbir gün onları diriltip toplar, sonra meleklere: “Bunlar mı size tapıyordu?”der.” (Sebe 40) Bu ayetleri iyi düşün.Allah Teala bu ayetlerde, dua etmek için putlara yönelenleri de tekfir etmiş,salihlere, peygamberlere, meleklere ve velilere yönelenleri de aynı şekildetekfir etmiştir. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem bunlar arasında hiçbirayrım yapmaksızın hepsiyle savaşmıştır.

Abdunnebi:Fakat kafirler onlardan yararlanmak istiyorlar. Halbuki ben yarar ve zararverecek olanın ve her şeyi idare edenin Allah olduğuna şahitlik ediyorum. Bunuben sadece Allah’tan istiyorum. Salihlerin yapabileceği hiçbir şey yoktur.Fakat ben onlara Allah katında şefaatçi olacakları ümidi ile yöneliyorum.

Abdullah:Senin bu sözün kafirlerin sözü ile tıpa tıp aynıdır. Bunların arasında hiçbirfark olmadığının delili Allah’ın şu ayetidir: “Onlar Allah’tan yanısıra,kendilerine fayda da zarar da vermeyen kimselere tapar ve derler ki: “Bunlar,Allah katında bizim şefaatçilerimizdir. “ (Yunus 18).

Abdunnebi:Fakat ben Allah’tan başkasına ibadet etmiyorum. Onlara iltica etmek veonlara dua etmek ibadet değildir.

Addullah:Fakat ben sana soruyorum: Allah Teala’nın: “Halbuki onlar doğruya yönelerek,dini yalnız Allah’a has kılarak O’na ibadet etmekle emrolunmuşlardı.”(Beyyine: 5) ayetinde olduğu gibi sadece kendisine ibadet edilmesini sana dafarz kılındığını ve bunun senin üzerine bir vecibe olduğunu kabul ediyor musun?

Abdunnebi:Evet bunu Allah bana da farz kıldı.

Abdullah:Ben senden Allah’ın sana farz kıldığı şeyi, yani sadece Allah’a ibadet etmeyi açıklamanı istiyorum.

Abdunnebi:Bu soru ile ne demek istediğini anlamadım. Bana açıklar mısın?

Abdullah:Sana açıklamam için beni iyi dinle. Allah Teala buyurdu ki: “Rabbinize yalvarayakara ve gizlice dua edin. Bilesiniz ki O haddi aşanları sevmez.” (A’raf:55) Şimdi bana söyle: Dua bir ibadet midir, değil midir?

Abdunnebi:Elbette, dua ibadetin aslıdır. Nitekim Peygamber sallallahu aleyhi ve sellemşöyle buyurmuştur: “Dua ibadetin özüdür.” (Bunu Ahmed ve Ebu Davudrivayet etmiştir.)

Abdullah:Madem ki duanın Allah’a ibadet olduğunu kabul ettin, sonra bu ihtiyacıngiderilmesi için peygambere veya meleğe veya kabirdeki salih bir kişiye ibadetettin. Şimdi sen bu ibedette ortak koşmadınmı?

Abdunnebi: Evet, ortak koştum. Bu gerçekten doğru ve açık bir sözdür.

Abdullah:İşte sana başka bir örnek: Allah Teala’nın: “Rabbin için namaz kıl ve kurbankes.” (Kevser: 2) ayetini bildiğin ve Allah’tan gelen bu emre itaat edip deAllah için kurban kestiğin zaman bu kestiğin kurban Allah için bir ibadetmidir, değil midir?

Abdunnebi:Evet bir ibadettir.

Abdullah:Eğer sen Allah ile beraber yaratılmış bir peygamber veya cin veya başka bir yaratık için kurban kesersen, buibadette Allah’tan başkasını ortak etmiş olmaz mısın?

Abdunnebi:Evet bu şeksiz şüphesiz bir şirktir.

Abdullah:Ben sana duayı ve kurbanı örnek verdim. Çünkü dua, sözlü ibadetlerin enkuvvetlisidir. Kurban ise fiili ibadetlerin en kuvvetlisidir. İbadetler sadecebunlardan ibaret değildir. Bilakis bunlardan daha geneldir. Adak, yemin,sığınma, yardım isteme ve diğerleri buna dahildir. Fakat kendilerine Kur’aninen müşrikler meleklere, salihlere, Lat’a ve daha başka şeylere ibadetediyorlar mıydı?

Abdunnebi:Evet, bunu yapıyorlardı.

Abdullah:Müşrikler bunlara sadece dua ederken, kurban keserken, yardım isterken, medetbeklerken ve iltica ederken/sığınırken ibadet ediyorlardı. Bununla beraber yinede Allah’ın kulu olduklarını, O’nun kudretinin mahkumu olduklarını ve Allah’ınher şeyi yönettiğini kabul ve tasdik ediyorlardı. Fakat öte yandan Allahkatındaki makamlarına ve şefaatlerine inanarak putlara da yalvarıyorlardı. Bugayet açıktır.

Şefaat

Abdunnebi: Ey Abdullah! Sen peygamber sallallahu aleyhive sellem’in şefattini inkar mı ediyorsun? Şefaatten teberri mi ediyorsun?

Abdullah:Hayır, ben şefaati inkar etmiyorum ve şefaaten teberri etmiyorum. Peygambersallallahu aleyhi ve sellem‘e anam babam feda olsun ki, o şefaat edendir veşefaatine izin verilendir. Ben de onun şefaatini Allah’tan umuyor vebekliyorum. Fakat şu ayette de buyurduğu gibi şefaatin tamamı Allah’a aittir:

“Deki: Bütün şefaat Allah’a aittir.“ (Zümer:44) Allah’ın izni olmadıkça hiç kimse şefaat edemez, hiç kimseyede şefaatedilemez. Nitekim Allah Teala şöyle buyurmakdatır:

“O’nunizni olmadan O’nun katında kim şefaat edebilir?” (Bakara: 255)

“OnlarAllah’ın rızasını kazanmış olanlardan başkasına şefaat etmezler” (Enbiya:28) Allah Teala ancak tevhidi kabul eder. Nitekim o şöyle buyurmaktadır:

“Kimislam’dan başka bir din ararsa, bilsin ki bu kendisinden asla kabul edilmeyecekve o, ahirette hüsrana uğrayanlardan olacaktır” (Ali İmran: 85) şefaatintamamı Allah’a ait olduğuna, onun izni olmadıkça şefaat olmayacağına ve Allahizin vermedikçe her hangi bir kimse hakkında ne peygamber (sallallahu aleyhi vesellem) ne de bir başkası şefaat edemeyeceğine göre şefaatle ilgili her şeyinAllah’a ait olduğu gayet açıktır. Bu sebeble bende şefaati ondan isterim vederim ki: “Allah’ım beni peygamberin (sallallahu aleyhi ve sellem) şefaatindenmahrum bırakma ve onu benim hakkımda şefaatçi kıl.”

Abdunnebi:Hiç kimseden sahip olmadığı bir şeyi istemenin caiz olmadığında ittifak ettik.Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’e Allah Teala şefaat vermiştir. Allah Tealaona şafaati verdiği için de o, şefaate sahiptir. Bu yüzden, benim ondan sahipolduğu bir şeyi istemiş olmam caiz olur ve bu şirk olmaz.

Abdullah: Evet, Allah senin şefaattenyararlanmana mani olmazsa bu sözün doğrudur. Çünkü Allah Teala şöyle buyurmaktadır:“ Allah ile beraber başka hiç kimseye yalvarıp dua etme.” (Şuara: 213). Şefaat istemek birduadır. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’e şefaati veren Allah’tır. Şefaatistenen kişi kim olursa Allah Tealakendisinden başka birinden şefaat istemeni yasaklamıştır. Allah Tealaşefaati peygamber (sallallahu aleyhi vesellem)’den başkalarına da vermiştir. Meleklerin, ergenlik çağına gelmedenvefat eden çocukların ve velilerin de şefaatçi olacakları sahih haberlerdegeçmektedir. “Allah Teala onlara şefaati verdi, ben onlardan da şefaatisterim” der misin? Eğer böylesöylersen o zaman Allah’ın kitabında zikrettiği salihlere ibadete dönmüş olursun. Şayet “hayır” dersen o zaman “Allah ona şafaati verdi,ben ondan Allah’ın verdiği şeyi istiyorum” sözün batıl olur.

Şirkin Manası

Abdunnebi:Fakat ben Allah’a ortak koşmuyorum. Salihlere iltica etmek şirk değildir.

Abdullah:Sen Allah Teala’nın şirki zinadan daha şiddetli bir şekilde yasakladığını veaffetmeyeceğini kabul ediyor musun?

Abdunnebi:Evet bunu kabul ediyorum. Bu, Alah’ın kelamında gayet açık bir şekildezikredilmeştir.

Abdullah:Sen şimdi, Allah’ın haram kıldığı şirki reddettiğini kabul ettin. O halde içinedüşmediğin ve reddettiğin şirkin ne olduğunu bana açıklar mısın?

Abdunnebi:Şirk putlara ibadet etmek, onlara yönelmek, onlardan istemek ve onlardankorkmaktır.

Abdullah:Putlara tapmak ne demektir? Sen Kureyş kafirlerini bu tahtadan ve taştanheykellerin yarattıklarına, rızk verildiklerine ve kendilerine dua edenlerinişlerini yaptıklarna inandıklarını mı zannediyorusun?! Sana söylediğim gibionlar böyle bir şeye inanmıyorlardı.

Abdunnebi:Buna bende inanmıyorum. Fakat tahta ve taş veya kabirin üzerindeki bina veyabaşka bir şeye yönelen kimse ona dua ediyor, onun için kurban kesiyor ve diyorki: “O bizi Allah’a yaklaştırır, Allah bizi onun bereketiyle korur” İşte benimkastettiğim putlara ibadet budur.

Abdullah:Doğru söyledin. Fakat bu sizin kabirlerin üzerindeki türbelerin, binalarve taşların yanında yaptığınız şeydir.Bir de diyorsunuz ki şirk putlara tapmaktır. Sadece bunu yapanların şirkedüştüğünü, salihlere dayanan ve onlara dua eden kimselerin şirk diyeisimlendirilen şeyin kapsamına girmediğini mi söylemek istiyorsun?

Abdunnebi:Evet, bunu demek istedim.

Abdullah:O zaman sen, yukarıda sana nakledip gösterdiğim ve içinde Allah’ın peygamberlerve salih kişilere dayanmayı, meleklere ve diğer şeylere bel bağlamayı haramkıldığı ve bunu yapanları tekfir ettiği pek çok ayetten ne kadar da uzaksın!

Abdunnebi:Fakat meleklere ve peygambere duaedenler bu sebeble tekfir edilmediler. Melekler Allah’ın kızlarıdır, MesihAllah’ın oğludur, dedikleri için tekfir edildiler. Halbuki biz, AbdulkadirGeylani Allah’ın oğludur, Zeynep Allah’ın kızıdır demedik.

Abdullah: Allah’a çocuk isnad etmek ayrıbir küfürdür. Allah Teala şöyle buyurmuştur: “O Allah birdir. Allahsameddir. O doğurmamış ve doğmamıştır.” (İhlas 1-3). Allah birdir demek,O’nun eşi ve benzeri yoktur,demektir. Samed ise ihtiyaçlar için kendisine müraacat edilen demektir. Sureninsonunu inkar etmese bile bunu inkar eden kimse kafir olur. Allah Teala şöylebuyurmaktadır: “Allah evlat edinmemiştir, O’nunla beraber hiçbir ilahyoktur. Olsaydı her tanrı kendi yarattığı ile gider ve birbirinden üstün olmayaçalışırlardı.” (Muminun: 91). Allah Teala iki küfrü birbirinden ayırdı.Salih bir adam olmasına rağmen Lat’a dua ederek kafir olanların onu Allah’ınoğlu olarak görmemeleri de, cinlere taparak kafir olanların onları böylegörmemeleri de bunu gösterir. Aynı şekilde dört mezhep de ( Mürtedin Hükmü)başlığı altında bir müslimanın Allah’ın çocuğu olduğunu idda etmesi halinde de, Allah’a ortak koşması halinde demürtet olacağını zikreder ve iki tür küfrü birbirinden ayırır.

Allah Dostları

Abdunnebi:Fakat Allah Teala: “Bilesiniz ki Allah’ın dostlarına korku yoktur, onlarüzülmeyeceklerdir” buyuruyor.

Abdullah:Biz bunun gerçek olduğuna inanırız ve biz de bu görüşteyiz. Fakat onlara ibadetedilmez. Biz sadece Allah ile beraber onlara da ibadet edilmesinin ve onlarınAllah’a ortak koşulmalarını inkar ederiz. Yoksa onları sevmek ve onlarınizinden gitmek ve kerametlerini kabul etmek senin üzerine vacipdir. Velilerin kerametleriniancak bid’atçiler inkar ederler. Allah’ın dini iki taraf arasında orta biryoldur, iki sapkınlığın arasında bir hidayettir, iki batılın arasında birhakikattir.

Abdunnebi:Kendileri hakkında Kur’an nazil olan kimseler kelime-i şehadete inanmıyorlar,Allah’ın Rasulünü yalanlıyorlar, yeniden dirilişi inkar ediyorlar, Kur’an’ıyalanlıyorlar, ve onu bir sihir olarak görüyorlardı. Halbuki biz kelime-i şahedete inanıyor, Kur’an’ı tasdik ediyor,yeniden dirilişe inanıyor, namaz kılıyor ve oruç tutuyoruz. Siz bizi nasılonlara benzetirsiniz?

Abdullah: Fakat bütün alimler, bir adamın Peygamber(sallallahu aleyhi ve sellem)’i bir şeyde tasdik edip, bir şeyde yalanladığı zamankafir olduğunda ve İslam’a girmediğinde ittifak etmişlerdir.

Kur’an’ınbir kısmına inanıp, bir kısmını inkar ettiği zaman da durum böyledir. Meselatevhidi kabul edip namazı inkar eden veya tevhidi ve namazı kabul edip zekatınfarz olduğunu inkar eden veya bütün bunları kabul ettiği halde orucu inkar eden veya bütün bunlarıkabul ettiği halde haccın farz olduğunu inkar eden kimse kafir sayılır.Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in zamanında bir takım insanlar haccıkabul etmedikleri için onlar hakkındaAllah Teala şu ayeti indirdi: “Yoluna gücü yetenlerin Kabe’yi haccetmesi,Allah’ın insanların üzerine bir hakkıdır. Kim inkar ederse bilsin ki, Allahalemlerden müstağnidir.” (Al-i İmran 97) Bir kimse öldükten sonra yenidendirilmeyi inkar ederse icma ile tekfir edilir. Bu sebebledir ki Allah Tealakitabında bunların bir kısmına iman edip bir kısmını inkar eden kimseningerçekten kafir olduğunu açıklamış ve İslam’ın bir bütün olarak alınmasınıemretmiştir. Bir şeyi alıp bir şeyi terk eden kimse kafir olmuş demektir. Birkısmını alıp bir kısmını terk eden kimsenin kafir olduğunu sen de kabul ediyormusun?

Abdunnebi:Evet kabul ediyorum. Bu Kur’an’da gayet açıktır.

Abdullah:Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)‘i bir şeyde tasdik edip de namazıınfarziyetini inkar eden veya öldükten sonra dirilmenin dışında her şeyi kabuleden kimsenin bütün mezheplerin ittifakıyla mal ve can dokunulmazlığı ortadankalkan bir kafir olduğunu ve yukarıda da geçtiği gibi Kur’an’ın da bunusöylediğini kabul ettiğine göre bil ki tevhid peygamber (sallallahu aleyhi vesellem)’in getirdiği en büyük farizadır. O, namazdan, zekattan ve hacdan büyüktür.Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in getirdiği şeylerin hepsi ile ameletse bile bu şeylerden birini inkar ettiği zaman kafir olur da bütünpeygamberlerin getirdiği din olan tevhidi inkar ettiği zaman nasıl kafir olmaz!Bune büyük bir cehalet! Bir de Yemame’deki Hanife oğullarıyla savaşansahabileri düşün. Halbuki onlar peygabamber hayatta iken müslüman olmuşlardı,kelime-i şehadete inanıyorlar, namazı kılıyolar ve ezanı okuyorlardı.

Abdunnebi:Fakat onlar Müseyleme’nin de peygamber olduğuna inanıyorlardı. Biz, Muhammed (sallallahualeyhi ve sellem)’den sonra peygamber yoktur diyoruz.

Abdullah:Fakat siz Ali’yi veya Abdulkadir Geylani‘yi veya bunların dışındapeygamberlerden veya meleklerden birini göklerin ve yerin Rabbinin rütbesineyükseltiyorsunuz. Bir adamı peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’inderecesine yükselten kimse kafir olduğu ve malı canı helal olduğunu zaman onuAllah derecesine yükselten kimseöncelikle kafir olur. Ali’nin ateşle yaktığı kimseler de böyledir. Onlarınhepsi Müslüman olduklarını iddia ediyorlardı, Ali’nin taraftarları idiler vesahabeden ilim almışlardı. Fakat onlar Ali hakkında sizin Abdulkadir Geylani vediğerleri hakkında taşıdığınız inanca benzer bir inanç taşıyorlardı. Sahabileronların katlinde ve küfründe nasıl icma ettiler? Sen sahabilerin Müslümanlarıtekfir ettiklerini mi zannediyorsun? Yoksa seyyid ve benzerleri hakkındaki butür inancın zararının olmadığını, fakat Ali hakkındaki bu tür inancın küfürolduğunu mu zannediyorsun?

Bir deşöyle deniliyor: Öncekiler hem müşrik oldukları, hem Peygamber (sallallahualeyhi ve sellem)’i ve Kur-an’ı yalanladıkları hem de dirilişi ve daha başkaşeyleri inkar ettikleri için tekfir edildiler. Eğer durum sadece böyle ise ozaman bütün mezheplerin alimlerinin kitaplarında “Babu Hukmi’l-Murted” (Mürtedin Hükmü) diyebaşlıklar atmalarının ne anlamı var. Çünkü mürted, Müslüman iken kafir olankimse demektir. Mezheplerin alimleri bu başlık altında her biri tekfir sebebiolan ve sahibinin mal ve can dokunulmazlığını kaldıran pek çok şey zikrettiler.Mesela kişinin kalbiyle değil de sadece diliyle söylediği veya şaka ve espiriolarak sarf ettiği fakat Allah’ınhoşlanmadığı sözler tekfir sebebi olarakzikredildi. Kendileri hakkında Allah Teala’nın şu ayetleri indirdiği kimselerindurumu bundan farklı bir şey değildir: “Biz sadece lafa dalmışşakalaşıyorduk, derler. De ki. Allah ile, O’nun ayetleriyle ve O’nunpeygamberleri ile mi alay ediyorsunuz? Boşuna özür dilemeyin; çünkü siz imaniman ettikten sonra tekrar kafir oldunuz” (Tevbe: 64-65). Allah Tealabunların iman ettikten sonra kafir olduklarını açıklamaktadır. Bunlar peygamber(sallallahu aleyhi ve sellem)’le birlikte Tebük seferine katılan kimselerdir veo sözleri şaka ve eğlence amacıyla söylemişlerdir.

Ve yinesöyle deniliyor: Allah Teala’nın haber verdiğine göre İsrailoğulları Musazamanında Müslüman, bilgili ve iyi kimseler olmalarına rağmen denizden geçtiktensonra putperest bir kavme rastladıklarında Musa’ya: “Ey Musa! Onlarınilahları gibi sen de bizim için bir ilah yap!” dediler.” (A’raf: 138).Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in ashabından bazı kimseler de (Huneyn’edoğru giderlerken bir sidr ağacına rastladıklarında) ona dediler ki: “EyAllah’ın Rasulü! Bizim için bir Zatu Envat tayin et. (Zatu Envat, kafirlerinsilahlarını asıp yanında ibadet ettikleri bir sidr ağacıydı). Bunun üzerinePeygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) Allah’a yemin ederek bu sözün daha önceİsrailoğullarının Musa’ya söyledikleri “Onların ilahları gibi sen de bizimiçin bir ilah yap!” sözüne benzediğini söylemiştir.

Abdunnebi:Fakat İsrailoğulları ve peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’den kendileriiçin bir Zat-u Envat belirlenmesini isteyen kimseler bundan dolayı tekfiredilmediler.

Abdullah:Bunun cevabı, İsrailoğulları ve peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’den buistekte bulunanların bunu gerçekleştirmemeleridir. Eğer bunu yapmış olsalardıkafir olurlardı. Peygamberimizin men ettiği kimseler de eğer ona itaat etmeyipbundan sonra kendileri için böyle bir şey yapmış olsalardı onlar da kafirolurlardı.

Tevhid Kelimesi Ne Zaman Fayda Verir?

Abdunnebi:Fakat benim anlamakta zorluk çektiğim başka bir şey var. O da şu: Usame b. Zeyd“La ilahe illallah” diyen bir adamı öldürünce Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem) onu kınadı ve “Ey Usame! Onu la ilahe illallah dedikten sonra mıöldürdün?” dedi. Yine Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem: “İnsanlar lailahe illallah deyinceye kadar onlarla savaşmakla emronuldum.” Buyurdu. Şimdiben senin söylediklerinle bu iki hadisin arasını nasıl bulacağım? Bana bir yolgöster ki Allah da sana yol göstersin.

Abdullah:Malumdur ki, Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) Yahudiler La ilaheillallah dedikleri halde onlarla savaştı. Onun ashabı, Hanife oğulları şehadetkelimelerini söyledikleri ve namaz kıldıkları halde onlarla savaştı. Ali’ninyaktığı kimseler de bu durumda idi. Sen, yeniden dirilişi inkar eden kimseninkafir olduğunu, mal ve can dokunulmazlığının kalktığını, İslam’ın rükünlerindenher hangi birini inkar edenin; Müsluman olduğunu söylese bile kafir olduğunu veöldürüldüğünü kabul ediyorsun. Dinin furuuna dair meselelerinden birini inkarettiği zaman kelime-i şehadeti söylemesi ona fayda vermeyecek, fakat bütünPeygamberlerin getirdiği dinin esası ve başı olan tevhidi inkar ettiği zaman bukelimeleri söylemesi ona fayda verecek öyle mi? Bu nasıl bir anlayış? Belki sen bu hadislerin manasınıanlamamış olabilirisin.

Usame radıyallahuanh hadisine gelince o, Müslüman olduğunu iddia eden bir adamı öldürdü. Çünküonun can ve mal korkusuyla Müslüman olduğunu zanentti. Müslüman olduğunuaçıklayan bir kimseden buna aykırı bir şey şey çıkmadığı müddetçe onu öldürmektensakınmak gerekir. Allah Teala şöyle buyurmuştur: “Ey iman edenler! Allahyolunda savşa çıktığınız zaman her şeyi iyi araştırın.” (Nisa: 94). Ayetöldürmeden sakınmaya ve araştırma yapmaya delalet ediyor. Bu araştırmadan sonraİslam’a muhalif bir şey ortaya çıkarsa Allah’ın “iyice arştırın“ emri sebebiyleöldürüldü. Eğer kelime-i şehadeti söylediği zaman öldürülmeseydi araştırma yapmanın bir faydası olmazdı.

Diğerhadis de böyledir: Bunun manası da zikrettiğimiz gibidir. Tevhid ve İslam’ıaçıklayan kimseyi kendisinden buna aykırı bir şey çıkmadıkça öldürmektensakınmak gerekir. Bunun delili Peygamber’in Usame’ye söylediği: “Onu la ilaheillallah dedikten sonra mı öldürdün?!” demesi ve: “İnsanlar la ilahe illallahdeyinceye kadar onlarla savaşmakla emronuldum.” Buyurmasıdır. PeygamberlerHariciler hakkında da: “Onlarla nerede karşılaşırsanız öldürün.” Buyurdu.Halbuki Hariciler insanların en çok ibadet edeni ve kelime-i tevhidi en çoksöyleyeni idiler. Hatta sahabiler onların ibadetlerini gördüklerindekendilerininkini beğenmiyorlardı. Onlar ilmi sahabilerden almışlardı. Şeriateaçıkça muhalefet ettikleri için ne la ilahe illallah demeleri ve çok ibedetetmeleri, ne de Müslümanlık iddiaları onların öldürülmelerine mani olabildi.

Allah’tan Başkasından Yardım İstemek

Abdunnebi:Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’den sabit olarak gelen şu hadishakkında ne dersin: “İnsanlar sonra İsa’dan yardım isteyecekler. Onlar mazeretbeyan edecekler. Bunun üzerine en sonunda Muhammed (sallallahu aleyhi vesellem)’e gelecekler.” Bu Allah’tan başkasından yardım istemenin şirkolmadığına delildir.

Abdullah:Bu meselenin hakikatini sen karıştırıyorsun. Hayatta ve hazır olan bir kimsedengücünün yeteceği bir şeyi istemeyi reddetmeyiz. Nitekim Allah Teala Musa’danyardım isteyen bir adamdan söz ederken şöyle buyurdu: “Kendi tarafından olanadam düşmanına karşı ondan yardım istedi.” (Kasas: 15) Bir kimse harpteveya başka bir durumda arkadaşlarından onların yapabilecekleri bir husustayardım isteyebilir. Biz Allah’ın kullarının, velilerin kabirlerinin yanındaveya onların bulunmadıkları yerlerde sadece Allah’ın gücü dahilinde olanşeylerde onların yardım istemelerini reddediyoruz. İnsanlar kıyamet günüpeygamberlerden yardım isteyebilirler. Mahşer yerinin sıkıntılarından kurtulupcennette istirahate çekilebilmek için insanlar hesaba çekilsinler diye onlarınAllah’a dua etmelerini isteyebilirler.Bu, dünyada da ahirette de caizdir. Bir kimse beraber oturup kalktığı, sesiniişittiği salih bir kişiye gelip ona: “Benim için Allah’a dua et” diyebilir.Nitekim Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in ashabı onun hayatındakendisine gelip böyle şeyler istiyorlardı. Vefatından sonra ise asla böyle birşey olmadı. Onlar onun kabri başında da ondan bir şey istemediler. Hatta selefonun kabri başında Allah’a duaya yönelen kimseyi bile hoş karşılamadı.

İbrahim Aleyhi's-selâm’ın Kıssası

Abdunnebi:İbrahim’in kıssası hakkında ki görüşün nedir? O ateşe atıldığında havadaCebrail ile karşılaştı. Cebrail ona dedi ki: Bana ihtiyacın varmı? İbrahim aleyhi's-selâmdedi ki: “Sana mı? Hayır” Medet istemek şirk olsaydı Cebrail İbrahim’e buteklifi yapmazdı.

Abdullah:Bu da birinci şüphenin cinsinden bir şüphedir. Bu rivayet sahih değildir. sahiholduğunu farz etsek, Cebrail ona gücünün yeteceği bir menfaatte bulunmuş.

NitekimAllah Teala onun hakınnda şöyledemiştir: “Ona bu vahyi güçlü kuvvetli, üstün yaratılışlı birisi (Cebrail)öğretti.” (Necm: 5, 6) Şayet İbrahim onun bu teklifini gerçekleştirmesineizin vermiş olsaydı bu, zengin bir adamın muhtaç birisine ihtiyacını gidermesiiçin borç teklifinde bulunması gibi bir şey olurdu. Fakat İbrahim kabul etmedive Allah’ın hiç kimseye minnet duymayacağı yardımı gelinceye kadar sabretti.Onun bu tavrı nerde, şimdiki kulların medet isteme ve müşrikçe tavırlarınerede?!

Öncekilerin Şirki Daha Hafifti

Bil kiey kardeş Efendimiz Muhammed (sallallahu aleyhi ve sellem)’in peygamber olarakgönderildiği, öncekilerin şirki zamanımızdakilerin şirkiden şu üç sebeble dahahafiftir:

Birincisi:öncekiler ancak rahat bir halde bulunduklarından başka şeyleri Allah’a ortak koşarlardı. Sıkıntıya düştüklerinde ise ihlasla sadeceAllah’a yalvarıyorlardı. Bunun delili Allah’ın şu ayetidir: “Gemiyebindikleri zaman ihlasla Allah’a yalvarırlar. Ama Allah onları salimen karayaçıkarınca, kendilerine verdiği nimete nankörlük ederek O’na hemen ortakkoşarlar”. (Ankebut 65-66.)

“Dağlargibi dalgalar onları kuşattığı zaman ihlasla Allah’a yalvarırlar. Allah onlarıkaraya çıkararak kurtardığı vakit içlerinden bir kısmı doğru yolda kalır. Zaten bizim ayetlerimizi ancaknankör hainler bilerek inkar eder.” (Lokman 32)

Peygamber(sallallahu aleyhi ve sellem)’in kendileriyle savaştığı müşrikler rahatlıklatahem Allah’a dua ediyorlar, hem de Allah’tan başkasına dua ediyorlardı.Sıkıntılı ve zor bir duruma düştüklerinde ise sadece Allah’a dua ediyorlar veefendilerini unutuyorlardı. Zamanınmızdakimüşriklere gelince onlar rahatlıkta da sıkıntılı halde de Allah’tan başkasınadua ediyorlar. Onlardan birisi sıkıştığında: Ya Rasulallah, ya Huseyn veya yafilan diyor. Fakat nerede bunu anlayacak?

İkincisi:Öncekiler Allah’la beraber Allah’a yakın kimselere yalvarıyorlardı. Bu ya birpeygamberdi veya veli idi veya melekti. Ya da en azından Allah’a itaat edipisyan etmeyen taş ve ağaca yalvarıyorlardı. Zamanımızdakiler ise Allah’laberaber insanların en kötüsü olan kimselere yalvarıyorlar. Salih bir kimsehakkında veya ağaç ve taş gibi Allah’a isyan etmeyen bir şey hakkındaki itikat,kötülüğü ve bozukluğu müşahade edilen kimseler hakkındaki itikaddan dahaiyiydir.

Üçüncüsü:Peygamber zamanındaki bütün müşrikler sonraki müşriklerden farklı olarak sadeceuluhiyet tevhidi konusunda şirk koşuyorlardı, rububiyet tevhidinde şirkkoşmuyorlardı. Sonrakiler uluhiyet tevhidinde şirke düştükleri gibi pek çokdefa rububiyet tevhidinde de şirk koşuyorlar. Mesela onlar evrende öldürme vediriltme gibi şeylerin tabiatın tasarrufunda olduğunu söylüyorlar.

Tevhidin Şartları

Ümitederim ki yukarıda verdiğim bilgilerden sonra kolayca anlaşılacak önemli birmeseleyi zikrederek sözümü bitirmek istiyorum: tevhidin gerçekleşmesi içinkalbin inanması, dilin söylemesi ve organların ameliyle de sebeblerin işlenmesigerekir. Bunlardan birisi eksik olursa kişi Müslüman olmaz. Tevhidi bilir deonunla amel etmezse o Firavun ve İblis gibi inatçı bir kafirdir.

İnsanlardanpek çoğu bu konuda yanılıyorlar ve diyorlar ki: Bu Haktır, fakat biz bunuOnların şerrinden korkulduğu için onlara uymak ve yağcılık yapmak gerekiyor.Zavallı, küfrün önderlerinin çoğununhakikati bildiği halde sadece bir takım gerekçelerle onu terk ettiklerinibilmiyor. Nitekim Allah Teala şöyle buyuruyor: “Allah’ın ayetlerine karşılıkaz bir değeri satın aldılar da O’nun yolundan alıkoydular. Gerçekten onlarınyapmakta oldukları şeyler ne kötüdür!”(Tevbe:9).

Zahirdetevhid ile amel eden fakat onu anlamayan ve kalbiyle inanmayan kimse münafıktırve katışıksız kafirlerin en kötüsüdür. Çünkü Allah Teala onlar hakkında şöylebuyurmaktadır: “Şüphe yok ki münafıklar cehennemin en alt katındadırlar.Artık onlara bir yardımcı da bulamazsınız.”(Nisa145).

İnsanlarındillerindeki şeyleri iyi düşünüp incelediğin zaman bu mesele senin içinaçıklığa kavuşur. Öyle kimseler görürsün ki onlar hakkı tanırlar fakat ya Karun gibi dünyalıklarını kaybetme korkusuyla veya Haman gibimakamlarını kaybetme korkusuyla vayahut da Firavun gibi saltanatlarını kaybetmakorkusuyla onunla amel etmeyi terkederler.

Öylekimseler de görürsün ki içten değil münafıklar gibi zahiren amel ederler, Kalbiyle inandığı şeyi soruşturduğun zamanhakkı tanımadığnı anlarsın. Fakat senin Allah’ın kitabından şu iki ayeti iyianlaman gerekir:

Birinciayet: Yukarıda geçen şu ayettir: “Boşuna özür dilemeyin. Siz iman ettiktensonra kafir oldunuz.” (Tevbe: 66).

Peygamberlebirlikte Romalılara karşı savaş çıkan bazı kişilerin şaka ve eğlence maksadıylasöyledikleri bir söz sebebiyle kafir olduklarını bildiğin zaman, malını veyamakamını kaybedeceği korkusuyla veya insanlara şirin görünmek maksadıyla küfürifade eden sözler söyleyen veya küfür ifade eden davranışlar sergileyenkimselerin şaka ve eğlence maksadıyla bunu söyleyen kimselerden daha büyük birküfür içinde olduklarını gayet iyianlarsın. Çünkü genelde şakacı, insanları güldürmek için diliyle söylediğişeylere kalbiyle inanmaz. Fakat bir korku sebebiyle ya da insanlarınelindekilere tamah ederek küfür ifade edecek sözler söyleyen kimse şeytanın şusözünü doğrulamış olur:

“Şeytansizi fakirlikle korkutur ve size cimriliği telkin eder.” (Bakara: 268).Onun tehdidinden korkar: “İşte o şeytan, ancak kendi dostlarını korkutur.”(Ali İmran: 175).

Rahman, şeytanınsözünü doğrulamıyor: “Allah ise size mağfiret ve bol nimet vaat ediyor.”(Bakara: 268). Cebbar olan Allah’tan korkmaz: “Şu halde iman etmiş kimseler isenizonlardan korkmayın, benden korkun.” (Ali İmran: 175). Bu haliyle o, Rahman’ındostu olmaya mı layıktır, yoksa şeytanın dostu olmaya mı layıktır?!

İkinciayet: “Gönlü imanla dolu olduğu halde tehdit altında kalan kimse müstesna,iman ettikten sonra kim gönlünü kafirliğe açarsa işte Allah’ın gazabı onlaradırve onlar için büyük bir azap vardır.” (Nahl: 106).

Demek kiAllah Teala bunlardan ancak kalbi imanla dolu olduğu halde tehtid altında kalankimseleri mazur saymaktadır. Diğerlerine gelince bunlar ister korkudan, isteraçgözlülüğünden, ister birisine şirin görünmek için, İster vatanına, milletineveya aşiretine düşkünlüğüden dolayı yapsın, isterse şaka ve eğlence olarak veyabaşka bir şeyden dolayı yapsın kafir olur. Çünkü ayet bir kimsenin ancak birfiili işlemeye veya bir sözü söylemeye zorlanabileceğine delalet ediyor. Kalbininanmasına gelince hiç kimsenin kalbi bir şeye iman etmeye zorlanmaz. Yukarıdakiayetin devamında Allah Teala şöyle buyurur: “Bu azap onların dünya hayatınıahirete tercih etmelerinden ve Allah’ın da kafirler topluluğunu hidayeteerdirmemesinden ötürüdür.” (Nahl: 10). Allah Teala bu azabın itikat, cehalet,dini beğenmeme veya küfrü beğenme sebebiyle değil, sadece dünya menfaatini dinetercih etme sebebiyle olduğunu açıklamaktadır. Allah en iyi bilendir.

Allahsana hidayet etsin, bütün bunlardan sonra artık senin rabbine tevbe etmenin,O’na dönmenin ve içinde bulunduğun hali terk etmenin zamanın gelmedi mi? Çünküdurum, senin de işittiğin gibi çok ciddidir, sorun büyüktür ve önemlidir.”

Abdunnebi:Allah’tan af diliyor ve O’na tevbe ediyorum. O’ndan başka ilah olmadığına veMuhammed (sallallahu aleyhi ve sellem)’in O’nun peygamberi olduğuna şehadetediyorum. Allah’tan başka tapmış olduğum şeylerin hepsini artık inkar ettim.Allah’tan önceki yaptıklarımı mazur görmesini ve beni affetmesini, bana lutfu,mağfireti ve rahmeti ile muamele etmesini ve huzuruna varıncaya kadar benitevhid ve sahih bir inanç üzere sabit kılmasını diliyorum. Ey Abdullahkardeşim! Bana yaptığın bu nasihattir -ki din nasihattir- ve içinde bulunduğumdurumu yani ismimin Abdunnebi olmasını reddettiğinden dolayı da Allah’ın seniiyilikle mükafatlandırmasını diliyorum. İsmimi Rahman’ın kulu anlamında(Abdurrahman ) olarak değiştirdiğimi sana haber veriyorum. Ayrıca taşıdığımsapık düşünce ve inançlarımı düzelttiğin için de Allah senden razı olsun. Eğerben onlarla Allah’ın huzuruna varmış olsaydım asla kurtulamazdım.

Fakatben senden son olarak, pek çok kimsenin içine düştüğü bazı yanlışlıkları banaanlatmanı istiyorum.

Abdullah:önemli değil, beni iyi dinle:

Önemli Uyarılar

* Kitap ve sünnetteki farklı anamlaragelebilecek şeylerden fitne çıkarmak ve te’vil yapmak için ihtilaf edilen şeye uymayı kendineşiar edinme. Gerçekte bü tür şeylerin te‘vilini/hangi anlama geldikleriniAllah’tan başka kimse bilmez. İlimde derinleşmiş kişilerin şiarı senin deşiarın olsun. Onlar müteşabihler hakkında: biz bunların hepsinin Allah’tanolduğuna iman ettik, derler. ihtilaf edilen şeyler hakkında Peygamber (sallallahualeyhi ve sellem) şöyle buyurur:

“Şüpheligördüğün şeyi bırak, şüpheli görmediğin şeyi al.” Buhadisi Ahmed ve Tirmizi rivayet etmiştir.

YinePeygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurur: “Kim şüpheli şeylerdensakınırsa dinini ve namusunu/şerefini korur. Kim şüpheli şeylere dalarsaharamların içine düşer.” Bu Hadisi Buhari ve Muslim rivayet etmiştir.

Birbaşka hadiste şöyle buyurur: “Günah ve kötülük, gönlünü tırmalayan veinsanların bilmesini istemediğin şeydir.” Bu Hadisi Muslim rivayet etmiştir.

Peygamber(sallallahu aleyhi ve sellem) üç defa: “Fetvayı kalbine ve kendine sor”buyurduktan sonra şöyle dedi: “İylik, nefsin ve kalbin mutmain olduğu yatıştığışeydir. Kötülük ise, insanlar sana fetva verseler de nefsi rahatsız eden vekalbi tereddüte düşüren şeydir.”

* Heva ve hevese uymaktan sakın. Çünkü Allah Teala şu ayetiylebundan sakındırıyor: “Gördün mü heve ve hevesini ilah (ma’bud) edineni?”(Furkan 43).

* Kişilere, görüşlere ve babadan atadangelen şeylere taassup ile bağlı kalmaktan sakın. Çünkü bu taassup, kişi ilehakikat arasında bir perdedir. Hakikat müminin yitiğidir. Nerede bulursa onualmak hakkına sahiptir. Alah Teala şöyle buyurmaktadır: “Onlara: Allah’ınindirdiğine uyun, denildiği zaman, onlar: “Hayır! Biz atalarımızı üzerindebulunduğumuz yola uyarız” dediler. Ya ataları bir şey anlamamış, doğruyu dabulamamış idiyseler?” (Bakara: 170)

* Kafirlere benzemekten sakın. Bütünmusibetlerin başı kafirlere benzemektedir. Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem) şöyle buyurmuştur: “Kim bir topluluğa benzerse onlardandır.”Bunu Ebu Davud rivayet etmiştir.

* Allah’tan başkasına tevekkül etmektensakın. Allah Teala şöyle buyurmaktadır: “Kim Allah’a tevekkül ederse O, ona yeter.” (Talak: 3)

* Allah’a masiyette herhangi biryaratılmışa itaat etme. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şöylebuyurmuştur: “Yaratıcıya isyanda yaratılmışa itaat edilmez.” bunu Tirmizi rivayet etmiştir.

* Allah hakkında kötü zandan sakın. Kudsibir hadiste Allah Teala şöyle buyurmaktadır: “Ben kulumun bana olan zannıüzereyim.” Bu hadisi Buhari veMuslim rivayet etmişlerdir.

* Bela ve musibeti,gelmaden önce engellemek için veya geldikten sonra kaldırmak için küpe, yüzük,iplik gibi şeyleri takınmaktan sakın.

* Gözdeymesinden korunmak için muska/nazarlık takmaktan sakın. Çünkü bu bir şirktir.Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur: “Kim bir şey takınırsaona havale edilir’’ Bunu Ahmet ve Tirmizi rivayet etmiştir.

* Taşlardan,ağaçlardan ve eski eserlerden vebinalardan bereket umma. Çünkü bu şirktir.

* Hangişekilde olursa olsun uğursuzluğa inanma. Bu da bir şirktir. Peygambersallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur: “Uğursuzluk inancı şirktir.” BunuAhmed ve Ebu Davud rivayet ettmiştir.

* Gaybı bildiklerini iddia eden ve gazetesayfalarında burçlarını ve burçlarasahip olan kişilerin mutluluklarını ve mutsuzluklarını açıklayan büyücüleri vefalcıları tastik etmekten sakın. Onları tasdik etmek şirktir. Çünkü gaybı ancak Allah bilir.

* Yağmurun yağmasını yıldızlara vemevsimlere nispet etmekten sakın. Çünkü bu bir şirktir. Bu ancak Allah’a nispet edilir.

* Kimolursa olsun Allah’tan başkasının adıyla yemin etmekten sakın. Çünkü bu birşirktir. Bir hadiste şöyle geçmiştir “Kim Allah’tan başkası adına yamin edersekafir veya müşrik olur. Bunu Ahmed ve Ebu Davud rivayet etmiştir.Peygambere veya emanete veya bir eşyaya veya hayata yemin etmek gibi.

* Zamana,rüzgara, güneşe, sıcağa ve soğuğa sövmekten sakın. Çünkü bunlara sövmek,bunları yaratan Allah’a sövmek demektir.

* Hoşunagitmeyen bir şey başına geldiği zaman “eğer/keşke” kelimesinden sakın. Çünkü bu kelime şeytanın işbaşı yapmasınısağlar. Bunda Allah’ın takdirine itiraz vardır. Fakat böyle durumda “Allah’ıntakdiridir, dilediğini yapar” de.

* Kabirlerimescıid haline getirmekten sakın. Çünkü içinde kabir olan mescitte namaz kılınmaz. Buhari ve Müslim’de Aişeradiyallhu anha’dan sahih olarak rivayet edildiğine göre peygamber sallallahualeyhi ve sellem ölmeden hemen önce şöyle buyurdu: “Peygamberlerin kabirlerinimescid haline getiren Yahudiler ve Hıristyanlara Allah lanet etsin.”

Peygambersallallahu aleyhi ve sellem ümmetini onların yaptıklarından sakındırmak içinböyle demişti. Aişe hadisin devamında dedi ki: “Eğer bu endişe olmasaydı onun kabri açıkta bırakılacaktı. Peygambersallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Sizden öncekiler peygamberlerininve salihlerinin kabirlerini mescid haline getirdiler. Siz kabirleri mescit edinmeyin. Ben sizi bundan men ediyorum.” Bunu Müslim ve Ebu Avanerivayet etti.

Uydurma Hadisler

* Peygamberin zatıyla veya onun ümmetinden salih kişilerletevessül etmekle igili olarak yalancıların Peygamber’e nispet ettikleri hadisleri tasdik etmektensakın. Bu hadisler mevzudur /uydurmadır.Bu uydurma hadislerden bazıları şunlardır:

“Benim makamımlatevessül edin. Çünkü Allah katında benim makamım çok büyüktür.”

“Çaresizkaldığnız zaman kabirdekilerilere müracaat edin.”

“Birinizbir taş hakkında hüsnü zan beslerse ona fayda verir.”

“Allah Tealaher velinin kabrinde bir meleği görevlendirir. O melek insanların ihtiyaçlarınıgiderir.” Butür uydurma hadisler pekçoktur.

* Mevlid, Reğaib, Miraç ve Şaban’ın onbeşinci gecesi vs. diye isimlendiren dini törenlerden sakın. Bunlar bid’ attir.Bunların ne Rasululah sallallahu aleyhi ve sellem’den ne de onu bizden dahafazla seven ve bizden daha fazla iyiliklere düşkün olan sahiblerinden birdelili yoktur. Eğer bunlarda hayır olsaydı bizden önce onlar yaparlardı.

İttiba Tevhidi Hakkında Bir Şüphenin İzalesi

2012-01-08T08:11:00.000-08:00

Bismillah

Birkaç gün önce ittiba tevhidi ilealakalı olarak Ebu Muhammed el-Mısrî’nin bir makalesini tercüme edipyayınlamıştım. Bazı kimseler bu yazıdan dolayı tekfircilik ithamına kalkışmış,ilim sahillerinden uzak, bataklık göllerinde gezinmeye başlamışlardır.

Şurasının altını çizerek belirteyim ki; prensibim;delille arkasında duramayacağım veya aksini ispat eden deliller sunulduğundarücu edemeyeceğim bir yazıyı yayınlamamaktır.

İttiba tevhidi, selefin menhecini beyaneden ilim ehlinin önemle üzerinde durdukları bir konudur. Haşa bunu bizuydurmuş değiliz. İlim ehlinden bazısı, bu kısmı uluhiyet tevhidi kapsamındagördüklerinden, ismini ayrıca zikretmeselerde mana olarak mutlaka buna dikkatçekmişlerdir. Aşağıda ilim ehlinin ittiba tevhidi – diğer adıyla: mutabaattevhidi – hakkında sözlerini naklediyorum ki, öküz altında buzağı arayanlarutansın ve tevbe etsinler!

Şeyh Racihi’ye ittiba tevhidi hakkında sorulanbir soru ve cevabı şu şekilde:

Soru: Tevhidin kısımlarından dördüncü birkısım olarak ittiba tevhidini söyleyenin hükmü nedir?”

Cevap: Istılah olarak bu inkar edilemez. Taksimedeğil, ancak manaya itibar edilir. İttiba tevhidi ibadet tevhididir. Dördüncü birkısım değildir. Bu ancak ibadet tevhididir. Lakin bunu dördüncü bir kısımolarak zikreden kimse bilmiyorum.” (ed-Durus Fi’l-Akide 15/22)

İbnu’l-Kayyım rahimehullah şöyledemiştir: “(Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem)e karşı edebin başışunlardır: Tam anlamıyla ona teslim olmak, emrine boyun eğmek, aklî denilenbâtıl hayallerle itiraz etmeksizin verdiği haberi kabul ve tasdik ederekkarşılamak, bu haberler hakkında şüphe ve kuşkuya düşmemek, kişilerin görüşlerinive zihinlerin süprüntülerini onun önüne geçirmemek, nasıl ki O’nu gönderenAllah Subhanehu Teâlâ; ibadet, huşu, zillet, tevbe ve tevekkülde birleniyorsa,Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’i de hükmü kabul etmede, teslimiyette,boyun eğmede ve itaatte birlemektir. İşte bu iki tevhiddir. Kulun Allah’ın azabındankurtulması ancak bu ikisiyle mümkündür. Birisi rasulü gönderenintevhidi/birlenmesi, diğeri de rasule uyma tevhididir.” Medâricu’s-Sâlikîn (2/387).

Şeyh Salih b. Abdilaziz Alu’ş-Şeyh, İthafu’s-Sail adlı Tahaviyyeşerhinde (s.20) şöyle demiştir:

“İlim ehlinden bir gruba göre tevhid dört kısma ayrılır. Onlar dördüncükısım olarak mutabaat tevhidini yani Nebî sallallahu aleyhi ve sellem’eittibayı zikretmişlerdir. Onlar bu taksim ile iki şehadet kelimesinin delaletettiği manayı kastederler. Zira Allah’ın birlenmesi dediklerinde bunu üç kısmaayırırlar. Allah’a izafe edilmeksizin mutlak olarak tevhid zikredildiğinde isedört kısma ayırırlar. Bunlardan üç kısmı Allah’a hastır. Dördüncüsü olanmutabaat tevhidi ise Nebî sallallahu aleyhi ve sellem’e hastır. Çünkü teşrî’de Mustafa sallallahu aleyhi vesellem’den başkasına tabi olunamaz.”

Yine başka bir yerde şöyle der: “Tevhidu’l-Mutabaat tabirini İbnKayyım, Tahaviyye şarihi ve ilim ehlinden bir topluluk kullanmışlardır.” (SalihAlu’ş-Şeyh, Tahaviye şerhi s.14)

Bkz.: Nasır el-Akl, Tahaviye şerhi (s.2) Hazımi, Şerhu’l-Usuli’s-Selase(s.20)

Şeyh Hazimi, Kitabu’t-Tevhid şerhinde kendisine sorulan soruyaşöyle cevap vermiştir:

Soru: “Burada mutabaat tevhidi denilen dördüncü bir tevhid türü varmıdır? Selefin menhecinde yöneticilere itaat ve onlara karşı ayaklanmamak bukısma dahil midir?

Cevap: Evet. Tevhidu’l-Mutabaatı zikreden, bu türü kastetmez. AncakNebî sallallahu aleyhi ve sellem’e tabi olmayı kasteder. Bu yüzden İbn Kayyım rahimehullahbu cümleyi Medaricu’s-Salikin’de şöyle sunar: “Tevhidul mutabaat; tabi olunanınbirlenmesidir.”

Şemsuddin el-Efgani, Cuhudu’l-Ulemai’l-Hanefiyyeadlı kitabında (1/106) şöyle demiştir: “Tevhidin ikinci kısmına gelince, omutabaat tevhididir. Yine bu Bu tür tevhidin konumunu bilen Hanefi alimleriindinde çok önemlidir. Nitekim onlar bu tür tevhidi ihlal eden kimseninalimleri ve rahipleri Allah’ın dışında rabler edindiklerini, şeyhlere veimamlara ibadet ettiklerini, Allah Teâlâ’ya şirk koştuklarını, böyle birkimsenin kafir bir müşrik olduğunu, tevbe etmezlerse öldürülecekleriniaçıklamışlardır. Nitekim şeyhleri ve imamları taklidde aşırılık yapanların halide budur. Derim ki: bu hanefi alimleri doğru söylemişlerdir. Zira bazı donuk, aşırıtaklitçiler imamları, sanki onlar rasul veya peygamberlermiş gibimertebelerinin üzerinde görüyorlar…”

Dr. Abdulaziz b. Muhammed b. Ali b.Abdillatif Nevakizu’l-İman kitabında şöyleder (2/48): “Tevhidu’l-ittiba ki bununla kastedilen, Rasulullah sallallahualeyhi ve sellem’e tabi olmanın gerçekleştirilmesidir. İttiba tevhidi; muhakemeolma ve teslim olmada rasulün birlenmesidir. (Bkz.: Şerhu Akideti’t-Tahaviye1/228) Durum böyle olduğuna göre Allah’ın indirdiği ile hükmetmek ittibatevhididir. Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: “Fakat hayır; Rabbine yeminler olsunki onlar, aralarında çekişlikleri şeyler hakkında seni hakem yapıp, sonra daverdiğin hükümden dolayı içlerinde hiçbir sıkıntı duymadan tam bir teslimiyetgöstermedikçe îman etmiş olmazlar.” (Nisa 65) İbn Kesir bu ayet hakkında (3/211)şöyle demiştir: “Allah Teâlâ kerim ve mukaddes zatına yemin ederek kimsenin Rasulullahsallallahu aleyhi ve sellem’e bütün meselelerdinde muhakeme olmadıkça imanetmiş olmayacağını bildirmiştir. O’nun hükmü zahiren ve batinen boyun eğilmesi gereken haktır.”

Şeyh Ali el-Hudayr, el-Vicaze adlı Usulu’s-Selaseşerhinde (s.84) şöyle der: “İttiba tevhidi; Allah’a Rasulullah sallallahualeyhi ve sellem’den gelenlerden başkasıyla ibadet etmemektir."

Muhammed b. Huseyn el-Ciyzani, El-KavaidFi Marifeti’l-Bid’a adlı eserde (s.18) şöyle demektedir: “Allah Teâlâ’ya meşrukılınanlarla yakınlaşmak bu dinin temel esaslarından büyük bir esastır. Hatta buAlah’ı birlemenin ve O’na imanın gereğidir. Bu; ittiba tevhididir. Aynı zamandabu amellerin salih olması ve kabulü için iki şart olan: ihlas ve ittibaşartlarından birisidir.”

Muhammed Abdullah Ebi Bekr, es-Sunnetu’n-Nebeviyeti’l-Masdari’s-Sanikitabında (s.42) şöyle der: “Nebevi sünnetin Kur’an-ı Kerim ile alakası, Rasulullahsallallahu aleyhi ve sellem’in risaletine şahitliğin, Allah Azze ve Celle’nintevhidine şahitlikle olan alakası gibidir. zira birinci şehadete Allah Azze veCelle’nin uluhiyetinde, rububiyetinde ve isim ve sıfatlarında tevhidi denilirken,ikinci şehadete: Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’e ittibada tevhiddenilir.”

Rabıta Hakkında Şüpheler ve Cevapları

2012-01-07T17:57:00.001-08:00

“Selamun Aleykum Ebu Muaz

Mişkatul Mesabih şerhiMirkatul Mefatih (Allame Aliyyul Kari’nin eseri.) isimli eserin 15/129 da şumalumat zikredilmiş: Hakikatte hikmet, ilmin itkanı (yakini olması), amelinşeriat ve tarikat üzere olmasıdır. Hikmet sahibi, şu hadisi şerif hükmünce;
“Kim kırk sabah Allah için halis/ihlaslı olursa, Allahu Teala kalbinden,lisanına hikmet pınarlarını fışkırtır.” ilmi ile amil olan, muhlis ve kamilolandır. Bu zat kemale erdiren mürşid olur. Herkes üzerine bu gibi bir zatlabirlikte olmayı talep etmek lazımdır ki onunla sohbete nail olsun. Allahu Tealabuyurdu: “Ey iman edenler! Allah’tan korkun ve sadıklarla beraber olun.”(Tevbe:119) Yani kavlen/sözünüzle ve halen/halinizle. Bazı arifler derki

اصحبوا مع الله فإن لم تطيقوا فأصحبوا مع من يصحب مع الله

“Allah ile birlikte olun,şayet buna gücünüz yetmezse, Allah ile beraber olanla beraber olun.” Bu zatınhallerinin sıhhatinin alameti, sözleri ve fiillerinin tashihinden sonradır.
Şimdi iyi düşünmek lazım, böyle yakini iman sahibi olan sadık kimselerlebirlikte olmak, Allahu Teala ile birlikte olmak değimlidir? Bu zatlar görülünceAllahu Teala hatırlanır. O halde bu zatları mana itibarıyla hatırda bulundurmakneden yasak olsun! Asla bu gibi bir düşünce doğru olamaz. Çünkü ayeti kerimeaçıkça beyan etmiştir ki her hal ve zamanda, söz ve fiillerinizle benimdostlarımla birlikte olun, haliniz sözünüz ve işleriniz onlara uysun, aslamuhalif olmasın

Şu hadisi şerif bu konuyuizah eder: “Kişi sevdiği ile beraberdir.” Ayrıca ashabtan Sevban r.a.ın kıssasıda bizlere rabıtanın sevginin ne kadar ileri derecede olmasını göstermektedir.Abdullah ibni Abbas’tan r.anhuma rivayet edilen kıssada, Efendimiz’in s.a.vhanımlarından birinin yanına gidince kendisine ayna veriyorlar, aynaya bakıncaaynada Efendimiz’in s.a.v suretin görmüştür. Bu durum rüyasında Efendim’i s.a.vgördükten sonra vakı olmuştur. Huzeyme r.a. hadisinde bahsedilen veEfendimiz’in s.a.v alnına secde etmesi meselesi de, mürşid olan zatınmüridlerine teveccühüne delildir. O halde iyice incelediğimiz zaman tarikattahiçbir şey delilsiz değilmiş, ama delil arayan ve kabul eden için bu böyledir.İnkar için, muhalefet için ararsanız hiçbir şey delil olmaz hatta aksine delilzannedilir.
Ancak biz açıkça söylüyoruz ki, hangi ayeti ve hadisi şerifi getirirselergetirsinler, mutlaka onu kendileri aleyhine delil yapmak mümkündür, bunuacizane iddia etmekte hiçbir mahzur görmüyorum, aksini iddia eden varsa buyursun…..

Muhaliflerin getireceği enbüyük ve kendilerine göre en sağlam delil ne olabilir? Mesela “Ancak sanaibadet ederiz ve ancak senden yardım isteriz” (Fatiha: 5) ayeti kerimesi…
Bu ayeti kerimeyi bir talebenin hocası karşısında tekrar ederek okuduğunudüşünelim, o durumda talebe hocaya mı hitab eder yoksa ALlahu teala’ya mı?Elbette Allahu tealaya.. Hoca vesiledir, maksud Allah’tır.

O hlade mürid mürşidinveçhine bakarak ve onu tasavvur ederek Allah, Allah derse, ne yapmış oluyor?Aracı ve vesile ile maksud olan Rabbisini zikrediyor… Aynı talebenin hocasıyardımıyla ayetleri öğrenmeye çalışması gibi. Bu hususu anlamayan kalınkafalılara ne diyelim. O zaman bunlar Kabe’ye dönerek namaz kılmasınlar dadirek Allaha dönsünler bakalım??? Mecburen bir vesile gerekir; hatta emirböyledir. Dinlemeyen, yani Kabe’ye dönmeden kılan kafir olur. Vesileyebaşvurmadan Allah’a ulaşacağını zanneden de mahrum olur.

Muhaliflerin başka birdelili, “İstediğin zaman sadece Allah’tan iste…” şeklinde gelen hadisi şeriflerdir.Bunlara karşı bir çok hadisi şerifler getirerek bu iddialarını nakzedebiliriz.Bir tanesi a’ma/kör olan bir zatın gelip Efendimiz s.a.v den dua istemesidir.Efendimiz s.a.v ona dua etmedi de –git abdest al, iki rekat namaz kıl ve şöyledua et- buyurdu ve duanın sonunda – Ya Muhammed! Hacetimi yerine getirmesi içinseninle rabbime yöneliyorum/tevessül ediyorum- demesini emretti.

Şayet bu emri, Allah’tanbaşkasından istemek manasında olsaydı, o a’ma olan kişiye böyle emredermiydi? Demekki,Allahu telanın razı olduklarını vesile etmekle sanki Allah’tan istemiş gibioluyor, arada fark yok, hatta böylesi Allah için daha hoştur. Evet, yağmurduası için yapılan uygulamalar da bunu teyid eder.

Muhalifler bazen deputçuların putlarını vesile ederek Allah’a yakınlaşacaklarını iddia ettikleriayetlerle delil getirirler. Evvela şunu bilsinlerki o ayetler putçu müşriklerhakkındadır ve onlar putlara ibadet ederler. Yani Allah ile beraber putları dailah olarak kabul ederler ve onların emir ve yasaklarına tabi olurlar.

Ebu Muaz bir derviş, ehli sünnet itikadında olunca, Allah’tanbaşka ilah kabul edebilirmi??? Asla!!! Mürşidi onun için bir vesiledir, veAllahın rızasına ulaştıran yolu kendisine öğretir. Eğer mürşid Allah veresulüne muhalif bir şey emretse zaten mürşid olamaz ve ona kimse tabi olamaz.O halde mürşidler müridleri kendilerine davet etmezler, bilakis Allah veResulüne davet ederler ve Allah ve Resulünun emirlerini yasaklarını müridlerinetebliğ ederler. Bu ikisinin arasını ayıramayan kalın kafalılar da mürşidleriputlara benzeterek çok büyük bir iftiraya düçar olurlar…

Netice olarak deriz ki, bütünKur’an ve hadisi şerifler, her müslümanın bir alime tabi olmasını, takva veSalih kimselelrle birlikte olmasını ya direk olarak veya dolaylı olarakemreder, ama kim anlayacak???”

Cevap:

Aleykum selam

Öncelikle Aliyyul Kari’ninadı geçen kitaptaki sözleri “Bu zatın hallerinin sıhhatininalameti, sözleri ve fiillerinin tashihinden sonradır” cümlesiyle bitmektedir. Sanki devam eden kısımlar daAliyyul Kari’ye aitmiş gibi anlaşıldığından bu uyarıyı yapmak gerekti.

“Kim kırk sabah Allah için ihlaslı olursa…” sözünün peygamber sallallahu aleyhi ve sellemenispeti uydurmadır. Nitekim Aliyyul Kari’nin bizzat kendisi ve uydurmahadislere dair telifte bulunan muhaddisler bunun sahih olmadığınızikretmişlerdir. Aliyyul kari’nin sözlerinde rabıtayla doğrudan alakalı bir şeyyoktur.

İstikamet sahibi bir hocaanlamında bir mürşidden ilim öğrenmeye, ondan istifade etmeye kimse karşıçıkmaz. Ancak tasavvuf ekolleri mürşid anlayışında sapmalar göstermiş, gassalelinde meyyit gibi mürşide teslim olmayı şart koşmuşlardır.

Nebî sallallahu aleyhi vesellem dışında herhangi bir beşere böyle bir teslimiyet göstermek ittibadaşirktir. Zira Allah Azze ve Celle yalnızca vahyin gözetimi altında olanpeygamberi için böyle bir yetki vermiş, onun dışındaki yetki sahiplerine ancakAllah ve rasulüne itaate uygun konularda itaat izni vermiştir.

Bu konunun daha iyianlaşılması için Buhari’de geçen, Ali radıyallahu anh’ın şu rivayetinidüşünelim: Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem bir seriyye birliğigönderirken başlarına birisini emir tayin eder ve ona itaat edilmesini emreder.Ancak bu birlikte bulunanlar emirlerini bir konuda öfkelendirmiş olacak ki, “Rasulullahsallallahu aleyhi ve sellem bana itaat etmenizi emretti, ateş için oduntoplayın ve kendinizi de onun içine atın” dedi. Bunun üzerine bu birliktebulunan sahabeler durumu şikayet için Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’egeldiler. Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem de: “Şayet o ateşe girseydinizbir daha ateşten çıkamazdınız. İtaat ancak ma’rufta (meşru olan konularda)dır”buyurdu. Bu hadisten şu faideleri anlıyoruz:

1- Bu emir tayin edilen şahıssahabeden birisidir ve bizzat Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem tarafındangörevlendirilip, ona itaat edilmesi emredilmiştir. Tasavvuf ehlinin teslimolmayı öngördükleri şeyhler ise sahabenin en alt mertebede olanından dahi dahaalt konumdadır. Üstelik Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem’in tasavvufşeyhlerine itaat etmeyi emrettiğine dair hiçbir belge yoktur.

2- Peygamber sallallahualeyhi ve sellem itaat edilmesini emretmiş olduğu halde, seriyyede bulunansahabeler, gassal elinde meyyit gibi teslim olmamışlar, kitap ve sünnete aykırıgördükleri bir durumla karşılaşınca, “Allaha itaat edin, rasule itaat edin vesizden olan emir sahiplerine de. Herhangi bir şeyde çekişirseniz onu Allah’a verasulüne döndürün..” (Nisa 59) ayetinin gereğiyle amel etmişler, kendilerindenolan emir sahibinden Allah’a ve rasule itaate aykırı bir durum görünce onurasule arz etmişlerdir.

3- Rasulullah sallallahu aleyhive sellem kim olursa olsun, itaatin ancak meşru konularda caiz olabileceğinibeyan etmiştir. Şayet bu kayda itibar etmezlerse müşrik olacaklarını dabildirmiştir. Çünkü “bir daha ateşten çıkamazdınız” sözü ancak şirk ve küfürehli için söylenebilecek bir sözdür.

Şimdi insafla düşünün, “şeyhininiçki içtiğini dahi görsen, “Allah onu şerbete çevirmiştir” diye yorumla” diyen Şeyhİsmail Ankaravî (Bunu Minhacu’l-Fukara kitabında söyler), Şems’in karısınıkaybettiğini, bu sebeble celaleddin ruminin dervişleriyle beraber onu aramayaçıktıklarını, sonra celaleddin eve geldiğinde şems’i karısıyla sarmaş dolaşgörüp derhal dışarı çıktığını, tekrar girdiğinde kadını göremediğini, bununhikmetini sorduğunda ise “Beni kendisiyle beraber gördüğün o kadın Allah idi”demesi üzerine teslimiyet göstermesini, bu hikayelerin tarikat mensuplarınateslimiyet numunesi olarak sunulmasını Nebî sallallahu aleyhi ve sellem’in buaçık uyarısının yanında nereye kondurabiliriz?

Diyorsunuz ki: “Şimdi iyidüşünmek lazım, böyle yakini iman sahibi olan sadık kimselerle birlikte olmak,Allahu Teala ile birlikte olmak değimlidir?”

Bu sözlerinizi de kitap vesünnete aykırı görüyorum. Zira bizler insanların yakinî iman bir tarafa,imanlarına dahi şahitlik edemeyiz. Zira iman; kalp hasletleridir. Biz sadeceislamlarına, yani azalarıyla yerine getirdikleri hasletlerden dolayımüslümanlıklarına ya da küfürlerine şahitlik edebiliriz.

Nitekim Müslim’in imanbabında geçen rivayetinde bir ganimet taksimi üzerine Sa’d b. Ebi Vakkas radıyallahuanh, “Ey Allah’ın rasulü, falan kimse de mümindir, ona da pay vermeliydin” der.Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem: “Ey Sad! Öyle deme, müslim de” buyurur.Sa’d meseleyi o anda kavrayamadı ve tekrar aynı şeyi söyledi. Bunun üzerine Rasulullahsallallahu aleyhi ve sellem tekrar aynı uyarıyı yaptı ve kalplerinibilemeyeceğimiz için belirli bir şahıs için mü’min denilmesine karşı çıkmış,ancak İslam’ı kabul etmişse, müslüman denilebileceğini belirtmiştir.

Diğer bir incelik de şudur: Cennetlemüjdelenmiş bir sahabe olan Sad b. Ebi Vakkas radıyallahu anh dahi bu kimseninkalbini bilemezken, tasavvuf ehli, şeyhlerinin kalpleri okuduğunu iddiaetmektedirler! Allah rasulü sallallahu aleyhi ve sellem herhangi bir şahıshakkında “mümin” ifadesinin dahi kullanılmasına karşı çıkmışken, tasavvuf ehli,kalplerine vakıf olmadıkları kimseleri “Allah dostu” olarak nitelemektedir.

İfadenizdeki diğer birsakınca da, yakin derecesinde iman sahibi olduğu iddia edilen sadık kimseyleberaber olmak Allah Teala ile birlikte olmak demek sözündeki şirktir. Zira AllahTeâlâ hiçbir sıfatında mahlukuna benzemez. Dolayısıyla Allah Teâlâ’nın maiyyeti(beraberliği) kulların beraberliği gibi değildir. Sizin böyle bir anlamkastetmediğinizi ummakla beraber, sözün vardığı bu tehlikeli anlama da dikkat çekmemgerekir.

“Allah dostları görüldüklerinde Allah’ın hatırlandığıkimselerdir” sözü de sahih olmayan birrivayettir. Nitekim muhaddisler bunun zayıf bir rivayet olduğunuaçıklamışlardır. Sahih olsaydı dahi “Allah’ın dostları” ifadesi umumi birsıfattır, muayyen şahısları Allah dostu olarak ilan etmek, yukarıda zikrettiğimsebepten dolayı bizler için mümkün değildir. Allah’ın dostları, iyiliğiemreden, kötülüğü yasaklayan, insanları Allah’tan sakındıran kimselerolduklarından, günah işlemeye meyletmiş birisi bu vacibi (emri maruf ve nehyianil munkeri) yerine getiren birini gördüğü zaman Allah’ı hatırlar ve ondanvazgeçer.

Şöyle demişsiniz: “O halde bu zatları mana itibarıyla hatırda bulundurmakneden yasak olsun! Asla bu gibi bir düşünce doğru olamaz. Çünkü ayeti kerimeaçıkça beyan etmiştir ki her hal ve zamanda, söz ve fiillerinizle benimdostlarımla birlikte olun, haliniz sözünüz ve işleriniz onlara uysun, aslamuhalif olmasın. Şu hadisi şerif bu konuyu izah eder: “Kişi sevdiği ile beraberdir.”Ayrıca ashabtan Sevban r.a.ın kıssası da bizlere rabıtanın sevginin ne kadarileri derecede olmasını göstermektedir.”

O zatları hatırdabulundurmanıza kimse karşı çıkmaz. Ama bu masum sözü, şirk ibadetlerden biriolan rabıta hakkında kullanıyorsunuz! O rabıta ki, tam bir ibadet şuurunda,abdestli olarak, kıbleye yönelerek, huşu içerisinde karşında şeyhi düşünerekyapılır. Allah Azze ve Celle’ye peygamber sallallahu aleyhi ve sellem’in meşrukıldığından başka bir şeyle ibadet etmek caiz değildir.

“Her kim emrimiz olmayan biramelde bulunursa reddolunur” buyrulmuştur. Kaldı ki rabıtada Allah’a birbaşkasının ortak koşulması, Allah ile beraber Allah’tan başkası için de huşugöstermek sözkonusudur. Bırakın şeyhi, Nebî sallallahu aleyhi ve sellem’i dahibu şekilde rabıta etmek şirktir.

En son nazil olan ayet Maidesuresi 3. Ayetidir ki bu ayette dinin tamamlandığı bildirilmiştir. Dintamamlandığı sırada hiç kimse insanların en hayırlısı olan Nebî sallallahualeyhi ve sellem’i rabıta etmedi. Nebî sallallahu aleyhi ve sellem’invefatından sonra da bu yapılmadı.

Nitekim Hanzala munafık oldudiye sokağa fırlayan Hanzala radıyallahu anh kıssasını bilirsiniz. Hanzala radıyallahuanh Nebî sallallahu aleyhi ve sellem’in sohbetinde iken başka, onun yanındanayrıldığında başka hisler içinde olduğundan dert yanmıştı. Ebu Bekir radıyallahuanh de bu endişeye katılarak Nebî sallallahu aleyhi ve sellem’e geldiklerinde Nebîsallallahu aleyhi ve sellem, kendilerini nifak üzere hissettirecek kadarrahatsız eden bu durum karşısında onlara: “Benim yanımdan ayrıldığınızda benirabıta edin” dememiş, “Şayet her anınız benim huzurumda bulunduğunuz gibiolsaydı, sokaklarda rahat yürüyemez, melekler sizinle musafaha etmek içinsıraya girerdi, lakin ey Hanzala, Bazen öyle, bazen böyle” demiştir.

Yani her durumlarındakendisinin huzurunda bulundukları hal içerisinde bulunmalarını sağlamak içinonlara rabıta gibi bir yol meşru kılmamış, beşerin fıtratına uygun olan normaldurumun bu olduğunu ifade etmiştir. Allah’ın nebisi diliyle meşru kılmadığı birşeyi kim meşru kılabilir? Öyle yaparsak Şura 21. Ayetinin tehdidine girmezmiyiz: “Yoksaonların, Allah'ın izin vermediği şeyi kendileri için dinden bir şeriat koyanortakları mı var?”

Hem tarikat ehlininuygulayageldikleri rabıta fiili asr-ı saadetten asırlarca sonra çıkmıştır. “Kişisevdiğiyle beraberdir” hadisi gibi mütevatir bir hadisi rabıta yapmaya hiçkimsedelil getirmemiştir. Allah’ın ayetlerini ve Rasulullah sallallahu aleyhi vesellem’in hadislerini, Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’den sonrainsanların en üstünleri olan sahabeler, sonra tabiin, müçtehit imamlar böyleanlamamışlar, hiçbirinden rabıta ameli yaptıkları nakledilmemiştir.

Nebî sallallahu aleyhi vesellem ise herhangi bir beşerin rabıta edilmesini meşru kılmamış, ihsan’ıemretmiştir ki, İhsan; kulun her durumda Allah’ın kendisini gördüğünün farkındaolarak ibadet etmesidir. Rabıta ise Allah’ı bırakıp şeyhi onun yerinekoymaktır.

Şöyle demişsiniz: “Abdullah ibni Abbas’tan r.anhuma rivayet edilen kıssada,Efendimiz’in s.a.v hanımlarından birinin yanına gidince kendisine ayna veriyorlar,aynaya bakınca aynada Efendimiz’in s.a.v suretin görmüştür. Bu durum rüyasındaEfendim’i s.a.v gördükten sonra vakı olmuştur.”

Bu rivayeti İmam Suyuti’ninbir risalesini tahkikim esnasında epeyce araştırdım. İbn Hacer Fethu’l-Bari’demeçhul sigasıyla zikretmiş. Nitekim hiçbir hadis kitabında bunun isnadı mevcutdeğildir. İsnadı olmayan bir rivayetin delil olması mümkün değildir.

Diyorsunuz ki: “O halde iyice incelediğimiz zaman tarikatta hiçbir şeydelilsiz değilmiş, ama delil arayan ve kabul eden için bu böyledir. İnkar için,muhalefet için ararsanız hiçbir şey delil olmaz hatta aksine delil zannedilir.”

Bilakis iyice incelemediğinizzaman tarikatta herşeyi delil üzere zannedersiniz. Şahsım adına söyleyeyim ki,eski bir tasavvuf mensubu olarak, tasavvufun karşı çıkılan yönlerine delilbulup muhaliflere ispat etmek için çok çaba sarf etmiş birisiyim. Yani araştırmalarımdaasla muhalefet veya inkar maksadım yoktu. Lakin iman edenler için hakka teslimolmaktan başka bir yol yoktur. İyice incelediğim zaman tasavvuf yolunun – en azındanson zamanlardakilerin tuttuğu yolun – Allah rasulü sallallahu aleyhi ve sellem’insünnetine çok uygun zannedilmekle beraber taban tabana zıtlık arz ettiğinigördüm.

Fakat görünen o ki “Ancak biz açıkça söylüyoruz ki, hangi ayeti ve hadisişerifi getirirseler getirsinler, mutlaka onu kendileri aleyhine delil yapmakmümkündür, bunu acizane iddia etmekte hiçbir mahzur görmüyorum, aksini iddiaeden varsa buyursun…..” şeklindeki iddialı sözlerinizlesizin maksadınız sanki; delile teslim olmamak için her türlü eğip bükmek!

Şöyle diyorsunuz: “Hoca vesiledir, maksud Allah’tır. O hlade mürid mürşidinveçhine bakarak ve onu tasavvur ederek Allah, Allah derse, ne yapmış oluyor?Aracı ve vesile ile maksud olan Rabbisini zikrediyor… Aynı talebenin hocasıyardımıyla ayetleri öğrenmeye çalışması gibi. Bu hususu anlamayan kalınkafalılara ne diyelim. O zaman bunlar Kabe’ye dönerek namaz kılmasınlar dadirek Allaha dönsünler bakalım??? Mecburen bir vesile gerekir; hatta emirböyledir. Dinlemeyen, yani Kabe’ye dönmeden kılan kafir olur. Vesileyebaşvurmadan Allah’a ulaşacağını zanneden de mahrum olur.”

Hoca vesile ama hangi konuda?Dini öğrenmede mi, yoksa ibadette mi? Bu ikisinin arasını ayırmak zorunludur.Peygamber de bir vesile, ama dinin tebliğinde bir vesiledir. İbadette peygamberdahi vesile olamaz. Yani biz Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem’den veyahutalimlerden dini, meşru olan ibadetleri öğreniriz fakat hiçbir ibadetipeygambere veya alimlere yönlendiremeyiz. Müridin, şeyhinin yüzüne bakarak “Allah,Allah” diye zikretmesi ile Kabeye yönelerek ibadet edilmesini kıyaslıyorsunuz.

Birinci olarak diyelim ki,Ehl-i Sünnetin icmaıyla, ibadetlerde kıyas yapmak caiz değildir.

İkincisi; kabeyi Allah Teâlâibadetin kıblesi olarak tayin etmiştir. Peki, Allah Teâlâ’yı zikretmeninkıblesi olarak şeyhleri kim tayin etti?

Ey muhataplarını kalın kafalılık,kendisini de delil üzere olmakla niteleyen! Mesela sahabelerin Rasulullahsallallahu aleyhi ve sellem’in yüzüne bakarak “Allah, Allah” diyezikrettiklerine dair bir delil getirebilir misiniz!?

Zikirde şeyhin yüzüne bakmakile ibadette kabeye dönmek arasında kıyas yaptığınıza göre şunu da söylemenizgerekir ki, kıyasınız tam olsun: “Kabeye dönmeden namaz kılan kafir olacağınagöre, şeyhin yüzüne bakmadan Allah’ı zikreden de kafirdir diyebilecek misiniz?!!

Şöyle demişsiniz: “Muhaliflerin başka bir delili, “İstediğin zaman sadeceAllah’tan iste…” şeklinde gelen hadisi şeriflerdir. Bunlara karşı bir çokhadisi şerifler getirerek bu iddialarını nakzedebiliriz. Bir tanesi a’ma/körolan bir zatın gelip Efendimiz s.a.v den dua istemesidir. Efendimiz s.a.v onadua etmedi de –git abdest al, iki rekat namaz kıl ve şöyle dua et- buyurdu veduanın sonunda – Ya Muhammed! Hacetimi yerine getirmesi için seninle rabbimeyöneliyorum/tevessül ediyorum- demesini emretti. Şayet bu emri, Allah’tanbaşkasından istemek manasında olsaydı, o a’ma olan kişiye böyle emredermiydi? Demekki,Allahu telanın razı olduklarını vesile etmekle sanki Allah’tan istemiş gibioluyor, arada fark yok, hatta böylesi Allah için daha hoştur. Evet, yağmurduası için yapılan uygulamalar da bunu teyid eder.”

Bu sözleriniz dinin birkısmına iman edip bir kısmına iman etmemek anlamına gelmektedir. A’mâ hadisihakkında “Tevhid ve tevessül” adlı çalışmamda geniş izahlar yaptım. İnternet üzerindebu çalışmaya ulaşabilirsiniz.

Kısaca şunu söyleyebiliriz: Peygambersallallahu aleyhi ve sellem bu a’ma sahabeye meşru vesileyi göstererek namazkılmasını ve dua etmesini, kendisinin kendisine duasının ve peygamberin kendisihakkında duasının kabul edilmesini Allah’tan istemesini salık vermiştir. Zira buradavesile edilen şey Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem’in duasıdır. Zatı değildir.Şayet zatı olsaydı, bu a’mâ sahabenin Nebî sallallahu aleyhi ve sellem’e gelipdua istemesine dahi gerek yoktu. Peygamberin yanına gelmeden de “Allah’ımpeygamberin hürmetine…” diye dua edebilirdi.

Nitekim bunun ardındanzikrettiğiniz yağmur duası örnekleri de aleyhinize delildir. Zira şayet vesileile kastedilen dua değil de, Nebî sallallahu aleyhi ve sellem’in zatı olsaydı,Ömer radıyallahu anh, Abbas radıyallahu anh’ı dua etmesi için çağırmaz, Nebîsallallahu aleyhi ve sellem’in hürmetine diye dua ederdi. Fakat vesile ilemaksat dua olduğundan ve Nebî sallallahu aleyhi ve sellem o anda vefat etmişbulunduğu için dua etme imkanı olmadığından, Ömer radıyallahu anh Nebîsallallahu aleyhi ve sellem’in amcasını dua etmesi için çağırmıştır.

Şöyle diyorsunuz: “Muhalifler bazen de putçuların putlarını vesile ederekAllah’a yakınlaşacaklarını iddia ettikleri ayetlerle delil getirirler. Evvelaşunu bilsinlerki o ayetler putçu müşrikler hakkındadır ve onlar putlara ibadetederler. Yani Allah ile beraber putları da ilah olarak kabul ederler ve onlarınemir ve yasaklarına tabi olurlar.”

Şunu sormak lazım; onlarınAllah’a ortak koşmaları, sizin anladığınız gibiyse emir ve yasakları koyan buputlar kimlerdi? Şayet bu putlar taşlardan ibaretse nasıl emir ve yasak koyuyorlardı?Yok eğer söz konusu olan şahısların ilah edinilmesi ise, acaba Mekke müşriklerineden müşrik olmuşlardı? Kur’an ayetlerine baktığımız zaman Mekke’limüşriklerin yaaratma, rızık verme, kainatın tasarrufunu elinde bulundurma,gökten yağmuru indirme vb. rablik sıfatlarında Allah’a asla ortakkoşmadıklarını anlıyoruz. Fakat onların şirklerinin; Allah’a ibadetlerinde,Allah’a yakın kabul ettikleri kulları, melekleri, cinleri aracı etmeleri olarakgörüyoruz.

Ayeti bir daha okuyup tekrardüşünelim: “Bilesiniz ki, hâlis dîn Allah'ındır. O'ndan başkasını "bizonlara, ancak bizi Allah'a daha çok yaklaştırmaları için ibadet ediyoruz"diyerek dost edinenler ise, Allah, onların ihtilâf ettikleri hususlarda,aralarında elbette hüküm verecektir. Elbette Allah, kâfir yalancı olan kimseyehidayet etmez” (Zümer 3)

Bu müşriklerinmaksadı nedir? Ayette görülüyor ki onların maksadı da Allah’a daha çokyakınlaşmak! Fakat o müşriklerle sizin aranızda tek bir fark var; MüşriklerAllah ile beraber başkalarına yönelmelerinin ve Allah ile beraber başkalarınaseslenmelerinin de ibadet olduğunu biliyor ve itiraf ediyorlardı. Ama siz birtürlü bunu anlayamıyor ve itiraf edemiyorsunuz!

Siz bunuöğreninceye ve itiraf edinceye kadar biz de sizi tekfir etmiyoruz. Zaten bunubir anlayabilseniz derhal şirkten uzaklaşacağınızı hüsnüzan ediyorum. - Nitekimşöyle demişsiniz: “Ebu Muaz bir derviş, ehli sünnet itikadında olunca, Allah’tanbaşka ilah kabul edebilirmi??? Asla!!!” Keşke ehl-i sünnetitikadında olduğunuzu ben de söyleyebilseydim - Fakat nasıl bir atalara bağlılık, nasıl bir taklit ve kibirdir ki, Mekkemüşrikleri şirk koştuklarını bile bile hem de itiraf ede ede devam ettiler.Allah bizleri onlar gibi olmaktan korusun!

Subhanekallahumme ve bihamdik ve eşhedu en la ilahe illa ente vahdeke la şerike lek. ve estağfiruke ve etubu ileyk.
Ebu Muaz el-Çubukâbâdî

Şimdi de Sıra Haremlik Selamlığı İptal Etmeye mi Geldi?!

2012-01-05T12:50:00.000-08:00

Bismillah. velhamdulillahi rabbi'l-alemin ve's-salatu ve's-selamu ala nebiyyina ve ala âlihi ve ashabihi ecmain.

Dini konularda fetva vermek Allah’tan korkmayıgerektirir. Allah Teâlâşöyle buyurmuştur: “De ki: "Rabbım, ister açığı olsun, ister gizlisiolsun, ancak kötülükleri, günâhı, haksız yere başkaldırmayı, hakkında hiçbirdelil indirmediği bir şeyi Allah'a ortak kılmanızı ve Allah'a karşıbilmediğiniz şeyleri söylemenizi haram kılmıştır." (A’raf 33)

Ebû Hureyre radıyallahu anh’den:Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Kime ilimsiz olarakfetva verilirse onun günahı fetvayı verenin üzerine olur.”^{^[1]}

Abdullah b. Amr b. El-Âs radıyallahuanhuma’dan: Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’i şöyle buyururken işittim: “Muhakkak ki Allahilmi, kullardan çekip almak suretiyle kaldırmaz. Lakin ilmi, âlimlerincanlarını almak suretiyle kaldırır. Geriye bir âlim kalmaz ve insanlarcahilleri önder edinirler. Onlara fetva sorarlar, onlar da ilimsiz olarak fetvaverirler. Böylece hem kendileri sapar, hem de insanları saptırırlar.”^{^[2]}

Dinlerini öğrenmek isteyen müslümanlarınüzerine düşen sorumluluk da, günahları açıkça işleyen fasıklara, Allah’tankorkusu amellerinde ve sözlerine zahir olmayanlara ve bidatçi kimselere başvurmamalarıdır.Nitekim Selef, dininizi kimden aldığınıza dikkat edin uyarısındabulunmuşlardır. Ebû Umeyye el-Lahmîradıyallahu anh’den gelen rivayette Nebî sallallahu aleyhi ve sellem şöylebuyurdu: “Muhakkak ki kıyametin alametlerinden üç tanesinden birisi; ilmin,küçüklerin yanında aranmasıdır.”^{^[3]} Bu hadistekastedilen küçüklerin bidat ehli olduğu selef tarafından açıklanmıştır.

Allah’ın dini, hatır gönül işi değildir. Hakkamuhalif hiçbir tutum hatır gönül kabul etmez. Özellikle bu hakka muhaliflikumuma yayılan bir durum arz ediyorsa bunun umumi olarak reddedilmesi zorunlulukolur. Meselemiz şahıslarla değil, itikad ve görüşlerledir. Geçtiğimiz yıllardaŞeyh İbn Useymin’in fetvasını eğip bükerek kamerayla çekilen suretleri helalsayan, aksine delilleri iyi bilmesine rağmen Elbani’nin açık bir hatasına tabiolarak kadınların yüzlerini açabileceğini söyleyen, demokrasi havarisi kesilmişbir fasığı – haşa - “Necaşi’den bile daha salih müslüman” (!) diye niteleyen,ne selefilik iddiasından ne de hevasından vazgeçemeyen birisi, bu defa haremlikselamlık uygulamasını tahrif etmeye başlamıştır.

Sorulan soru ve verilen cevap şöyle:

As-salamu alaykum wa rahmatullahiwa barakatuh, Hocam sizce caizmi insanin kayniyla bir yerde beraber olmasi?Yani yalniz olmayacak insan, esim, kaynanam, görümcem bide kaynim olacak amaesim istemiyor. Caiz saniyor. Siz ne diyorsunuz bu konuya? Aynis masada yemekyenilirmi o varkene vede esim yanimdaykene? Cevabiniz icin simdiden Allah raziolsun sizden. Amin

Aleykum Selam Bacım! tabi siz tesettür içinde ve yanınızda aileniz varsa, birlikteoturmanız da sakınca yoktur…Rasulullah’ın yanına tesettür içinde ashabınzevceleri gelir soru sorar, oturur, dini konuları öğrenirdi. Her sahabi, birdiğer sahabenin eşini hemen hemen tanırdı. Onlar birbirlerini hayırda desteklerdi.Siz bir Otobüse-Uçağa tesettür içinde biniyorsunuz, Peki size çok yabancı birkimseyle yanyana oturmuyor musunuz? Oturuyorsunuz. Marketlerden tesettür içindealış veriş yapmıyor musunuz? O halde; -tesettür içinde ve aileniz sizinlebirlikte oturduğu müddetçe- kaynınızla oturmanızda sakınca yoktur. Ancak; Eğereşiniz istemiyorsa, kıskanıyorsa, onunla iyi geçinin, kırmayın, konuşun,delille ikna edin..

Bu fetvada şu aykırılıklar söz konusudur:

1- “Siz tesettür içinde ve yanınızdaaileniz varsa birlikte oturmanızda sakınca yoktur” sözünde büyük sakıncavardır.

Sahih bir rivayette Enes radıyallahu anh şöyle anlatmıştır: Ömerradıyallahu anh bir gün evine gelince hanımının yanında çarşaflı bir kadıngördü ve onu hür zannerek hemen dışarı çıktı. Tekrar geldiğinde kadın yineoradaydı. Kadın gidene kadar Ömer radıyallahu anh bunu tekrarladı. Eve girince;“Bizimle inatlaşan bu kadın kimdi?” diye sordu. Hanımı; “Ondan sana ne, falancariyedir.” Dedi. Dışarı çıkınca insanlara dedi ki; “Cariyeler efendilerinebenzemeye çalışmasın! Onlar çarşaf giyip yüzlerini örterek evli hür kadınlarabenzemesinler! Allah Azze ve Celle buyurur ki;

“Ey Peygamber! Hanımlarına, kızlarına ve müminlerin kadınlarına (birihtiyaç için dışarı çıktıkları zaman) dış örtülerini üstlerine almalarınısöyle. Onların tanınması ve incitilmemesi için en elverişli olan budur. Allahbağışlayandır, esirgeyendir.”(Ahzab 59)^{^[4]}

Bu rivayetten anlaşılacağı üzere, Ömer radıyallahu anh bahsi geçencariyeyi, çarşaflı olmasından dolayı hür zannetmiş, derhal dışarı çıkmıştır.Şayet kadın çarşaflı ve yüzü örtülü diye onun yanında bulunmak caiz olsaydıtekrar tekrar dışarı çıkmazdı. Ayrıca Zehirli Ok adlı çalışmamda bir kısmınızikrettiğim pek çok rivayette açıkça belirtildiği gibi, erkek raviler, hanımsahabelerden naklettikleri rivayetlerde “perde arkasından dedi ki…” şeklindeifadeler kullanmışlardır. Dolayısıyle fetva sahibinin: “Sahabeler birbirlerininhanımlarını görür, tanırlardı” şeklindeki, göle düşse onu bulandıracak sözleriiftiradan ibarettir!

Şu rivayet bunun bir iftira olduğunu ortaya koymaya yeterlidir:

Nesâî, Ebû AbdillahSalim Sebelân'dan rivayet ediyor: Âişe radiyallahu anhâ, ona Peygambersallallahu aleyhi ve sellem'in nasıl abdest aldığını gösterdi ki, onda şöylegeçmektedir: "Başını tam arkasına kadar bir kere mesh etti. Sonra elini(önce) kulaklarına, sonra da yanaklarına değdirdi." Salim der ki:"Ben Âişe'ye mukâteb (anlaşmalı köle) olarak geldim. Karşımda oturur,benimle konuşurdu (benden gizlenmezdi). Bir gün kendisine şöyle dedim:"Bana bereketle dua et!" "Ne oldu ki?" diye sorunca, "BeniAllah azat etti!" dedim. Şöyle dedi: "Allah bunu senin hakkındamübarek kılsın!" Sonra perdeyi indirdi, o günden sonra onu bir dahagöremedim.”[5]

Bu rivayette görüldüğü gibi, Salim’in hürlüğüne kavuşması üzerineAişe radıyallahu anha, perde arkasına geçmiştir. Bu perdeyi kadının ferdîtesettürü olarak yorumlamak ise komik bir iddia olur. Zira Salim, bir daha Aişeradıyallahu anhayı hiç göremediğini açıkça söylemiştir.

2- Fetva sahibi şöyle diyor: “Siz bir Otobüse-Uçağa tesettür içinde biniyorsunuz, Peki size çok yabancıbir kimseyle yanyana oturmuyor musunuz? Oturuyorsunuz. Marketlerden tesettüriçinde alış veriş yapmıyor musunuz?”

Bu sözler dinin naslarına teslim olmamışkimselerin felsefelerine benzemektedir. Kötü örneği delil getirmek kadar saçmabir istidlal olamaz. Zira kadınlar ancak zaruret sebebiyle evden dışarıçıkabilirler, zaruret dışında çıkmaları haramdır. Çıkmak zorunda kaldıklarındaise tam bir tesettürle bütün vücutlarını örtmekle emrolunmuşlardır. Ev içindebulunduklarında ise, zaruret halinde kendilerine tanınan tesettürle çıkmaruhsatı ortadan kalkmakta, kadın ile erkeğin birbirlerini görmeleriniengelleyen perde veya duvar arkasına geçmekle emrolunmuşlardır.

Aişe radıyallahu anha’dan;"Sevde radıyallahu anha örtünme emri nazil olduktan sonra bir ihtiyaç içindışarı çıktı. Sevde cüsse bakımından irice bir kadındı. Onu tanıyanlar hemenfarkına varırlardı…" hadisi böylece zikrettikten sonra Ömer radıyallahuanh'ın onu ancak cüssesinden dolayı tanıdığından bahseder. Sonra Elbani,"Örtünme emrinden sonra" ibaresi ile ilgili olarak der ki;

"Yani peygamber hanımlarının bizzat perde arkasına geçmeleri emrikastedilmiştir. O da "Onlardan bir şey istediğinizde perde arkasındanisteyin.."(Ahzab 53) ayetidir. Bu ayet, Buhari ve diğerlerinin rivayetettiği gibi, Ömer radıyallahu anh'ın sözüne uygun olarak nazil olmuştur; Enesradıyallahu anh'den;

"Ömer radıyallahu anh şöyle dedi; "Rasulullah'a; Ey Allah'ınRasulü, senin yanına iyi ve kötü kimseler de giriyor. Müminlerin annelerineperde arkasına gizlenmelerini emretsen" dedim. Bunun üzerine hicab ayetinazil oldu."^{^[6]}

Geçen hadis, Ömer radıyallahu anh'ın Sevde radıyallahu anha'yı cüssesindendolayı tanıdığını gösterir. Yani onun yüzü örtülü idi. Nitekim Aişe radıyallahuanha, onun cüssesi sayesinde tanındığını zikretmiştir. Bu yüzden Ömerradıyallahu anh, onun şahıs olarak tanınmamasını, evinden dışarı çıkmamasınıarzu etmiş, lakin hikmet sahibi olan şeriat koyucu bu defa ona muvafakatetmemiş, onları zora koşmamıştır…"^{^[7]}

"Ümmü Seleme radıyallahu anha dedi ki; "Ebu Seleme'den olaniddetim bittiğinde Rasulullah Sallallahu aleyhi ve sellem bana geldi ve benimleperde arkasından konuştu.."^{^[8]}

Elbani diyor ki; "Bu rivayetten anlaşılan o ki, örtünme emri elbiseyleörtünme değil ancak perde veya duvar arkasına geçerek bizzat gizlenmeleridir.Bu, Allah Teâlâ’nın; "Onlardan bir şey istediğinizde perde arkasındanisteyin" şeklindeki emrine uygundur…"

Nevevî rahimehullah şöyle demiştir: “Bakışıengelleyen şey fitne korkusudur. Şüphesiz fitne (kadın ile erkek arasında)müşterektir. Erkeğin fitneye düşmesinden korkulduğu gibi kadın hakkında dafitneye düşmesinden korkulur” (Şerhu Sahihi Muslim 10/96)

İbni Mesud radıyallahu anh, kadınların evlerinde vakarla oturmalarınıteşvik ederek dedi ki;

“Şüphesiz kadın ancak avrettir. Kadın dışarı çıkmada sakınca görmezse,şeytan bakışları ona çevirtir ve denilir ki; “Sen bir kimseden hoşlanmasan onauğramazsın.” Kadın dış elbisesini giyince ona denilir ki; “Nereye gidiyorsun?”o da; “Hasta ziyaret etmeye veya cenazeye katılmaya ya da mescitte namazkılmaya” der. Hâlbuki kadın, evinde yaptığı ibadet gibisiyle Rabbine ibadetedemez.”^{^[9]}

Nitekim “Kadın avrettir” sözü Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem’den merfuolarak da sabit olmuştur. (Tirmizi 1172)

Allah Azzeve Celle şöyle buyurmuştur: “Peygamberineşlerinden bir şey istediğiniz zaman, örtü arkasından isteyin; bu hem sizinkalbleriniz ve hem de onların kalbleri için daha temizdir.” (Ahzab 53)

Kaide: Hüküm, varlığına veya yokluğuna göre ilettinetrafında döner.

İbn Teymiyye rahimehullah şöyle demiştir: “Şehvetsöz konusu olmasa dahi bakış fitne kaynağıdır. Fitneye sebep olan herşeyde asılonun caiz olmamasıdır.” (Mecmuu Kutubi ve Resaili İbn Teymiyye 15/415)

Yine şöyle demiştir: Kim bakışını tekrar ve devamettirirse ve “Ben şehvetle bakmıyorum” derse yalan söylemiştir. Zira bakıştandolayı mutlaka kalbinde lezzet oluşur. Ama aniden bakışa gelince, gözünü hemençevirdiği takdirde affolunur.

Bu görüşüCerir radıyallahu anh hadisi destekler: “Rasulullahsallallahu aleyhi ve sellem’e aniden bakış hakkında sordum, bana hemen gözümüçevirmemi emretti.” Bunu Müslim (4018) rivayet etmiştir.

Bu emir gayet açıktır. Ali radıyallahu anh rivayetide böyledir: “Nebi sallallahu aleyhi ve sellem bana şöyle buyurdu: “Ey Ali! Bakışına bakış ekleme. Birincisisenin lehine ise de ikincisi lehine değildir.” Bunu Ahmed (3/308) ve Hakim (6/407)rivayet etmişler, El-Elbanî hasen demiştir. (Sahihu’t-Tergib (2/189)

Bu hadislerdeki yasağın, dışarıda tesettürlükadınlara bakmak hakkında olduğu açıktır. Peki ya kadınlara nasıl olsa tesettürlülerdiye erkeklerin bakışlarına serbest bırakmanın nasıl bir mantıklı açıklamasıolabilir? Böyle bir durumda kadınların erkeklere bakmasını nasıl engellemeyidüşünüyorsunuz?

Ebu Hureyre radıyallahu anh’den: Nebi sallallahu aleyhive sellem şöyle buyurdu: “Âdemoğluna zinadan nasibi yazılmıştır.Buna muhakkak kavuşur. Gözlerin zinası bakmak, kulakların zinası dinlemek,dilin zinası konuşmak, elin zinası tutmak, ayakların zinası adım atmak, kalbinzinası meyletmek ve temenni etmektir. Cinsel organ bunu ya tasdik eder ya dayalanlar.” Buhari (6122) ve Müslim (4802) rivayet etmişlerdir. Lafız Müslim’eaittir.

Zina yalnızca erkeğin işlediği bir günah mıdır?Kadınların gözleri, kulakları, dilleri zinadan masum mudur?

Kadınların dışarı çıktıklarında da erkeklerlekarışmaktan sakınmaları gerekir. Otobüste yabancı erkekle yanyana oturankadının günahı örnek olarak sunulamaz. Sahabeler hacda dahi kadın erkekkarışmasına karşı çıkmışlardır:

İbrahim en-Nehaî naklediyor; “Ömer radıyallahu anh,erkeklerin kadınlarla beraber tavaf etmesini yasakladı ve bir adamı onlarlaberaber görünce onu kamçısıyla dövdü.”^{^[10]}

İbni Cürayc, Atâ’dan naklediyor; “İbni Hişam kadınlarıerkeklerle beraber tavaf etmekten men edince dedi ki; “Peygamber sallallahualeyhi ve sellem’in kadınları erkeklerle beraber tavaf ettiği halde onlarıbundan nasıl alıkoyarsın?” dedi ki; “Bunu hicap emrinden önce mi, yoksa sonramı yapıyorlardı?” “Ben onlara ancak hicap emrinden sonra yetiştim.” “Pekierkeklerle kadınlar nasıl karışıyorlardı?” “Karışmıyorlardı. Aişe radıyallahuanha erkekler arasına karışmadan, ayrı şekilde tavaf ediyordu.”^{^[11]}

Bu haber gösteriyor ki, İslam’ın ilk yıllarındaerkekler ile kadınlar karışıp, izdiham içinde tavaf etmiyorlardı.

Sevde radıyallahu anha’ya; “Kız kardeşlerinin yaptığıgibi hac ve umre yapsan olmaz mı?” denilince dedi ki; “Ben hac ve umre yaptım. Bunun üzerine Allahbana vakarla evde oturmamı emretti.” Ravi der ki; “Allah’a yemin olsun, o cenazesi çıkarılana kadar evindençıkmadı.”^{^[12]}

Azatlı bir cariyesi, Aişe radıyallahu anha’nın yanınagirmiş ve demiştir ki; “Ey müminlerin annesi! Beyt’i yedi defa tavaf ettim veRükn’ü iki ya da üç kez selamladım.” Aişe radıyallahu anha ona dedi ki; “Allahsana karşılık vermesin! Allah sana karşılık vermesin! Erkeklerin arasına mıgirdin!? Tekbir getirip geçemez miydin?”^{^[13]}

Ali b. Ebi Talib radıyallahu anh, kadınlar ileerkeklerin karışmasına karşı çıkarak şöyle demiştir: “Hiç utanmıyor musunuz?Hiç kıskanmıyor musunuz? Duyduğuma göre kadınlarınız çarşılara çıkıyor vekalabalığın arasına giriyormuş!” Rüsteh’in rivayetinde: “Kıskanmayanda hayıryoktur” ifadesi de vardır.^{^[14]}

3- Fetva sahibi şöyle diyor: “O halde; -tesettür içinde ve aileniz sizinle birlikte oturduğu müddetçe-kaynınızla oturmanızda sakınca yoktur.”

Allah rasulü sallallahu aleyhi ve sellem özelliklekayından sakınmayı emretmişken nasıl Allah’tan korkmadan bu fetvaya cüretedilebiliyor anlamış değilim:

Utbe b. Amir radıyallahu anh’den; Rasulullahsallallahu aleyhi ve sellem buyurdu ki; "Sizleri kadınların yanınagirmekten sakındırırım." Ensar’dan biri dedi ki; "Ya Rasulullah! Kayın (kocanınakrabaları) hakkında ne dersin?" Buyurdu ki; "Kayın (kocanın akrabaları) ölüm (gibikaçınılması gereken bir durum) dur."^{^[15]}

4- Fetva sahibi şöyle diyor: “Ancak; Eğer eşiniz istemiyorsa, kıskanıyorsa, onunla iyi geçinin, kırmayın,konuşun, delille ikna edin”

Eşi istese de istemese de bu Allah’ınemridir. Asıl delillere ikna olup teslim olması gereken fetva sahibininkendisidir.

Ebu Muaz el-Çubukabadi

[1] Ahmed (2/321); Ebû Dâvûd (3/321); İbn Mâce (1/20); el-Elbânî,Mişkâtu’l-Mesâbîh’te (1/52) hasen demiştir.

[2] Buhârî (100); Muslim (2673).

[3] Taberânî, Mu’cemu’l-Kebîr (22/361); el-Lâlekâî (1/85); Hatîb,Nasîhatu Ehli’l-Hadîs (s.240); el-Elbânî, es-Sahîha’da (695) sahih demiştir.

[4] Sahih mevkuf. Ehadisu İsmail b. Cafer ez-Zuraki (101) İbnHabib el-Gaye ve’n-Nihaye (s.228) muhtasar olarak: Begavi Şerhu’s-Sunne (2/438)Ahmed Ahkamun Nisa (103)

[5] Nesâî (1/73) Elbani, Sahihu Suneni’n-Nesai (97)

[6] Buhari (8/428)

[7] Cilbabul Mer'e (s.105-106)

[8] İbni Sa'd (8/90)

[9] Sahih. Taberani (9/185, 294) Heysemi; “Ricali güvenilirdir”dedi. Mecmauz Zevaid (2/35) Münziri; “İsnadı hasendir” dedi. Tergib (1/305)Elbani Sahihu’t-Tergib (348) Elbani sahih dedi.

[10] Fakihi Ahbaru Mekke (1/252) Fethul Bari (3/480)

[11] Sahih maktu. Buhari (1539) Abdurrazzak (5/66) Beyhaki(5/78) İbni Hacer Tagliku’t-Ta’lik (3/73)

[12] Sahih mevkuf. İbni Sa’d (8/55, 208) Salebi el-Keşfuve’l-Beyan (8/34) Kurtubi Camiu’l-Ahkami’l-Kur’ân (14/180) ŞevkaniFethu’l-Kadir (4/281) Kiyalherasi Ahkamu’l-Kuran (4/62) Cessas Ahkamu’l-Kuran(5/229) Durru’l-Mensur (8/155) İbn Munzir ve Abd b. Humeyd’den.

[13] Hasen mevkuf. İmam Şafii Müsned (s.127) el-Ümm (2/172)Beyhaki (5/81) Fakihi Ahbaru Mekke (1/122)

[14] Hasen. Ahmed (1/133) İbnül Cevzi Ahkamu’n-Nisa (s.110)Begavi Şerhu’s-Sunne (9/270) İbnu’l-Esir en-Nihaye (3/286) İbn Hacerel-Askalani İtrafu’l-Musnedi’l-Mu’teli (6428) İbn Kudame Şerhu’l-Kebir (8/144)(Rusteh’den naklen: Kenzu’l-Ummal (8735) Hayatus Sahabe (4/16) Kutu’l-Kulub(2/418) Şarani Hukuku’l-Uhuvvet (153) Semerkandi Bustan (880) es-Suyutier-Ruheybani Metalibu Uli’n-Nehy (15/407) Ahmed Şakir isnadının sahih olduğunusöylemiştir. Musned (2/254-255)

^{^[15]}Sahih. Buhari (4934) Müslim (2172) İbn Ebi Şeybe (4/48) Tirmizi (1171)Darimi (2645) Ahmed (4/149, 153) Darimi (2/361) İbn Hibban (12/401) Nesaiİşretu’n-Nisa (338) Beyhaki (7/90) Beyhaki Şuab (5437) Taberani (17/277) Deylemi(1551) İbnu Katan Kitabun Nazar (s.198) Tergib (4/195) Makdisi Umdetu’l-Ahkam(306) Fethu’l-Bari (9/330) İbn Cevzi Zadu’l-Mesir (6/34) Rıyazu’s-Salihin (1630)Iraki Tarhu’t-Tesrib (7/39)

Duadan Sonra Elleri Yüze Sürmek/İbn Useymin

2012-01-05T02:12:00.001-08:00

Bundansonra: ‘Bu, Allâme Fakih İbn ‘Useymîn -Allah hidayet edilmişler arasındaderecesini yükseltsin ona magfiret edip rahmet etsin- ‘Dua’dan sonra elleriyüze sürme meselesi hakkında fetva ve açıklamalarından birinin derlemesidir:

İbn‘Useymîn, el-Mumtı‘ (Tatavvu Namazı Babında [c. 4 sy. 39 Daru İbnCevzi])

[Budelil: ‘Umer t’nun Nebî r’in dua ettiğinde ellerini kaldırdığı takdirdeonları yüzüne sürmeden geri çekmediği hadisidir. Fakat bu hadis zayıftır vehadisin şahitleri de zayıftır. Bundan dolayı Şeyhulislâm İbn Teymiyye bu görüşüreddetmiş ve şöyle demiştir:

Durumşudur ki dua eden kişi ellerini yüzüne sürmez. Çünkü elleri yüze mesh etmek biribadettir ve (bunu yapmak için de) sahih bir delile ihtiyaç vardır. O zamanAllah katında insan için de bu ibadetle amel etmesi için bir hüccet olmuş olur.Fakat hadis zayıftır ve bununla bir hüccet sabit olmaz.

Fakatİbn Hacer, Bulûgu’l-Merâm’da şöyle demiştir:

‘Şahitolan hadislerin toplamı hadisin hasen olmasını gerektirir.’

Herkim bu hadisi hasenlerse böylece (duadan sonra elleri yüze sürme) ameli onunindinde sünnet olmuş olur. Her kim de hadisi hasenlemezse ki o zaman geriyezayıf olarak kalır; böylece (duadan sonra elleri yüze sürme) ameli onun indindebid‘at olmuş olur. Böylece bu mesele hakkında üç görüş gündeme gelmiştir:

Birincigörüş: Duadan sonra elleri yüze sürme sünnettir.

İkincigörüş: Duadan sonra elleri yüze sürme bid‘attır.

Üçüncügörüş: Duadan sonra elleri yüze sürme ne sünnettir ve ne de bid‘attır. Yani omübahtır. Eğer yapılırsa onu bidatçi saymayız ve eğer terk edilirse onunamelini eksik görmeyiz.

(Doğruya)en yakın görüş ise; duadan sonra elleri yüze sürmenin sünnet olmadığıdır. Çünkübu konuda gelen hadisler zayıftır. Zayıf hadis ile de sünneti ispat etmemiz mümkündeğildir. Ve bu da Şeyhulislâm İbn Teymiyye ?’nun görüşüdür. Çünkü bu konuda Rasûlüllah r’in dua ederken ellerini kaldırdığı ve sonra dayüzüne sürmediğine dair sabit olan Sahihayn ve diğer kaynaklarda bir çokhadis vardır. Böyle bir sünnet çokça meydana gelir ve nakledilmesi için bolcasebep vardır. Sahihayn ve diğer muteber eserlerde bu şekilde olduğubilinmediğine göre bu durum, bunun bir aslının olmadığını göstermektedir.

Bunagöre en faziletli olanı ellerin yüze sürülmemesidir. Lakin bu konuda gelenhadisleri hasen kabul edenlere itimad ederek ellerini yüzüne sürenlere karşıçıkmayız. Zira bu insanların ihtilaf ettikleri bir konudur.”

Kısacası:Faziletli olan (duadan sonra elleri yüze) sürmemektir. Fakat bu konuda gelenhadislerin hasenlenmesine dayanarak (duadan sonra elleri yüze) süren kimseninyaptığını inkar etmeyiz. Çünkü bu insanların kendisinde ihtilaf ettiği birdurumdur.]

Tercüme:Mehmed Şahin

Tashih:Ebu Muaz
Ebu Muaz'ın notu: Bu yazıyı aktarmadaki amacım Şeyh İbn Useymin'den tercüme edilen hadis usulüne giriş kitabında onun duadan sonra elleri yüze sürme hakkındaki hadisi "hasen li gayrihi" türüne örnek vermiş olmasıdır. bu yazıda açıkça görülüyor ki İbn Useymin bu hadise hasen denilmesini kabul etmemektedir. Burada şu uyarının yapılması zaruridir: İlim ehline düşen, kendisine sorulan soruda insanlara ihtilafı naklederek muallakta bırakmak değil, onlara ilmi nakletmek olmalıdır. İhtilaf ancak ilmin bulunmadığı yerde olur. - İbn Useymin rahimehullah bu ihtilafı ilmi bir eserde zikretmektedir ki bundan dolayı kınanmaz. Zira bu eserlerde ilim ehlinin farklı görüşleri değerlendirilir. İbn Useymin ancak bu meselede kendisine sahih ilmin ulaşmadığı kimsenin mazur görülmesini kastetmiş olmalıdır - Duadan sonra elleri yüze sürme meselesinde sabit bir delil yoktur. Hadis usulünün gereği olarak bu rivayete hasen diyen hata etmiştir. Bu sebeple insanlara doğrusunu aktardıktan sonra yanılanların hasen demesine tabi olabilecekleri şeklinde yol göstermek ve insanların ihtilafından memnun kalmak caiz değildir. Bilakis ihtilaftan kaçınmak farzdır. Bu da ilmin farz oluşunun bir gereğidir. İlim, duadan sonra elleri yüze sürmenin bid'at olduğunu göstermektedir. Haram olmayan hiçbir bid'at yoktur.

İhmal Edilen İttiba Tevhidi!

2012-01-04T03:22:00.001-08:00

Eskiden Tevhidi öğrenirkenRububiyet tevhidi, uluhiyet tevhidi, isim ve sıfatlar tevhidi şeklinde taksimediyorlardı. Bu La ilahe illallah şehadetinin gereğidir. Maalesef Muhammedunrasulullah şehadetinin gereği olan ittiba tevhidine önem vermiyorduk.

İbn Hazm rahimehullah el-İhkam’da(1/89) diyor ki: “Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: “Hakkında ihtlaf ettiğinizşeyin hükmü Allah’a aittir. İşte benim rabbim Allah budur, O’na tevekkül ettimve dönüşüm de O’nadır.” (Şura 10) Allah Teâlâ’nın bizi Nebisi sallallahualeyhi ve sellem’in sözüne döndürdüğünü görüyoruz. Nitekim az önce de geçmişti.Tevhidi ikrar etmiş bir müslümanın çekişme anında Kur’an ve Rasulullahsallallahu aleyhi ve sellem’den gelen bir haberden başka bir şeye müracaatedeceği ve bu ikisinde bulunmayan bir şey getireceği işitilmemiştir. Eğer hüccetikamesinden sonra bunu yaparsa o fasıktır. Fakat kitap ve sünnetin emirlerinindışına çıkıp bu ikisinden başkasına itaat edilebileceğini helal sayarsa o bir kafirdir.Bize göre bunda hiçbir şüphe yoktur.

Nitekim Muhammed b. Nasrel-Mervezi’den şöyle dediğini zikretmiştik: İshak b. Rahuye şöyle derdi: “KendisineRasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’den bir haber ulaşıp da onun sahiholduğunu kabul eden, sonra takiyye yapmadan onu reddeden kimse bir kafirdir.”Bu konuda İshak’ın sözüyle hüccet getirmedik. Ancak bunu cahilin bizleri bugörüşte tek kalan kimseler olarak zannetmemesi için zikrettik. Rasulullah sallallahualeyhi ve sellem’den sahih olarak geldiğini kabul ettiği bir rivayetin aksinegöre hareketi helal sayanı tekfir etmemizde hüccet getirdiğimiz delil, AllahTeâlâ’nın Nebi sallallahu aleyhi ve sellem’e hitaben şu ayetidir: “Fakat hayır; Rabbine yeminler olsun ki onlar, aralarındaçekiştikleri şeyler hakkında seni hakem yapıp, sonra da verdiğin hükümdendolayı içlerinde hiçbir sıkıntı duymadan tam bir teslimiyet göstermedikçe îmanetmiş olmazlar” (Nisa 65)

Ebu Muhammed b. Hazm der ki: aklı olana,sakınana, Allah’a ve ahiret gününe iman edene; bu ahdin Rabbi Teâlâ tarafındankendisinden alınmış bir ahit olduğuna ve Allah Azze ve Celle’nin kendisinetavsiyesi olduğuna kesin olarak inanması için yeterlidir. İnsan nefsini kontroletsin, eğer nefsinde Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’den kendisine sahiholarak ulaşan, O’nun hüküm verdiği her habere karşı sıkıntı duyuyorsa ya da Rasulullahsallallahu aleyhi ve sellem’den gelenlere karşı nefsi teslim olmamışsa, nefsifalan ve filanın sözüne veya kıyasına ya da istihsanına meylediyorsa veyaçekiştiği konularda Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’den başka birinemuhakeme oluyorsa bilsin ki Allah Teâlâ yemin ederek söylemiştir - ki O’nunsözü haktır – o mü’min değildir. Allah Teâlâ doğruyu söyleyendir. Bu kimse mü’minolmadığına göre, o bir kafirdir. Üçüncü bir kısma yol yoktur.

Taklid eden veya Malik’e, Ebu Hanife’ye, Şafii’ye,Sufyan’a, el-Evzai’ye, Ahmed (b. Hanbel)’e, Davud (ez-Zahiri)ye – Allah onlardanrazı olsun – tabi olan herkes bilsin ki, bu imamlar dünyada, ahirette veşahitliklerin yapılacağı günde kendisinden berîdirler.

Allah’ım! Sen biliyorsun ki, aramızda geçenhiçbir şeyde, çekiştiğimiz hiçbir konuda, hükmünde ihtilaf ettiğimiz hiçbirhususta Senin kelamın ve peygamberinin – aleyhi's-salatu ves-selâm - kelamındanbaşkasına muhakeme olmayız. Yeryüzündeki herkes bize öfkelense de, bizemuhalefet etseler, gruplaşarak harb etseler de Peygamberinin hükmettiği hiçbirşeyde nefsilerimizde sıkıntı duymayız. Bizler buna gönülden teslim olanlarız.Tereddüt etmeden o hükme koşarız. Buna muhalefet eden herkes isyankarlardır. Bununsenin katında hata olduğuna kesinlikle iman ederiz. Ben senin katındaki doğruyaisabet edenim. Allah’ım! Bizi bunda sabit kıl, buna muhalif kılma! Allah’ım! Sendençocuklarımızla beraber bizi ve müslüman kardeşlerimizi de karşılık yurdunaulaşmamıza kadar bu yola sıkı sarılanlardan kılmanı dilerim. Amin eymerhametlilerin en merhametlisi!”

Buna göre bizim Allah’tan başkasına ibadetetmemiz caiz olmadığı gibi Allah’a Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’insünnetinden başkasıyla ibadet etmemiz de caiz değildir. Allah’ı ibadettebirlediğimiz gibi aynı şekilde Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’i de tabiolmada birlememiz gerekir. Zira teşri’de O’ndan başkasına tabi olunamaz. Ne birimama, ne bir mezhebe, ne bir görüşe ya da kıyasa veya bunun benzerlerine tabiolup da Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem’in sözünü terk edemeyiz. Ancak Rasulullahsallallahu aleyhi ve sellem’in namaz kıldığı gibi namaz kılar, orucumuzu O’nuntuttuğu gibi tutar, zekatımızı O’nun verdiği gibi verir, haccımızı O’nunyaptığı gibi yaparız. Dini akıllardan, görüşlerden ve fikirlerden almayız.İbadette Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’in sünnet kılmadığı hiçbir şeyiistihsanda bulunmayız (güzel görmeyiz) Şafii şöyle der: “Kim istihsanda bulunursadin koymuş olur”

İttibada Nebî sallallahu aleyhi ve sellem’insünnetin tek kabul edilmesi ve onun dışındaki sözlerin, görüşlerin terkedilmesi tevhidin türlerinden bir türdür.

Maalesef – İbn Hazm’ı ve akidesinieleştiren – bazı kimseler tevhid akidesinin yarısını teşkil eden bu esastangafil kalıyor ve müslümanları isim ve sıfat meselelerine vb. dalmakla meşgulediyorlar… İttiba tevhidini ise ihmal ediyorlar!

Allah’tan hidayet dileriz.

Ebu Muhammed el-Mısrî

Tercüme: Ebu Muaz

Ebu Umer Soner Bilgili'nin Dersleri:

2012-01-03T12:41:00.000-08:00

Müslümanın Eşine Karşı Tutumu

Müslüman Kadının Kocasına Karşı Tutumu

Kitapsız Kafirin Kestiği Yenir mi? Meselesi

2011-12-29T04:45:00.000-08:00

Bismillah

Çeşitli vesilelerle Allah'tan gayrı adına kesilmeyip, kan akıtılarak meşrukesimi yapılmış etlerin yenilmesinin caiz olduğunu söylemiştim. Zira Kitap vesünnette hayvan kesimlerinde iki aslî şart vardır:

1- Yalnız Allah için kesilmesi

Burada Allah için kesmeye niyet yeterlidir, Allahadının zikredilmesi mustehaptır. Buna göre hayvan kesildiği esnada, Allah içinkesmeye niyet etmiş bir kimse Allah'ın adını zikretmeyi unutursa kesilenin helalliğine zarar vermez.Yine bu şart, Allah'ın adı zikredilmesine rağmen, kabirler ve türbeler yanındakesilen yahut önemli birinin gelişi için kesilen kurbanların murdar olduğunuifade etmeye yeterlidir.

2- Meşru kesim yapılması.

Bu şart usulsüz olarak öldürülen hayvanların yahut günümüzde avrupadauygulandığı söylenen petar tabancasıyla bayıltılarak/öldürülerek meşru kanakıtılmasının engellendiği kesimlerin meşru olmadığını ifade etmek içinyeterlidir.

Müslümanlar, Kitap ve sünnetin gösterdiği gibi, kitap ehli dışındakikafirlerin kestiklerinin yenmeyeceğinde icma etmişlerdir. Fakat burada bir çokmüslüman, “kitapsız kafirin kestiği, her ne şekilde olursa olsun yenilmez diyeicma vardır” zannederek yanılgıya düşmektedir. Zira bu icmanın sebebi, kitapehlinin yukarıda zikrettiğim şartlara uygun kesim yapması, kitapsız kafirlerinise buna riayet etmemeleridir. Bu yüzden yukarıda zikrettiğim şartlar yerinegelmeden bir müslüman veya kitap ehli kesim yapsa o et yenmeyeceği gibi,kitapsız bir kafir bu şartlara uyarak kesim yapsa o eti yemekte de bir sakıncaolmadığını söylemiştim. Nitekim, İbnu’l-Munzir, Said b. El-Museyyeb’den şöyledediğini nakleder: “Bir müslüman hasta olsa ve bir mecusiye kurbanı kesmesiniemretse, bu kurban geçerlidir.” (Bkz.: Nevevi, el-Mecmu, 9/79) Bunda şaşılacakbir şey yoktur, çünkü zikrettiğimiz iki şartın yerine geldiği bir kurbandır bu.

Lakin dinlerini dinin saf kaynakları olan Kitap ve sahih sünnetten almayıpda mezheplerin fikir atığı çöplüklerinden beslenerek elde etmeye çalışanNeo-Hariciyye fırkasının görüşüne sapmış bazı kimseler, kafalarındaoluşturdukları uydurma bir müslüman şablonuna uymayan herkesi tekfir edip,tekfir ettikleri bu kimselerin kestiklerini yememeyi de din edindiklerinden,itiraz etmektedirler.

Birisi bana bu konuyla ilgili bir doküman göndermiş, ne amaçla gönderdiğinibilmiyorum ama mesajına selam yazmadığı için karşıt görüşte olduğunu sanıyorum.Gönderdiği dokuman, Davetulhak forum, islamakidesi.tr.gg gibi harici akidesinineşreden sitelerde de yayınlanmış bulunan bir yazı. Kaynağı, kendilerini"hak yayınları" diye isimlendiren "batıl" yayınlarına ait,haricilerin el kitaplarından Davetçinin Tefsiri kitabı. Adı geçen yayınevi,tamamen hislerine binaen kurdukları/uydurdukları din anlayışına bazı alimleride alet edip kullanabilmek için nakiller yapmaktadır. Lakin bunlar öylenakillerdir ki, sözün sahibi dahi kendisinden yapılan bu nakli işitseydi şaşarkalırdı! Bu gibi tahrifler konusunda adı geçen yayınevi oldukça tecrübelidir.Zaten kimse verilen kaynaklara aslından bakmıyor, bunların attıkları çamurlarda kolayca tutuyor! Sonra karşımızda kendi dinine asli kaynaklarındanaraştıracak kadar değer vermediği halde, başkalarını taklitçilikçe suçlayıptekfir eden, tahrifte usta önderlerinin sözlerini papağan gibi tekrar eden,ilmî mevzularda usulüne uygun mütalâalar sunulduğunda, anlayıştan mahrum oluşunhırsıyla ağzını açıp gözünü yuman kimseleri görüyoruz!

Bana gönderilen yazıda da insanları haktan saptırmak için "icma","alimlerin ittifakı", falan alim ve filan alimin sözleri gibiyaldızlarla süslenmiş, yaşadığın ortamda mutlaka kendine müslüman diyenbirilerini tekfir etmek zorunda olduğunu sıkı sıkıya tembihleyen ifadelermevcut.

Zaten birçok insan dininin gereklerini yaşamıyor, fısku fücur görünce sazangibi atlıyor, ortam tekfire çok müsait görünüyor. Bu gibi durumlarda şeytan,müslümanları fiillere hükmetmekten faillere hükmetmeye yönlendirirse en büyükzaferi kazanıyor! İslam davetinin başarılı olmasına ramak kalmış her toplumuancak tekfir düşünceleri ifsat eder. İnsanlar, fiilerin çirkinliğine hükmetmesınırında durup, bu çirkin fiillere karşı mücadele içerisinde olurlarsa emanetieda eden bir toplum oluşabilir. Lakin bu sınırda duramayıp, salahiyeti olmayankimseler, faillerin çirkinliğine hükmetmeye yönlendirilirse şeytan bir taşlaiki kuş vurmuş olur:

Birincisi: Usulüne uymayan tekfircilik yayılarak davetin ve dini hayatageçirmenin önü kapanır, aşırılık ortaya çıkar. Tekfir fikrine saplananlar,meselelere ve şahıslara kendilerinin gözlüğünden bakmayanları itham ederler vebağlar kopar.

İkincisi: Faillere hükmetme yetkisi bulunmadığını bilen fakat fiillerehükmedip hayrı işlemeye, şerri terk etmeye azimli müslümanlar itham altındakalır. Bunların da daveti engellenir ve muhataplar, söylemleri arasındakibenzerlikten dolayı bunları da bir önceki sınıftaki ile aynı kefeye koyar.Yahut sırf haksız tekfirde bulunanlara muhalefet için ifrata düşerek, yapılmasıküfür olmayan herşeyi sanki meşru fiillermiş gibi anlatırlar. Yahut dadiğerlerine reddiye verdiklerinde, küfür olmayan bir fiile küfür denmesinekarşı çıkarlar, fakat küfür olmadığı zikredilen fiilin yine de bir isyan vefısk olduğunun unutulmasına sebep olurlar. Bu gibi, birilerinin hakkında küfür,işleyenine kafir hükmünü verdikleri, aslizatinda fısk olan işlere karşı çıkangördüklerinde de onu "haksız tekfirci"lerle aynı kefeye koyarlar.

Geride ne hakka davet kalır ne de hakkı yaşamak!

Şimdi gelelim, bahsi geçen yazıdaki çarpıklıklara:

Yazıda şöyle bir nakil yapılmış:

Allame Takiyuddin Ebi Bekr el-Huseyni(rahimehullah) “Kifayetu’l Ehyar”kitabında şöyle der: “Kim Kur’an’ı pisliğe atarsa ‘benMüslümanım’ dese dahi kafir olduğu gibi, aynı bu şekilde haram olan bir şeyiameliyle helalleştiren kişi de kafir olur. Kişinin haramla içli dışlıolması, o haramın helal ve meşru olmasına sebep olur. Bu durumda şeriatınyok olmasına neden olur ki, böyle bir kimse Kuran’ı pisliğe atan birkimseden daha kafirdir. Zira dini söndüren hali büyük bir delildir kiniyeti çok kötüdür, her ne kadar niyetim iyidir dese de fayda vermez. Bu açıkbir konudur şüphe yoktur. (Kifayetu’lEhyar, 382)

Adı geçen alimşafii alimlerindendir. Sözü dinde delil olmamakla beraber, bu terceme tamamensaptırmalarla doludur. Nakil yapılan kısmı arapça metniyle birlikte doğru tercemesiniyaparak veriyorum:

وقد حرر بعض فقهاء العصر بحثا فيمن يتعاطىشيئا يحصل به اعتقاد حل ما حرم الله لأجل عدم إنكاره ذلك لأن به تقام الشريعة فقالمن ألقي مصحفا في القاذورة كفر وإن ادعى الإيمان لأن ذلك يدل على استهزائه بالدين فهليكون متعاطي سبب اندراس الشريعة أولى بالتكفير أم لا وجعل هذا اولى لأن مثل ذلك قديخفي على العوام بخلاف إلقاء المصحف شرفه الله تعالى ولأن السبب المؤدي إلى طمس الدينوإماتة الحق أدل دليل على خبث الطوية وإن قال إن سريرته حسنة كما قاله علي رضي اللهعنه وهذا جلي لا شك فيه والله أعلم

“Nitekim asrın fakihlerinden biri, Allah’ın haramkıldığı bir şeye karşı çıkmamasından dolayı helal inanılmasına sebep olacakşekilde birşeyle meşgul olan kimse hakkında bir araştırma yapmış ve şöyledemiştir: Mushafı pisliğe atan iman iddiasında bulunsa dahi kafir olur. Zira budin ile alay etmeye delalet eder. Dinin kaybolmasına sebep olacak işlerleuğraşmak, tekfire daha uygun değil midir? Bu daha önceliklidir. Zira bu gibişeyler avamdan gizlidir. Allah Teâlâ’nın şereflendirdiği mushafı atmak iseböyle değildir (Bu alenen yapılır) şüphesiz dinin silinmesine ve hakkın yokedilmesine sebep olan şeyler yapmak, her ne kadar içinde güzellik olduğunusöylese de, niyetinin kötü oluşunun en açık bir delilidir.” (Kifayetu’l-Ahyar)

Görüldüğü gibiel-Huseyni’nin ifadeleri ile yazı sahibinin tercümesi arasında dağlar kadarfark vardır. Bu dağlar, bu kasıtlı yanlış tercümeyi yapan kadar, tahkik etmedennakledenlerin de üzerine vebal dağları olarak yüklenir!

Yazıda hadiskaynaklarına atıf yapılarak rivayetler zikredilmiş, kaynakların yerigösterilmemiştir. Bu hadislerin bir kısmı sahih olsa da söylediklerime zıtlıkarz eden bir ifade söz konusu değildir. Mesela yazar şöyle zikretmiş:

Rasulullah (s.a.s) şöylebuyurdu: “Nıptilerin bulunduğu Fars topraklarına indiğiniz zaman et satınalmak istediğinizde, eğer hayvanı kesen yahudi veya hristiyan ise alın veyeyin, kesen mecusi ise yemeyin.” (İmam Ahmed nakletti ve sahihdedi.)

Burada yazarınyine yalan söylediğini düşünmekteyim. Çünkü İmam Ahmed Müsned’deki rivayetlerindesahih ya da zayıf diye bir değerlendirmede bulunmaz. Bu metinle Ahmed b. Hanbel’inmüsnedinde bulamadım. Rivayetin sahih olduğunu farzetsek dahi söylediğim şeyleçelişki yoktur. Zira Mecusiler taptıkları ateş adına keserler, meşru kesimigözetmezler.

Bir Diğer Saptırma:

Yazı sahibi şöyle diyor: “Ali b. Ebi Talib (r.a) Beni Tağlib hıristiyanlarının nekestiklerinin yenmesini ne de kadınlarıyla evlenilmesini helal sayıyordu. Çünküonlar Müslüman olduktan sonra irtidat edip hristiyan oldular.” (İbn Kudame, el-Muğni c:9 s:388)

Burada dakasıtlı bir saptırma vardır. El-Mugni’de geçen arapça metni ve doğrutercümesini veriyorum:

وَأَمَّا قَوْلُ عَلِيٍّ: …، وَلِأَنَّهُ لَمْ يَكُنْ يَرَى حِلَّ ذَبَائِحِنَصَارَى بَنِي تَغْلِبَ، وَلَا نِكَاحِ نِسَائِهِمْ، مَعَ تَوْلِيَتِهِمْ لِلنَّصَارَى،وَدُخُولِهِمْ فِي دِينِهِمْ، وَمَعَ إقْرَارِهِمْ بِمَا صُولِحُوا عَلَيْهِ، فَلَأَنْلَا يَعْتَقِدَ ذَلِكَ فِي الْمُرْتَدِّينَ أَوْلَى

Ali radıyallahuanh’ın sözüne gelince… Zira o, Hristiyanların velayetlerinde olmalarına,onların dinlerine girmelerine ve sulh şartlarını kabul etmelerine rağmen BeniTaglib hristiyanlarının kestiklerini ve kadınlarının nikahlanmasını helalgörmüyordu…”

Görüldüğü gibiburada Beni Taglib hristiyanlarının müslüman olduktan sonra irtidat etmeleridiye bir ifade yoktur. Bu rivayetin sağlam bir isnadı olmamakla beraber, Benitağlib hristiyanlarının kestiklerini yeme konusunda sahabe arasında ihtilaf vardır.Mesela Beyhaki’nin rivayetine göre İbn Abbas radıyallahu anhuma onlarınkestiklerinde sakınca görmezdi.

Hülasa:

Kitapsızkafirlerin kestiklerinin yenmesinin yasaklanmasının illeti, genellikle onlarınmeşru kesimi gözetmeyen ve yalnız Allah adına kesmeyi amaçlamayan kimselerolmalarıdır. Kitap ehlinin kestiklerinin yenmesinin helal kılınmasının sebebide, genel olarak onların meşru kesim yapmaları ve Allah’tan gayrı adına kesmegibi bir adetlerinin olmamasıdır.

Ancak, birmüslümanın yahut kitap ehlinin sözü edilen şartlara uymadan kesim yaptığınaşahit olunursa bu yenmez. Bu istisnai bir durumdur.

Yine her ne kadarçok nadir bir durum olsa da, kitapsız bir kafirin yalnız Allah için kestiği vemeşru kesimi gözettiği bilinirse bunu yemekten yasaklayan bir nas ya da icma mevcutdeğildir.

Bazı alimler,müslümanlıktan irtidat edip yahudi ve hristiyan olanın kestiğinin yenmesinicaiz görürken, bir kısım alim bunu caiz görmemişlerdir. (Bu konudaki ihtilafadair Nevevi’nin el-Mecmu şerhu’l-Muhezzeb kitabına (9/79-81) ve İbn Kudame’ninel-Mugni (9/277) adlı kitabına bakılabilir.) Caiz görmeyenlerin açık bir deliliolmadığından caiz görenlerin görüşü tercihe daha layıktır. Gerek bu ihtilaf vegerekse İbnu’l-Museyyeb’in bahsi geçen sözü, yukarıda zikredilen “Hiçbirşekilde kitapsızın kestiği yenmez” şeklindeki vehmî icma’nın geçersiz bir iddiaolduğuna delil olarak yeter.

Allah en iyi bilendir.

Ebu Muaz el-Çubukabadî