Sözlerin en doğrusu Allah'ın kelamı, yolların en hayırlısı Muhammed Aleyhisselam'ın yoludur. Dinde her sonradan çıkarılan şey bidattir.Her bidat sapıklıktır ve her sapıklık da cehennemdedir (Muslim no: 867)

Duâ

Duâ

18 Kasım 2026 Çarşamba

Günümüzde Yöneticilere İtaatin Sınırları Hakkında

 Soru: “Hocam, esselâmu aleykum ve rahmetullâhi ve berekâtuh Kitap ve Sünnet’e, Selef-i Salihîn’in akîde ve metodolojisine bağlı kalma gayretinde olan kardeşleriniz olarak veliyyu'l-emre itaat meselesinde bazı kimselerin hakkı bâtıl ile karıştırdığına ve fitne tohumları ektiğine şahit oluyoruz. Malûmunuzdur ki Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat, cemaattan ayrılmamak ve fitnenin önünü almak adına ümeraya itaati asıl kılmıştır. Lakin bu hakikat, hevâ ehli tarafından hedef tahtasına konulmakta ve işin ucunu demagojiye götürerek şöyle bir şüphe atılmaktadır: “Siz emire itaati bu şekilde mutlaklaştırırsanız, o zaman zâlim yönetici gelip sizin namusunuz olan eşinizi veya kızınızı elinizden alsa, buna da mı 'itaat edeceksiniz' diyeceksiniz? Bu nasıl bir zillettir?” şeklinde çirkin bir kıyasla akılları bulandırmaktadırlar. Selef akidesi ve Ehl-i Sünnet'in muhkem kaideleri çerçevesinde bu tür bâtıl kıyasları ve şüpheleri kökünden def edecek selefî ve burhanî cevabımız ne olmalıdır? Bu meseleyi bize mufassal bir şekilde beyan buyurmanızı istirham ediyorum. Allah razı olsun.”

Cevap: Aleykum selam ve rahmetullah ve berakatuhu

Bu soruya cevabı şu başlıklar altında delilleriyle vereceğim

1- Ehl-İ Sünnet Ve’l-Cemaatin Menhec Esasları; Kur’ân, Sahih Sünnet Ve Salih Selefin Anlayışı İle Kayıtlıdır.

Bundan dolayı bu esaslara aykırı olan hiçbir görüş Ehl-i Sünnet’e nispet edilemez.

2- Kur’ân, Sünnet Ve Salih Selefin Anlayışı Esaslarına Göre, Ulu’l-Emre İtaat Hiçbir Zaman Mutlak Değildir!

Bu konuda Kur’ân’dan delillerden birisi olan Nisa 59. Ayetinde şöyle buyrulur:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا

“Ey iman edenler, Allah’a itaat edin, Rasûl’e itaat edin ve sizden olan emir sahiplerine de. Bir şey hakkında çekişirseniz, Allah’a ve ahiret gününe iman ediyorsanız, onu Allah’a ve Rasûl’e götürün. İşte bu daha hayırlı ve sonuç bakımından daha güzeldir.” (Nisa 59)

Bu ayette Allah’a ve rasule itaat mutlak bir şekilde emredilirken, “itaat edin” lafzı tekrar edilmiş, lakin ulu’l-emre itaat için bu lafız tekrar edilmeyip, “ve” bağlacıyla belirtilmiştir. Bu da, ulu’l-emre itaatin, Allah’a ve rasulüne itaate uygun olması şartıyla kayıtlandığını gösterir. Ayrıca ikinci bir şart daha zikredilmiştir ki, bu da ulu’l-emrin “sizden olan” yani müslümanlardan olan kimselerden olması şartıdır. Bugün yeryüzünde devlet yöneticisi olarak böyle bir ulu’l-emrin varlığı bilinmemektedir. Zira Plandemi döneminde bütün yöneticiler İslam dininden çıkmışlardır. Tekrar İslam dinine rücu ettiklerine dair beyanları olmadığı gibi, “İklim değişikliği” adı altında tezgahlanan Deccal propagandasına hizmete devam etmektedirler! Öncesinde münafık da olsalar İslam’a mensup idiler. Münafıkların ise bizden sayılıp sayılmayacakları hususu da tartışmaya açıktır.

Ulu’l-emr kapsamına giren alimler, ebeveynler, iş yeri amirleri, kadına göre kocası gibi devlet yöneticisi dışında kalan yetki sahipleri hakkında da bu iki şart çerçevesinde itaat bağlayıcıdır. Yani bu sorumluların “bizden olması” ve Kur’an ile sünnete aykırı olmayan konularda itaat edilmesi.

Bu konuda sünnette varid olsan birçok delillerden birisi şu şekildedir: İbn Ömer radıyallahu anhuma’dan: Nebî sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

السَّمْعُ وَالطَّاعَةُ حَقٌّ مَا لَمْ يُؤْمَرْ بِالْمَعْصِيَةِ فَإِذَا أُمِرَ بِمَعْصِيَةٍ فَلاَ سَمْعَ وَلاَ طَاعَةَ

“Müslüman kişinin günah ile emredilmediği sürece itaat etmesi bir haktır. Günah ile emredildiğinde ise dinlemek de yoktur, itaat de.”[1]

Ebu Said el-Hudri radıyallahu anh’den: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu ki:

مَنْ أَمَرَكُمْ مِنْهُمْ بِمَعْصِيَةٍ فَلَا تُطِيعُوهُ

“Onlardan (idarecilerinizden) her kim size Allah’a isyan olan bir şey emrederse ona itaat etmeyin!”[2]

Salih selefin uygulamasına gelince, Haccac b. Yusuf es-Sekafî gibi zalim bir yönetici hakkında nasıl davrandıklarına dair şu rivayet bir örnektir:

Ez-Zubeyr b. Adiy rahimehullah’tan:

أَتَيْنَا أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ فَشَكَوْنَا إِلَيْهِ مَا نَلْقَى مِنَ الحَجَّاجِ فَقَالَ اصْبِرُوا فَإِنَّهُ لاَ يَأْتِي عَلَيْكُمْ زَمَانٌ إِلَّا الَّذِي بَعْدَهُ شَرٌّ مِنْهُ حَتَّى تَلْقَوْا رَبَّكُمْ سَمِعْتُهُ مِنْ نَبِيِّكُمْ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

“Enes b. Malik radiyallahu anh’e gittik ve ona Haccac’dan gördükleri zulmü şikâyet ettik. Dedi ki: “Sabredin! Zira rabbinizle karşılaşmanıza kadar üzerinize hiçbir zaman gelmez ki sonraki daha şerli olmasın. Ben bunu Nebiniz sallallahu aleyhi ve sellem’den işittim.”[3]

Hasen el-Basrî rahimehullah dedi ki:

لَوْ أَنَّ النَّاسَ إِذَا ابْتُلُوا مِنْ قِبَلِ سُلْطَانِهِمْ بِشَيْءٍ دَعُوا اللَّهَ أَوْشَكَ اللَّهُ أَنْ يَرْفَعَ عَنْهُمْ وَلَكِنَّهُمْ فَزِعُوا إِلَى السَّيْفِ فُوُكِلُوا إِلَيْهِ وَاللَّهِ مَا جَاءُوا بِيَوْمٍ خَيْرٍ قَطُّ ثُمَّ قَرَأَ وَتَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ الْحُسْنَى عَلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ بِمَا صَبَرُوا وَدَمَّرْنَا مَا كَانَ يَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَقَوْمُهُ وَمَا كَانُوا يَعْرِشُونَ

 “İnsanlar yöneticileri tarafından bir şeyle ibtila edilirlerse Allah’a dua ettikleri zaman Allah’ın bu belayı kaldırması yakındır. Lakin onlar kılıca sarılırlarsa kendi hallerine bırakılırlar. Vallahi onlar asla hayır görmezler.” Sonra şu ayeti okudu: "Rabbinin İsrailoğullarına olan o güzel vaadi sabrettikleri için tamamlandı. Firavun ve kavminin yapmakta olduklarını ve yükselttiklerini harap ettik” (A'raf 137)[4]

3- Bizden Olan Yöneticiler, Dinle İlgili Konularda Değil De, Şahsî/Dünyevî Haklarımız Konusunda Haksızlık Yaparlarsa İtaat Etmemiz Emredilmiştir:

Huzeyfe radiyallahu anh’den: “Nebî sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

يَكُونُ بَعْدِي أَئِمَّةٌ لَا يَهْتَدُونَ بِهُدَايَ وَلَا يَسْتَنُّونَ بِسُنَّتِي وَسَيَقُومُ فِيهِمْ رِجَالٌ قُلُوبُهُمْ قُلُوبُ الشَّيَاطِينِ فِي جُثْمَانِ إِنْسٍ فقال حذيفة رضي الله عنه كَيْفَ أَصْنَعُ يَا رَسُولَ اللهِ إِنْ أَدْرَكْتُ ذَلِكَ؟ فقال تَسْمَعُ وَتُطِيعُ لِلأَمِيرِ وَإِنْ ضُرِبَ ظَهْرُكَ وَأُخِذَ مَالُكَ فَاسْمَعْ وَأَطِعْ

“Benden sonra hidayetime uymayan ve sünnetimi takip etmeyen idareciler olacak. Aralarında kalpleri şeytanların kalpleri gibi, cisimleri ise insan cismi olan kimseler olacaktır.” Huzeyfe radiyallahu anh dedi ki: “Ey Allah’ın rasulü! Onlara yetişirsem ne yapayım?” Buyurdu ki:

“Dinler ve itaat edersin. Yönetici sırtına vurup malını alsa bile dinle ve itaat et.”[5]

Bu hadiste kalpleri şeytanların kalpleri gibi olan zalim yöneticiler karşısında, dünyevî hakların talebi için onlara ayaklanılmaması, sabredip itaat edilmesi tavsiyesi vardır.

İbn Mes’ud radiyallahu anh’den: “Nebî sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur:

إِنَّهَا سَتَكُونُ بَعْدِى أَثَرَةٌ وَأُمُورٌ تُنْكِرُونَهَا فقال الصحابة يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ تَأْمُرُ مَنْ أَدْرَكَ مِنَّا ذَلِكَ؟ فقال صلى الله عليه وسلم تُؤَدُّونَ الْحَقَّ الَّذِى عَلَيْكُمْ وَتَسْأَلُونَ اللَّهَ الَّذِى لَكُمْ

“Muhakkak ki benden sonra kayırmacılık ve karşı çıktığınız işler olacaktır.” Sahabe dedi ki: “Ey Allah’ın rasulü! Bu duruma yetişirsek bize ne emredersin?” Buyurdu ki:

“Onların sizin üzerinizdeki haklarını eda edin. Kendi haklarınızı ise Allah’tan isteyin.”[6]

Bu hadiste kayırmacılık yapan ve münker bir takım uygulamaları olan yöneticilerin olacağı haber verilmekte, halkın ise kendi (dünyevî/şahsî) haklarını Allah’tan isteyerek sabretmesi emredilmektedir. Bu hadisin ravisi olan İbn Mes’ud radıyallahu anh’ın rivayet ettiği diğer bir hadiste ise şöyle buyrulur:

Abdullah b. Mes’ûd radıyallahu anh’den: Nebî sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

سَيَكُونُ بَعْدِي أُمَرَاءُ يُؤَخِّرُونَ الصَّلَاةَ عَنْ مَوَاقِيتِهَا فَيُحْدِثُونَ الْبِدْعَةَ قَالَ ابْنُ مَسْعُودٍ فَكَيْفَ أَصْنَعُ إِنْ أَدْرَكْتُهُمْ قَالَ سَأَلَنِي ابْنُ أُمِّ عَبْدٍ كَيْفَ يَصْنَعُ لَا طَاعَةَ لِمَنْ عَصَى اللَّهَ

“Benden sonra namazları vaktinden geçiren ve bid’at çıkaran idareciler olacak.” İbn Mes’ud radiyallahu anh dedi ki: “Onlara yetişirsem nasıl yapayım?” Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu ki:

“Nasıl yapacağını bana mı soruyorsun ey Ummi Abd’in oğlu! Allah’a isyan edene itaat yoktur”[7]

Bu hadis, yöneticilerin dinle ilgili olarak Kur’an ve sünnete aykırı tasarruflarında itaat edilemeyeceğini ifade etmektedir.

4- Yöneticilerin Küfür Olan Emirlerinde İtaat Etmek Küfürdür

Ubâde b. es-Sâmit radıyallahu anh’den:

دَعَانَا النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَايَعْنَاهُ فِيمَا أَخَذَ عَلَيْنَا أَنْ بَايَعَنَا عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ فِي مَنْشَطِنَا وَمَكْرَهِنَا وَعُسْرِنَا وَيُسْرِنَا وَأَثَرَةً عَلَيْنَا وَأَنْ لاَ نُنَازِعَ الأَمْرَ أَهْلَهُ إِلَّا أَنْ تَرَوْا كُفْرًا بَوَاحًا عِنْدَكُمْ مِنَ اللَّهِ فِيهِ بُرْهَانٌ

“Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem bizi çağırdı ve O’na biat ettik. Bizden biat için aldığı sözler arasında; dinçlik ve isteksizlik zamanlarımızda, zorlukta ve kolaylıkta ve bizim aleyhimizde kayırmacılık yapıldığında dahi dinleyip itaat etmemiz, yöneticilerle çekişmememiz de vardı. Ancak katınızda Allah’tan bir burhan bulunan apaçık bir küfür görmeniz hali bundan hariçtir.”[8]

Bu hadiste açıkça belirtildiği gibi, Allah’tan bir burhan bulunan apaçık bir küfür görmemiz hali istisna edilmiştir. Plandemi zamanında Cemaatle namazların ve namazlarda safları birleştirmenin yasaklanması Allah’tan bir burhan bulunan apaçık bir küfürdür.

Nitekim bu hadiste geçen “Allah’tan bir burhan bulunan apaçık küfür” diğer hadiste namazın ikame edilmemesi olarak açıklanmaktadır:

Avf b. Mâlik radıyallahu anh’den: Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

خِيَارُ أَئِمَّتِكُمُ الَّذِينَ تُحِبُّونَهُمْ وَيُحِبُّونَكُمْ وَيُصَلُّونَ عَلَيْكُمْ وَتُصَلُّونَ عَلَيْهِمْ وَشِرَارُ أَئِمَّتِكُمُ الَّذِينَ تُبْغِضُونَهُمْ وَيُبْغِضُونَكُمْ وَتَلْعَنُونَهُمْ وَيَلْعَنُونَكُمْ قِيلَ يَا رَسُولَ اللهِ أَفَلَا نُنَابِذُهُمْ بِالسَّيْفِ؟ فَقَالَ لَا مَا أَقَامُوا فِيكُمُ الصَّلَاةَ وَإِذَا رَأَيْتُمْ مِنْ وُلَاتِكُمْ شَيْئًا تَكْرَهُونَهُ فَاكْرَهُوا عَمَلَهُ وَلَا تَنْزِعُوا يَدًا مِنْ طَاعَةٍ

“Yöneticilerinizin hayırlıları sizin kendilerini sevdiğiniz ve sizi seven, onlara dua ettiğiniz ve size dua eden yöneticilerdir. Yöneticileriniz şerlileri ise kendilerine buğz ettiğiniz ve size buğz eden, kendilerine lanet ettiğiniz ve size lanet eden yöneticilerdir.” Denildi ki: “Ey Allah’ın rasulü! Onlara kılıçla karşı çıkmayalım mı?” Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

“Aranızda namazı ikame ettikleri sürece hayır! Yöneticilerinizde hoşlanmadığınız bir şey gördüğünüzde, amelini çirkin görün fakat itaatten büsbütün el çekmeyin.”[9]

Cemaatle namazların ve safların birleştirilmesinin yasaklanması gibi apaçık küfür olan bir konuda yönetcilere itaat etmek de apaçık bir küfürdür!

Muaz b. Cebel radıyallahu anh’den: Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

خُذُوا الْعَطَاءَ مَا دَامَ عَطَاءً فَإِذَا صَارَ رِشْوَةً عَلَى الدِّينِ فَلَا تَأْخُذُوهُ وَلَسْتُمْ بِتَارِكِيهِ يَمْنَعُكُمُ الْفَقْرُ وَالْحَاجَةُ أَلَا إِنَّ رَحَى بَنِي مَرَحٍ قَدْ دَارَتْ وَقَدْ قُتِلَ بَنُو مَرَحٍ أَلَا إِنَّ رَحَى الْإِسْلَامِ دَائِرَةٌ فَدُورُوا مَعَ الْكِتَابِ حَيْثُ دَارَ أَلَا إِنَّ الْكِتَابَ وَالسُّلْطَانَ سَيَفْتَرِقَانِ فَلَا تُفَارِقُوا الْكِتَابَ أَلَا إِنَّهُ سَيَكُونُ أُمَرَاءُ يَقْضُونَ لَكُمْ فَإِنْ أَطَعْتُمُوهُمْ أَضَلُّوكُمْ وَإِنْ عَصَيْتُمُوهُمْ قَتَلُوكُمْ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَكَيْفَ نَصْنَعُ؟ قَالَ كَمَا صَنَعَ أَصْحَابُ عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ نُشِرُوا بِالْمَنَاشِيرِ وَحُمِلُوا عَلَى الْخَشَبِ مَوْتٌ فِي طَاعَةٍ خَيْرٌ مِنْ حَيَاةٍ فِي مَعْصِيَةِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ

“Bağışı sadece bir bağış olarak kaldığı sürece alın. Ama dinden dolayı verilen bir rüşvet haline geldiği zaman almayın! Ama siz bunu bırakamazsınız. Çünkü ihtiyaç ve fakirlik sizi almamaktan alıkoyar. Dikkat edin Merah oğullarının çarkı dönmüştür. Merah oğulları katledildiler. Dikkat edin! İslam’ın çarkı da döner. Nereye dönerse siz Kitab ile beraber dönün. Dikkat edin! Kur’ân ile yönetim birbirinden ayrılacaktır. Sizler Kitaptan ayrılmayın. Dikkat edin! Sizin için hükümde bulunacak idareciler olacak. Eğer onlara itaat ederseniz sizi saptırırlar. Karşı çıkarsanız sizi öldürürler.” Dediler ki: “Ey Allah’ın rasulü! O zamana ulaşırsak ne yapalım?” Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

“İsa b. Meryem (aleyhime's-selâm)’ın ashabının yaptığı gibi yapın. Onlar testere ile biçildiler, darağaçlarına çekildiler. Allah Azze ve Celle’ye itaat üzere ölmek, O’na isyan üzere yaşamaktan iyidir.”[10]

Bu hadiste Kur’ân ile yönetimin ayrıldığı, yani yöneticilerin küfrü emrettikleri zaman ölüm ve işkencelere katlanmak pahasına küfürde itaat etmemek tavsiye edilmektedir.

Plandemi döneminin küfürlerini onayladığı halde bazı kimselerin namaz kılıyor olmaları, onların müslüman olduğunu göstermez.

Abdullah b. Mes’ud radıyallahu anh’den:

أَوَّلُ مَا تَفْقِدُونَ مِنْ دِينِكُمُ الْأَمَانَةُ وَآخِرُ مَا يَبْقَى الصَّلَاةُ وَلَيُصَلِّيَنَّ قَوْمٌ لَا دِينَ لَهُمْ

“Dininizden ilk kaybedeceğiniz şey emanettir. Dinden son kalan şey ise namaz olacak, dini olmayan bir topluluk namaz kılacaktır.”[11]

5- Zalim ve Fasık Yöneticilere Sabretmek Başka, Onlara Destek Olmak ve Yardım Etmek Başkadır!

Cabir b. Abdillah radıyallahu anhuma’dan: Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem Ka’b b. Ucra radıyallahu anh’e dedi ki:

أَعَاذَكَ اللَّهُ يَا كَعْبُ بْنَ عُجْرَةَ مِنْ إِمَارَةِ السُّفَهَاءِ قَالَ وَمَا إِمَارَةُ السُّفَهَاءِ؟ قَالَ أُمَرَاءُ يَكُونُونَ بَعْدِي لَا يَهْدُونَ بِهَدْيِي وَلَا يَسْتَنُّونَ بِسُنَّتِي فَمَنْ صَدَّقَهُمْ بِكَذِبِهِمْ وَأَعَانَهُمْ عَلَى ظُلْمِهِمْ فَأُولَئِكَ لَيْسُوا مِنِّي وَلَسْتُ مِنْهُمْ وَلَا يَرِدُونَ عَلَى حَوْضِي وَمَنْ لَمْ يُصَدِّقْهُمْ بِكَذِبِهِمْ وَلَمْ يُعِنْهُمْ عَلَى ظُلْمِهِمْ فَأُولَئِكَ مِنِّي وَأَنَا مِنْهُمْ وَسَيَرِدُونَ عَلَى حَوْضِي يَا كَعْبُ بْنَ عُجْرَةَ لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ لَحْمٌ نَبَتَ مِنْ سُحْتٍ أَبَدًا النَّارُ أَوْلَى بِهِ يَا كَعْبُ بْنَ عُجْرَةَ النَّاسُ غَادِيَانِ فَمُبْتَاعٌ نَفْسَهُ فَمُعْتِقُهَا أَوْ بَائِعُهَا فَمُوبِقُهَا

“Ey Ka’b b. Ucra! Ben seni sefihlerin idareciliğinden Allah’a sığındırırım.” Ka’b radiyallahu anh: “Sefihlerin idareciliği nedir?” dedi. Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu ki:

“Benden sonra gelecek bazı idarecilerdir. Benim hidayetime uymazlar ve sünnetlerime tabi olmazlar. Onların yalanlarını tasdik eden ve zulümlerinde onlara yardım eden benden değildir, ben de ondan değilim. O havzıma gelemez. Kim onların yalanlarını tasdiklemez ve onlara zulümlerinde yardım etmezse onlar bendendir, ben de onlardanım. Onlar havzıma geleceklerdir. Ey Ka’b b. Ucra! Haramdan beslenmiş bir beden cennete asla gitmeyecektir, cehennem ona daha layıktır. Ey Ka’b b. Ucra! İnsanlar sabah çıktıklarında canını ya kendilerini azat edecek olana ya da cezalandıracak olana satarlar.”[12]

Ebu Said ve Ebu Hureyre radıyallahu anhuma’dan: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

لَيَأْتِيَنَّ عَلَيْكُمْ أُمَرَاءُ يُقَرِّبُونَ شِرَارَ النَّاسِ وَيُؤَخِّرُونَ الصَّلَاةَ عَنْ مَوَاقِيتِهَا فَمَنْ أَدْرَكَ ذَلِكَ مِنْكُمْ فَلَا يَكُونَنَّ عَرِيفًا وَلَا شُرَطِيًّا وَلَا جَابِيًا وَلَا خَازِنًا

“İnsanlar üzerine bir zaman gelecek, sefihler yöneticileri olacak, insanların şerlilerini öne geçirecekler ve hayırlılarını geri bırakacaklar. Namazları da vakitlerinden geciktirecekler. İçinizden kim buna yetişirse arîf (milletvekili) olmasın, şurtî (polis, asker, zabıta vb.) olmasın, vergi tahsildarı olmasın ve muhasebeci olmasın.”[13]

6- Günümüzdeki Yöneticiler Bizden Olmayan Kimseler Olduklarına Göre Nasıl Hareket Edilmesi Gerekir

Günümüzde müslümanlar, kendilerinden olmayan yöneticilere muhatap olmakla beraber, vatandaşlık bağıyla bağlı oldukları devletlerin kanunlarından Kur’ân ve Sünnete aykırı olmayan ve dünyevî haklara zulüm içeren kurallarına itaat ve sabrederler, dinle ilgili olup Kur’ân ve sünnete aykırı olan kurallarına ise asla itaat etmezler.

Örnek vermek gerekirse, müslümanlardan alınan vergiler haksız vergilerdir. Bu konudaki zulmü asla ayaklanma vesilesi yapmamalıdırlar. Mümkünse kendilerinden haksız olarak alınan vergilerden, kendilerini daha kötü duruma düşürmeyecek şekilde kaçma/hile yolunu bulabilirlerse bunu yapmalarında dinen hiçbir sakınca yoktur. Ama dinle ilgili bâtıl uygulamalarında hiçbir şekilde itaat edilmez. Mesela Ramazan ve Kurban bayramı günlerini tayin konusunda hilal rü’yetine değil de astronomik hesaplara dayanmaları konusunda asla itaat edilmez. Hastalık bulaşacağı hurafesini öne sürerek cemaatle namazları yasaklamaları, maske takmayı emretmeleri gibi konularda da asla itaat edilmez. Kişinin dinini korunmak için canından, malından feda etmesi gerekir.

Ali radiyallahu anh’den: “Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

الْأَئِمَّةُ مِنْ قُرَيْشٍ أَبْرَارُهَا أُمَرَاءُ أَبْرَارِهَا وَفُجَّارُهَا أُمَرَاءُ فُجَّارِهَا وَلِكُلٍّ حَقٌّ فَآتُوا كُلَّ ذِي حَقٍّ حَقَّهُ وَإِنْ أُمِّرَ عَلَيْكُمْ عَبْدٌ حَبَشِيٌّ مُجَدَّعٌ فَاسْمَعُوا لَهُ وَأَطِيعُوا مَا لَمْ يُخَيِّرْ أَحَدَكُمْ بَيْنَ إِسْلَامِهِ وَبَيْنَ ضَرْبِ عُنُقِهِ فَإِنْ خُيِّرَ بَيْنَ إِسْلَامِهِ وَبَيْنَ ضَرْبِ عُنُقِهِ فَلْيَمْدُدْ عُنُقَهُ ثَكِلَتْهُ أُمُّهُ فَلَا دُنْيَا وَلَا آخِرَةَ بَعْدَ ذَهَابِ إِسْلَامِهِ (دِينِهِ)

“İmamlar Kureyş’tendir. İyileri, iyilerinin imamıdır. Günahkârları günahkârlarının imamıdır. Her birinin hakkı vardır. Her hak sahibine hakkını verin. Başınıza kolu kesik Habeş’li bir köle dahi emir olsa, sizden birinizi İslâm’ı ile boynunun vurulması arasında tercihte bırakmadığı sürece onu dinleyip itaat edin. Eğer İslam’ı ile boynunun vurulması arasında tercihte bırakırsa boynunu uzatsın. Zira İslam’ı (dini) gittikten sonra onun için ne dünyası kalır ne âhireti.”[14]

Suveyd b. Gafele rahimehullah’tan: “Ömer radiyallahu anh bana dedi ki:

يَا أَبَا أُمَيَّةَ إِنِّي لاَ أَدْرِي لَعَلِّي لاَ أَلْقَاك بَعْدَ عَامِي هَذَا فَاسْمَعْ وَأَطِعْ وَإِنْ أُمِّرَ عَلَيْك عَبْدٌ حَبَشِيٌّ مُجْدَعٌ إِنْ ضَرَبَك فَاصْبِرْ وَإِنْ حَرَمَك فَاصْبِرْ وَإِنْ أَرَادَ أَمْرًا يَنْتَقِصُ دِينَك فَقُلْ سَمْعٌ وَطَاعَةٌ دَمِي دُونَ دِينِي فَلاَ تُفَارِقَ الْجَمَاعَةَ

“Ey Ebâ Umeyye! Ben şu yılımdan sonra belki de seninle karşılaşmam. Başına toy bir habeşli köle dahi yönetici olsa dinle ve itaat et. Seni darb etse de sabret. Seni mahrum etse de sabret. Eğer dinini eksiltmeyi kastederse de ki: “Dinlemek ve itaat dinim hakkında değil, canım hakkındadır.” Sakın cemaatten ayrılma.”[15]

7- Zalim Yöneticinin Kişinin Malına veya Ailesine Haksız Olarak El Koyması Hali

Soruda, Ehl-i Sünnet menhecine muhalif olanların şu argümanı nakledilmişti: “Siz emire itaati bu şekilde mutlaklaştırırsanız, o zaman zâlim yönetici gelip sizin namusunuz olan eşinizi veya kızınızı elinizden alsa, buna da mı 'itaat edeceksiniz' diyeceksiniz? Bu nasıl bir zillettir?”

Emire itaatin mutlak olmadığı yukarıda açıklandı. Zalim yöneticinin kişinin eşine veya kızına musallat olması haline gelince, kişi bu zulme gücü oranında karşı çıkmakla mes’uldür.

Umm Seleme radiyallahu anha’dan:

أَنَّ نَبِيَّ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَا هُوَ يَوْمًا قَائِلٌ فِي بَيْتِهَا وَعِنْدَهُ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ يَتَحَدَّثُونَ إِذْ جَاءَ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللهِ كَمْ صَدَقَةُ كَذَا وَكَذَا مِنَ التَّمْرِ؟ قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَذَا وَكَذَا قَالَ الرَّجُلُ فَإِنَّ فُلَانًا تَعَدَّى عَلَيَّ فَأَخَذَ مِنِّي كَذَا وَكَذَا مِنَ التَّمْرِ فَازْدَادَ صَاعًا فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكَيْفَ إِذَا سَعَى عَلَيْكُمْ مَنْ يَتَعَدَّى عَلَيْكُمْ أَشَدَّ مِنْ هَذَا التَّعَدِّي؟ فَخَاضَ الْقَوْمُ وَبَهَرَهُمُ الْحَدِيثُ حَتَّى قَالَ رَجُلٌ مِنْهُمْ كَيْفَ يَا رَسُولَ اللهِ إِذَا كَانَ رَجُلٌ غَائِبٌ عَنْكَ فِي إِبِلِهِ وَمَاشِيَتِهِ وَزَرْعِهِ فَأَدَّى زَكَاةَ مَالِهِ فَتَعَدَّى عَلَيْهِ الْحَقُّ فَكَيْفَ يَصْنَعُ وَهُوَ غَائِبٌ عَنْكَ؟ فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ أَدَّى زَكَاةَ مَالِهِ طَيِّبَ النَّفْسِ بِهَا يُرِيدُ بِهَا وَجْهَ اللهِ وَالدَّارَ الْآخِرَةِ فَلَمْ يُغِيبْ شَيْئًا مِنْ مَالِهِ وَأَقَامَ الصَّلَاةَ ثُمَّ أَدَّى الزَّكَاةَ فَتَعَدَّى عَلَيْهِ فِي الْحَقِّ فَأَخَذَ سِلَاحًا فَقَاتَلَ فَقُتِلَ فَهُوَ شَهِيدٌ

“Bir gün Nebî sallallahu aleyhi ve sellem benim evimdeyken yanında ashabından biriyle konuşuyordu. Birisi geldi ve: “Ey Allah’ın rasulü! Şu kadar hurmanın zekâtı ne kadar?” diye sordu. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem:

“Şöyle ve şöyledir” dedi. Adam dedi ki: “Fulan kimse bana haksızlık yaptı. Şu kadar hurmadan şöyle ve şöyle aldı ve bir ölçek fazla aldı.” Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem ona buyurdu ki:

“Peki ya size karşı bundan daha şiddetli haksızlık yapanlar olduğunda nasıl davranırsınız?” İnsanlar hararetli bir konuşmaya girince içlerinden biri dedi ki:“Ey Allah’ın rasulü! Peki ya senden uzakta, senin olmadığın bir ortamda olup, develeri, sürüleri, ekinleri olup da zekâtını veren, ancak bu konuda haksızlığa uğrayan kimse ne yapacak?” Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu ki:

“Malının zekâtını gönül hoşluğuyla edâ eden, bununla Allah’ın vechini ve ahiret yurdunu dileyen, malından bir şey gizlemeyen, namazını kılan, sonra zekâtını veren kimse, kendisine haksızlık yapıldığı için silahını alsa ve savaşıp öldürülürse o şehiddir.”[16]

Bu hadis, malı hakkında yöneticileri tarafından zulme uğrayan müslümanın, dinde tahrif yaparak zulümle aldığı malı, dinde vacip olan zekat gibi lanse eden yöneticilere karşı savaşmasının cevazını ifade etmektedir. Kişinin mesuliyetinde bulunan aile fertlerini korumak için savaşması daha önceliklidir. Lakin bu hadiste bahsedilen durum, böyle davranmanın vacip olmasını değil, caiz olmasını ifade etmektedir.

Yöneticilerin küfür üzere eğitim verilen okullarına çocuklarını göndermesi için halka dayatma yapması halinde de aynı durum söz konusudur. Bu konuda canı pahasına mücadele etmek önceliklidir. Şayet buna gücü yoksa sorumluluk kendisinden kalkar, zulmün günahı, yapanın üzerinde olur. Böyle bir durumda kişi, gücünün yetmediği bir isyana kalkışmamalıdır. Nitekim İbrahim aleyhi's-selâm kıssasında buna bir numune vardır:

Ebu Hureyre radiyallahu anh’den: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

لَمْ يَكْذِبْ إِبْرَاهِيمُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِلَّا ثَلاَثَ كَذَبَاتٍ ثِنْتَيْنِ مِنْهُنَّ فِي ذَاتِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ قَوْلُهُ {إِنِّي سَقِيمٌ} وَقَوْلُهُ {بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هَذَا} وَقَالَ بَيْنَا هُوَ ذَاتَ يَوْمٍ وَسَارَةُ إِذْ أَتَى عَلَى جَبَّارٍ مِنَ الجَبَابِرَةِ فَقِيلَ لَهُ إِنَّ هَا هُنَا رَجُلًا مَعَهُ امْرَأَةٌ مِنْ أَحْسَنِ النَّاسِ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ فَسَأَلَهُ عَنْهَا فَقَالَ مَنْ هَذِهِ؟ قَالَ أُخْتِي فَأَتَى سَارَةَ قَالَ يَا سَارَةُ لَيْسَ عَلَى وَجْهِ الأَرْضِ مُؤْمِنٌ غَيْرِي وَغَيْرَكِ وَإِنَّ هَذَا سَأَلَنِي فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّكِ أُخْتِي فَلاَ تُكَذِّبِينِي فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا فَلَمَّا دَخَلَتْ عَلَيْهِ ذَهَبَ يَتَنَاوَلُهَا بِيَدِهِ فَأُخِذَ فَقَالَ ادْعِي اللَّهَ لِي وَلاَ أَضُرُّكِ فَدَعَتِ اللَّهَ فَأُطْلِقَ ثُمَّ تَنَاوَلَهَا الثَّانِيَةَ فَأُخِذَ مِثْلَهَا أَوْ أَشَدَّ فَقَالَ ادْعِي اللَّهَ لِي وَلاَ أَضُرُّكِ فَدَعَتْ فَأُطْلِقَ فَدَعَا بَعْضَ حَجَبَتِهِ فَقَالَ إِنَّكُمْ لَمْ تَأْتُونِي بِإِنْسَانٍ إِنَّمَا أَتَيْتُمُونِي بِشَيْطَانٍ فَأَخْدَمَهَا هَاجَرَ فَأَتَتْهُ وَهُوَ قَائِمٌ يُصَلِّي فَأَوْمَأَ بِيَدِهِ مَهْيَا قَالَتْ رَدَّ اللَّهُ كَيْدَ الكَافِرِ أَوِ الفَاجِرِ فِي نَحْرِهِ وَأَخْدَمَ هَاجَرَ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ تِلْكَ أُمُّكُمْ يَا بَنِي مَاءِ السَّمَاءِ

“İbrahim aleyhi's-selâm üç konu dışında asla yalan söylemiş değildir. Bunlardan ikisi Allah Azze ve Celle’nin zatı içindir. Birisi; “Ben hastayım” (Saffat 89) demesi, diğeri de: “Belki onu şu büyükleri yapmıştır” (Enbiya 63) sözüdür. Bir tanesi de Sâre hakkındadır. İbrahim aleyhi's-selâm yanında Sâre olduğu halde bir ceb­barın memleketine gelmişti. Sâre insanların en güzellerinden idi. İbrahim aleyhi's-selâm ona: “Bu cebbar senin benim karım olduğunu bilirse, senin için bana galebe çalar. Eğer sana sorarsa kendinin kız kardeşim olduğunu haber ver. Çün­kü sen İslâm'da benim kız kardeşimsin. Zira yeryüzünde senle benden baş­ka Müslüman bilmiyorum” dedi. Cebbâr'ın memleketine girdiler. Onun bir adamı Sâre'yi gördü ve Cebbar'a giderek: “Gerçekten senin memleketine öyle bir kadın geldi ki, bu kadının senden başkasına âit ol­ması yakışık almaz” dedi. Cebbar hemen Sâre'ye adam göndererek onu getirtti. İbrahim aleyhi's-selâm namaza kalktı. Sâre, Cebbâr'ın yanına gi­rince Cebbar elini ona uzatmaktan kendini alamadı. Fakat eli şiddetli bir şekilde yakalandı. Bunun üzerine Cebbar ona: “Allah'a dua et de elimi bıraksın! Sana bir zarar vermeyeceğim” dedi. O da bunu yaptı. Fakat Cebbar saldırısını tekrarladı ve eli ilk defakinden daha şiddetli şekilde yakalan­dı. Cebbar, Sâre'ye yine aynı şeyi söyledi. O da yaptı. Fakat Cebbar aynı hareketi tekrarladı ve eli, ilk ikiden daha şiddetli şekilde yakalandı. Artık Cebbar: “Allah'a duâ et, benim elimi salıversin. Allah şahidim olsun sana bir zarar vermeyeceğim” dedi. O da bunu yaptı ve Cebbâr'ın eli sa­lındı. Bu sefer Cebbar, Sâre'yi getiren adamı çağırarak:

“Sen bana an­cak bir şeytan getirmişsin, bana insan getirmemişsin! Bunu hemen memle­ketimden çıkar. Haceri de ona ver” dedi. Sâre yürüyerek döndü, geldi. İbrahim aleyhi's-selâm onun geldiğini görünce ona: “Ne haber?” diye sordu. Sâre: “Hayırdır, Allah facirin elini men etti. Bana da bir hizmetçi ihsan etti” dedi.” Ebû Hureyre radiyallahu anh dedi ki: “Ey gökyüzü suyunun oğulları! İşte anneniz bu kadın­dır.”[17]

Bu konulara dair farklı münasebetlerle sitede defalarca yazılar yayınlamış olmama rağmen, önemli olan bu konunun daha net anlaşılması için meselenin ana hatlarını delillerle özetleysen bu açıklamayla sorunuza cevap vermem icap etti. Elbette konunun birçok detayları var, lakin anahatlarına işaret etmekle yetindim.

Allah her konuda bizlere hakkı hak olarak bilmeyi ve ona tabi olmayı, bâtılı da bâtıl olarak bilip ondan içtinap etmekle rızıklandırmasını dilerim. Velhamdulillahi rabbil alemin.



[1] Sahih. Buhârî (2955) Muslim (1839)

[2] Muslim'in şartına göre sahih. Ebû Ya'lâ (2/502) Ahmed (3/67) İbn Ebî Şeybe (7/736) İbn Hibbân (10/422) İbn Mâce (2863) İbn Asakir Tarih (27/353, 41/194)

[3] Sahih. Buhârî (7068)

[4] Hasen maktu. İbn Ebî Hâtim Tefsir (8897) İbn Sa’d Tabakat (9/165) Acurri eş-Şeria (62) Belazuri Ensabu’l-Eşraf (8/309) Suyuti, el-İklil (s.131)

[5] Sahih. Muslim (1847)

[6] Sahih. Buhârî (3603) Muslim (1843)

[7] Buhari’nin şartına göre sahih. Ebu Muhammed el-Fakihi Fevaid (131) İbn Mâce (2865) Ahmed (1/400) Taberani (10/173) Beyhaki (3/124) İbn Asakir Tarih (63/240)

[8] Sahih. Buhârî (7055, 7056, 7200, 18) Muslim (1709)

[9] Sahih. Muslim (1855)

[10] Sahih ligayrihi. Taberani Mucemu’s-Sagir (749) Taberânî Mu'cemu'l-Kebîr (20/90) Taberani Musnedu’ş-Şamiyyin (658) Hatib Tarih (3/398) Ebu Nuaym Hilye (5/165) Şeceri Emali (2830) İbn Hacer Metalibu’l-Aliye (4416) Ebu’l-A’la el-Hemedani Futya ve Cevabuha (6) Ravileri güvenilirdir. Ancak Yezid b. Mersed, Muaz radıyallahu anh’den işitmemiştir. Hadisin şahitleri vardır.

* Zeyd b. Ali b. el-Huseyn rahimehullah’tan mürsel: Şeceri Emali (2761)

[11] Hasen. Taberani (9/311) Hâkim (4/549) Said b. Mansur Tefsir (97) Abdurrazzak (3/362) İbn Ebî Şeybe (8/337) Hatib Tarih (12/79) İbn Batta el-İbane (5/365) Haraiti Mekarimu’l-Ahlak (176) Hallal es-Sunne (1391) Nuaym b. Hammad el-Fiten (1685) İbn Ebi’d-Dunya Mekarimu’l-Ahlak (267, 274) Beyhakî Şuab (2/356)

[12] Muslim'in şartına göre sahih. El-Hattabi el-Uzlet (224) Bezzar (Keşfu’l-Estar 1609) İbn Hibban (5/11, 10/372) Hâkim (1/152, 3/546, 4/141, 469) Ahmed (3/321, 399) Taberani (19/142, 145, 146, 156, 161) Haris b. Ebi Usame Musned (618) Ma’mer b. Raşid Cami (1330) Begavi Şerhu’s-Sunne (2029) Begavi Mu’cem (2833) Abd b. Humeyd (1138) Tahavi Şerhu Muşkili’l-Asar (1345) el-Esbehani et-Tergib (2106) Ebû Nuaym Hilyetu'l-Evliyâ (8/247) Mukbil b. Hadi Sahihu’l-Musned (1092)

[13] Muslim'in şartına göre sahih. İbn Hibban (10/446) Ebu Ya’la (2/362) Hadisin isnadındaki Abdurrahman b. Mes’ud; Abdurrahman b. Bişr b. Mes’ud’dur ve Muslim’in ricalindendir.

[14] Hasen. Taberânî Mu'cemu's-Sagir (425) Taberânî Mu'cemu'l-Evsat (3521) Hâkim (4/85) Ziyau’l-Makdisi el-Muhtare (2/73) İbn Ebî Şeybe (7/737) İbnu’l-A’rabi Mu’cem (2320) Ebû Nuaym Hilyetu'l-Evliyâ (7/242) el-Hallal es-Sunne (63) el-Muhrevaniyyat (100) Ebu Amr ed-Dani Sunenu’l-Varide Fi’l-Fiten (203) Rafii et-Tedvin (2/422) el-Elbani İrvau’l-Galil (2/298)

[15] Muslim'in şartına göre sahih. İbn Ebi Şeybe, el-Musannef (7/737)

[16] Sahih. Taberânî Mu'cemu'l-Kebîr (23/287) İbn Huzeyme (2336) İbn Hibbân (7/465) Hâkim (1/562) Ahmed (6/301) Beyhakî (4/137) el-Elbani es-Sahiha (2655)

[17] Sahih. Buhârî (3358, 2217) Muslim (2371)

10 Kasım 2026 Salı

Deccal Taraftarlarının COP31 Hamlesi Hakkında Bir İktibas

 İNSANA/KARBONA KARŞI BÜYÜK BİR DOLANDIRICILIK: “SIFIR ATIK”


Videoda geçen o cümle aslında her şeyi özetliyor:
“Karbon ayak izimizi küçülteceğiz, az yiyeceğiz.”

Peki karbon ayak izinin gerçekten küçülüp küçülmediği nasıl anlaşılır?
Ancak sürekli denetleyen bir mekanizma bunu ölçebilir.

“Az yiyeceğiz.” Çünkü ne kadar yediğimiz kontrol altında tutulur.
“Az su tüketeceğiz.” Çünkü ne kadar su harcadığımız izlenir.
“Az seyahat edeceğiz.” Çünkü nereye gideceğimiz ve ne kadar uzaklaşabileceğimiz belirlenir.
“Az alışveriş yapacağız.” Çünkü neye sahip olmamız gerektiği kararlaştırılır.
“Az doğum yapacağız, azalacağız.” Çünkü sayımız kontrol edilir.

Tıpkı daha önce çekinmeden söyledikleri gibi:
“Ne yiyor, ne içiyor, nereye gidiyor ve ne alıyorlar… Tüm bu faaliyetleri izleyebileceğimiz bir sistem.”

COP31 bu geleceği tasarlıyor.

Hangi gerekçeyle?
İnsan kaynaklı karbondioksitin (CO2) “küresel ısınma”ya sebep olduğunu ileri sürerek.

Üstelik bu yönde tek bir bilimsel kanıt gösteremeden.

• Atmosferdeki tüm gazlara oranı yalnızca %0,04 olan CO2’nin, bunun da sadece %3,225’lik kısmı insan kaynaklıyken (yani tüm atmosferde yaklaşık %0,00132 gibi eser bir miktar), bu miktarın iklim değişikliğine neden olduğuna dair tek bir bilimsel kanıt gösteremeden.

• CO2’nin moleküler düzeyde iklimi etkileyecek kadar ısı tutabileceğine dair tek bir bilimsel kanıt gösteremeden.

• CO2 bitkilerin, ağaçların ve alglerin temel besiniyken; bitkiler güneş ışığında CO2’yi tüketip oksijen salarken ve bu süreç canlılığın temelini oluştururken, daha az CO2’nin yaşam için olumlu olabileceği iddiasına dair tek bir bilimsel kanıt gösteremeden.

• CO2 konsantrasyonunun tüm atmosferde gerçekten arttığına dair tek bir bilimsel kanıt gösteremeden.

• CO2 artışı ile atmosferik ısınma arasında her zaman doğrusal bir ilişki olduğuna işaret eden tek bir bilimsel kanıt gösteremeden.

• CO2’nin, atmosferdeki oranıyla birlikte değerlendirildiğinde, ısınmaya neden olacak kadar ısı tuttuğuna ya da atmosferdeki ısıyı kontrol edebilecek düzeyde yansıttığına dair tek bir bilimsel kanıt gösteremeden.

Ama zaten bilim aranmıyor.
İnsan hayatını kontrol altına alma işi bilimin değil, ideolojinin işidir.

“Sıfır karbon” mottosunun arkasında kimlerin durduğunu düşündüğünüzde, bu daha çok bir inanç sisteminin, satanik bir dinin işi gibi duruyor.

Başka bir videoda daha çok plastik pet şişelerden oluşan bir çöp tepesi gösteriliyor.
Bu görüntüler, yeryüzündeki sayısız insanın hayatının her alanında denetlenmesini ve kontrol edilmesini sağlayacak bir sisteme rıza göstermesi için bir ikna aracı olarak kullanılıyor.

Doğada canlılık atıksız işler. İnsan faaliyetlerinin sürdüğü alanlarda da atık bırakmamak pekâlâ mümkündür.

Biyosorpsiyon denen süreçte bakteriler, algler ve mantarlar, sulu ortamlardaki ağır metalleri ve toksik maddeleri fizikokimyasal yollarla bağlar ve uzaklaştırır. Bu mikroorganizmalar toksik atıkları kendi enzimleriyle parçalar, tüketir ve doğaya zararsız, hatta faydalı yapılar olarak geri kazandırır.

Aynı şekilde bakteriler, “karbonmonoksit dehidrojenaz” enzimiyle sanayi atık gazlarını (sentez gazındaki toksik karbonmonoksiti) organik karbon moleküllerine ve biyoyakıtlara dönüştürür.

Plastiklerin parçalanıp doğadan uzaklaştırılmasında da yine bakteriler rol oynar.

Bu biyoteknolojik yöntemler biliniyor, işliyor ve çok daha geniş ölçekte uygulanabilirken “gezegen kirleniyor” diye yürütülen propaganda, insanları kendi evlerinde köleleştirmeye yönelik bilinçli bir operasyondur. “Fazla çöp üretiyorsunuz; yiyeceğinizi kısacağız, suyunuzu kısıtlayacağız, seyahatinizi yasaklayacağız, sayınızı azaltacağız” diyerek, insanları kendi yurtlarında köleliğe razı etmektir.

İşte bu COP31 sahtekârlığıdır.

Dünya ancak bir şekilde kurtulur: Arzın, arşın ve ikisi arasındakilerin gerçek ve biricik sahibi olan Allah’a karşı ucuz tanrıcılık oynayan satanik yapının kökünün kazınmasıyla.

Kimse kendi evinde köle muamelesine boyun eğmemeli; bu muameleyi dayatanları evinden sürmelidir.


Yazı sahibi: Gül Temel

8 Kasım 2026 Pazar

Kâfirlerin Cehennemde Ebedî Oldukları Umumen Söylenir, Muayyenleri Hakkında Söylenmez

 Nevevî rahimehullah Muslim Şerh’inde şöyle demiştir: “Küfür üzere ölen aslen cennete girmez. Bu, müslümanların icmaı ile umumu üzere bir ifadedir.”

Şeyhulislam İbn Teymiyye rahimehullah dedi ki: “Ölen bir kimse, zahir durumunda bir kâfir olup, canı çıkmadan önce Allah’a iman etmiş olabilir. Bu kimsenin yanında da bir mü’min bulunmadığından, miras veya başka sebeplerle onun iman ettiğini ailesinden gizlemiş olabilir. Bu durumda ölen bu kimse, kafirlerle beraber gömülmüş olsa da mü’minlerle beraberdir.”[1]

İbn Useymin rahimehullah da şöyle demiştir: “Küfre şahitiğe gelince, dünyada küfrünü ortaya koyan kimsenin kâfir olduğuna şahitlik ederiz ve bize onun tevbe ettiği zahir olmadığı sürece küfür üzere öldüğüne şahitlik ederiz. Lakin o kimsenin cehennemde olduğuna şahitlik etmeyiz. Çünkü bu gaybî bir iştir. Son anında iman etmiş ve bunu biz bilmiyor olabiliriz. Ama bu şekilde şahitlik etmeyişimiz onu ateşe girmekten engellemeye fayda eder mi? Fayda etmez. Eğer o cehennemliklerden ise, biz onun cehennemlik olduğunu söylesek de, söylemesek de cehenneme girer.  O halde onun cehennemde olduğunu veya cehennemde olmadığını söylememizin bir faydası yoktur. Dünya hükmü ancak onun bir kâfir olduğuna hükmetmemizdir. Hatta onun şöyle ve şöyle iyilikleri olduğu söylense bile bunun ona bir faydası olmaz. Özellikle de İslam dini dışında bir din adı altında bunları yapmışsa! Mesela boynunda haç asılı olduğu halde insanlara iyilik yapan biri olsa bunun ne anlamı var? O, insanları Hıristiyanlığa davet etmek için iyilik yapmış olmadı mı? Onun Hristiyanın yaptığı bir iyilik mi yoksa Allah için yapılan bir iyilik olduğu mu söylenir? Elbette görünen durum ilkidir. O, iyilikleriyle ancak Hristiyanlığı güzel göstermeyi amaçlamıştır. Allah’a hamd olsun biz onun küfür üzere öldüğünü söylediğimizde onun için rahmet dilemeyiz, Allah’ın onu bağışlamasını dilemeyiz, bu yeterlidir. Ama onun cehennemde olduğunu veya cehennemde olmadığını söylemeye gelince, hayır. Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaatin yolu; Nebî sallallahu aleyhi ve sellem’den bir şahitltik olmadığı sürece belirli bir kimsenin cennette veya cehennemde olduğunu şahitlik etmemektir.”[2]

Belirli bir şahsın hakkında ise, vahiyden bir delil olmadıkça kesin olarak cehennemlik olduğu söylenemez.

Şeyh İbn Cibrin rahimehullah’ın fetvalarında şöyle gelmiştir: “Belirli bir şahsın hakkında bir nas olmadıkça cehennemlik olduğunu söylemek caiz değildir…”

Şeyh Nasır b. Abdilkerim el-Akl şöyle demiştir: “Belli bir şahıs hakkında kesin bir ifadede bulunmaksızın, halis küfür üzere ölen kâfirin, kafirler cümlesi içinde cehenneme gireceğini söylemekte sakınca yoktur. Ama belirli bir kâfirin ismini belirterek kesin olarak cehenneme gireceğini söylemek, hakkında şer’î bir nas bulunmadıkça caiz değildir. Mesela haklarında nas bulunan, Firavun, Ebu Leheb gibi hâlis kâfir oldukları sabit olan kimseler hakkında tereddüt yoktur. Ama bunun dışında belli bir kimsenin son anında hangi hal üzere öldüğü kesin olarak bilinemez. Zira bunu ancak Allâmu’l-Guyub olan Allah bilir.”

Peki Ebu Talib’in Ebedî Cehennemlik Olduğu Söylenebilir mi?

Ebu Talib’in, Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’i tasdik ettiğini, onun getirdiklerinin hak olduğuna şahitlik ettiğini ifade eden rivayetler sabit olmuştur. Ancak ölümünden önce Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem kendisinden la ilahe illallah deyip müslüman olmasını talep edince bunu kabul etmemiştir.

Zayıf bir rivayette, Ebu Talib’in Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’in telkin ettiği tevhid sözünü telaffuz ettiği ve Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’in ise bunu duymadığını söylediği gelmiştir. Bunun isnadında ismi belirtilmeyen bir ravi vardır ve metninde de münkerlik vardır. Zira bu rivayete göre söz konusu telaffuzu el-Abbas radıyallahu anh işitmiştir. Fakat o sırada Abbas radıyallahu anh müslüman olmamıştı.

Ayrıca Abbas radıyallahu anh müslüman olduktan sonra Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’e, Ebu Talib’in İslam lehine yapmış olduğu iyiliklerin faydası olup olmadığını sormuş, Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem de Ebu Talib’in cehennemin sığ bir yerinde azabının hafifletildiğini, ayağına kordan bir takunya giydirilip bu hararetle beyninin kaynadığını haber vermiştir. Yine Ali radıyallahu anh’ın “Sapık amcan öldü” demesini Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem ikrar etmiş, ona müslümanların ölülerine uygulanacak şeyleri yapmamış ve cenazesini kıldırmamıştır.

Ebu Talib’e müşrik muamelesi yapıldığında, dünyadaki zahir hükmünün onun küfür üzere ölmüş olduğu hususunda bir şüphe yoktur. Bu dünyadaki, zahir hükmün gereğidir. Ebu Talib’in cehennemin sığ bir yerinde, hafifletilmiş bir azap görüyor olduğunun haber verilmesinde de, onun cehennemde ebedî kalacağına dair bir sarahat yoktur.

Cabir radıyallahu anh şöyle demiştir:

لَمَّا مَاتَ أَبُو طَالِبٍ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «رَحِمَكَ اللَّهُ، وَغَفَرَ لَكَ يَا عَمُّ، وَلَا أَزَالُ أَسْتَغْفِرُ لَكَ حَتَّى يَنْهَانِيَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ» فَأَخَذَ الْمُسْلِمُونَ يَسْتَغْفِرُونَ لِمَوْتَاهُمُ الَّذِينَ مَاتُوا وَهُمْ مُشْرِكُونَ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كَانُوا أُولِي قُرْبَى مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ}

“Ebu Talib öldüğü zaman Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu ki: “Allah sana rahmet etsin ve seni bağışlasın ey amca! Allah Azze ve Celle beni yasaklayıncaya kadar senin için bağışlanma dilemeye devam edeceğim.” Bunun üzerine müslümanlar müşrik olarak ölmüş olan yakınları için bağışlanma dilemeye başladılar. Allah Azze ve Celle de şu ayeti indirdi: “Kendilerine cehennemlikler oldukları açıklandıktan sonra yakınları dahi olsa müşrikler için bağışlanma dilemeleri Nebi’ye de, iman edenlere de yaraşmaz.” (Tevbe 113)[3]

Bu rivayet gösteriyor ki, Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem, Ebu Talib’in İslam’a girmeden, küfür üzere ölmesine rağmen, onun ahirette kendisine fayda sağlaması ihtimali bulunan bir imanının olduğunu ümit etmiştir. Diğer müslümanlar da müşrik olarak ölen, küfürlerine hükmettikleri yakınları lehine bağışlamaya dilemeye kalkınca söz konusu yasak nazil olmuştur. Nazil olan bu ayette, Ebu Talibin muayyen olarak cehennemde ebedî kalacaklardan olduğuna dair bir tasrih yoktur. Hatta diğer bazı rivayetlerde Tevbe 113. ayetinin müşrik olarak öldüğü bilinen kimselere bağışlanma dilemeyi yasaklamak üzere indiği, Ebu Talib hakkında ise özel olarak  Kasas suresinde "Sen sevdiğini hidayet edemezsin" ayetinin indiği şeklinde, umumî hükümle, özel hükmü ayıran bir ifade gelmiştir.

Lakin zahir hüküm olarak bizim bildiğimiz Ebu Talib’in kesinlikle küfür üzere ölmüş olduğu, ona müşrik muamelesi yapılarak defnedildiğidir. Ahirette kendisine fayda sağlayacak bir imanının olup olmadığı konusu ise bizim için gaybdır. Bu sebeple Ebu Talib hakkında Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’in söylediğinden fazlasını söyleyemeyiz. Onun cehennemin sığ bir yerinde azap gördüğüne itikad ederiz. Umum bir ifadeyle de kâfir olarak ölenlerin ebedî cehennemde olduklarını söyleyiz. Kafir olarak ölen muayyen şahıslara gelince, vahiyden bir nas, o şahsın ebedî cehennemliklerden olduğunu belirtmedikçe, onun ebedî cehennemliklerden olduğunu söylemeyiz. Çünkü muayyen şahıslarda yalnız Allah’ın bildiği gaybî bir durum söz konusu olabilir. Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’in haber verdiği gibi, Allah Azze ve Celle’nin, hiçbir hayır işlemediği halde cehennemden çıkaracağı “Rahmanın azatlıları” denilen kimseler bulunduğuna da iman ederiz.



[1] Mecmuu’l-Fetava (24/305)

[2] Likau’l-Babi’l-Meftuh (11/165)

[3] Hakim (2/366)

4 Kasım 2026 Çarşamba

Vehmî Korkulardan Dolayı Maske Takmanın Şirk Olduğundan Kimler Şüphe Eder?

 Bazıları koronadan korunmak için maske takmanın şirk olduğunu benden başka kimsenin söylemediğini, bu ifadeyle benim şaz kaldığımı iddia ediyorlar. Hâlbuki bu ifade, hem Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’in hadislerinin hem de selim bir fıtratın bedihî olarak delalet ettiği bir meseledir. Fıtratı bozuk kimseler ise bu hakikate karşı çıkmışlar ve alay konusu etmişlerdir! Bu konudan dolayı tevhid ehliyle dalga geçenler elbette Allah’tan çeşitli belâlara uğramışlar ve uğramaya da devam edeceklerdir!

Sudan’lı âlim Ebu Umeyr ed-Dankalavî de Nisan 2020 tarihinde koronadan korunmak için maske takmanın şirk olduğunu açıklamış ve delillendirmiş. Kendisini tanımıyorum lakin her düzgün fıtrat sahibinin kolayca anlaması gereken bu hakikati o da şu şekilde açıklamıştır:  Ebu Umeyr ed-Dankalavî şöyle diyor:

Maske Takan Şirk İşlemiştir

Bana göre nazardan korunmak için nazarlık takmak ile koronadan korunmak için maske takmak arasında kesinlikle bir fark yoktur! Ne fark var? Bu maskenin sebebini doktor veya eczacıya sorsan korona sebebiyle der! Halbuki Allah sana, iddia ettikleri bu hastalığı takdir ettiyse maske de taksan şal da sarınsan bundan engelleyemez!

Bir süre önce bakırdan yapılma bir maske takma modası vardı. Bunun rutubeti önlediği iddia ediliyordu! Büyük sahabî İmran b. Husayn radıyallahu anhuma bir adamın zayıflıktan veya rutubetten dolayı böyle bir şey taktığını gördü. Dedi ki: “Onu çıkar at! Zira o senin ancak zayıflığını artırır!” Böylece ona bunun şirk olduğunu açıkladı.

Ebu Bekr el-Hallal’ın es-Sunne’de İmran b. Husayn radıyallahu anhuma’dan rivayetinde şu şekildedir:

أَنَّهُ رَأَى فِي يَدِ رَجُلٍ حَلْقَةً مِنْ صُفْرٍ قَالَ فَقَالَ مَا هَذِهِ؟ قَالَ مِنَ الْوَاهِنَةِ قَالَ فَقَالَ أَمَا إِنَّهَا لَنْ تَزِيدَكَ إِلَّا وَهْنًا وَلَوْ مُتَّ وَأَنْتَ تَرَى أَنَّهَا نَافِعَتُكَ لَمِتَّ عَلَى غَيْرِ مِلَّةِ الْفِطْرَةِ

“İmran b. Husayn radıyallahu anhuma bir adamın kolunda bakır bir halka gördü ve: “Bu nedir?” dedi. Adam dedi ki: “Zayıflıktan dolayı takıyorum.” İmran radıyallahu anh dedi ki: “O senin ancak zayıflığını artırır. Şayet onun fayda verdiğini düşündüğün halde ölseydin elbette fıtrat dininden başka bir şey üzere ölmüş olurdun.”[1]

El-Hasen el-Basrî rahimehullah, İmran b. Husayn radıyallahu anhuma’dan rivayet ediyor:

أَنَّهُ دَخَلَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وفي عَضُدِهِ حَلَقَةٌ مِنْ صُفْرٍ، فَقَالَ: مَا هَذِهِ؟ قَالَ مِنَ الْوَاهِنَةِ قَالَ أَيَسُرُّكَ أَنْ تُوكَلَ إليها؟ انبذها عنك

 “İmran radıyallahu anh Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’in yanına, pazusunda bakırdan bir halka olduğu halde girdi. Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem: “Bu nedir?” buyurdu. O da: “Zayıflıktan dolayı” dedi. Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu ki:

“Ona bırakılmak ister miydin? Çıkar at onu!”[2]

Yahya b. el-Cezzar rahimehullah’tan:

دَخَلَ عَبْدُ اللَّهِ عَلَى امْرَأَةٍ وَفِي عُنُقِهَا شَيْءٌ معقود ، فَجَذَبَهُ فَقَطَعَهُ، ثُمَّ قَالَ: لَقَدْ أَصْبَحَ آلُ عَبْدِ اللَّهِ أَغْنِيَاءَ أَنْ يُشْرِكُوا بِاللَّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا، ثُمَّ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: "إِنَّ الرُّقَى وَالتَّمَائِمَ وَالتِّوَلَةَ شِرْكٌ" قَالُوا: يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ، هَذِهِ الرُّقَى وَالتَّمَائِمُ قَدْ عَرَفْنَاهَا، فَمَا التِّوَلَةُ؟ قَالَ شَيْءٌ يصنعه النساء يتحببن إلى أزواجهن

“Abdullah (b. Mes’ud) rahimehullah hanımının yanına girdiğinde boynuna bir şey asmış olduğunu gördü. Hemen onu çekip kopardı ve dedi ki:

“Abdullah’ın ailesi, Allah’ın bir yetki indirmediği halde Allah’a ortak koştukları şeylerden berî olarak sabahlamıştır!” Sonra dedi ki: “Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’i şöyle buyururken işittim:

“Muhakkak ki rukye (cahiliyye okumaları), temimeler (asılan muska, boncuk gibi şeyler) ve tivele şirktir.” Dediler ki: “Ey Ebu Abdirrahman! Bu rukye ve temimeleri biliriz, peki tivele nedir?” Dedi ki: “Kadınları kocalarına sevdirmek için yaptıkları bir şeydir.”[3]

دخل حذيفة على رجل مريض ووجده قد علق خيطاً قال ما هذا؟ قال من الحمى، فقطعه وتلا قوله تعالى وَمَا يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلَّا وَهُمْ مُشْرِكُونَ

Huzeyfe radıyallahu anh hasta ziyareti için bir adamın yanına girdiğinde onun bir ip bağlamış olduğunu gördü ve: “Bu nedir?” dedi. O da: “Hummadan dolayı” dedi. Huzeyfe radıyallahu anh hemen onu kopardı ve şu ayeti okudu:

“Onların çoğu şirk koşmadan Allah’a iman etmezler.” (Yusuf 106)[4]

Evet, Ebu Umeyr ed-Dankalavî’nin açıklaması bu şekilde!

Korona düzmecesinden önce vefat etmiş olan, asrın müceddidlerinden biri olan şeyh el-Elbani rahimehullah’ın da maskeye şirkk dediğini daha önce nakletmiştim. Burada tekrar edeyim:

El-Elbani rahimehullah dedi ki: “Bugün tabiplerin çoğu veya Müslümanların tabiplerinin çoğu sanki ilk cahiliyye ehli gibidirler. Bu hastalığın mutlaka bulaşması gerekmediğine aldırmıyorlar! Bu ancak Allah Tebarek ve Teâlâ’nın dilemesiyle meydana gelir veya meydana gelmeyebilir. Bu sahne, bütün doktorlarda hatta Suriye’lilere dahi görülmektedir. Hiçbir bulaşıcı hastalık belirtisi olmayan bir hastayı muayene ederken ellerini yıkıyor, ağzını ve burnunu maskeyle örtüyor ve sonra ellerini ispirtoyla (alkolle) yıkıyor! Bunu ne din ne de tıp onaylar! Çünkü bu korunmada aşırılıktır. Şüphe yok ki sağlık açısından böyle (gereksiz)dir. Benim görüşüm şu ki, bu tıp ehli ile ilgili bir vesvese sebebiyledir. Hâlbuki onlar bu tür vesveselerden daha uzak olmalıydılar. Çünkü onlar bulaşan ve bulaşmayan hastalıkların hakikatini bilirler.  Din açısından ise durum daha açık ve ortadadır. Çünkü bu kuruntulara tutunmaktır! Din tıyeradan (uğursuzluk inancından) ve temimelerden (muska, nazarlık gibi asılan şeylerden) yasaklarken bunların hepsini şirkten saymıştır. Nebî sallallahu aleyhi ve sellem’in şu hadisi gibi:

“Muhakkak ki rukye (cahiliyye okumaları), tivele (sevgi muskası) ve temimeler (koruyacağı inancıyla takılan şeyler) şirktir.”

Hikmet sahibi din koyucu bütün bunları haram kılarak vesvesenin ve kuruntuların önünü kesmiştir. Şu halde doktorların kendileri bu kuruntulara düşmektedirler! Bu, Müslümanın uzak olması gereken bir türdür….”

Evet, ümmetin temiz fıtrat sahibi olan selefi ve onlara güzellikle tabi olanlar, hakkında Allah’ın bir yetki indirmediği şeyleri, nazar, virüs, uğursuzluk gibi soyut bir tehlike düşüncesinden korunmak amacıyla asmaya/takmaya şirk diyorlardı!

Asrımızın fıtratı, akidesi ve her tavrı bozuk olanları ise “Maske takmayla şirkin ne alakası var?” diyorlar!

Şaşırmıyorum, çünkü doğruluğun hıyanet, hıyanetin doğruluk görüldüğü, hakkın bâtıl, bâtılın hak diye lanse edildiği, sünnetlere bid’at, bid’atlere sünnet gözüyle bakıldığı, ma’ruf ile münker tanımlarının yer değiştirdiği bir zamanda yaşıyorum! Tevhid ve sünnet ehlinin garip kaldığı, hakkın münkiri olan münafıkların en fazla olduğu ve hakka tutunanların en az olduğu bir zamanda!



[1] Buhârî ve Muslim'in şartlarına göre sahih. Hallal es-Sunne (1623)

[2] Hasen. İbn Hibban (13/453) Bezzar (9/32) Taberânî Mu'cemu'l-Kebîr (18/159) Ru’yani (72) Beyhakî (9/351)

İmran b. Husayn radıyallahu anhuma hadisi Taberani (18/162) ve Dulabi’nin el-Kuna’da (2083) hasen isnadla rivayetinde şu lafızla geçmektedir:

أَنَّهُ رَأَى رَجُلًا فِي عَضُدِهِ حَلْقَةً مِنَ صُفَرٍ فَقَالَ لَهُ مَا هَذِهِ؟ قَالَ نُعِتَتْ لِي مِنَ الْوَاهِنَةِ قَالَ أَمَا إِنْ مُتَّ وَهِيَ عَلَيْكَ وُكِلْتَ إِلَيْهَا قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْسَ مِنَّا مَنْ تَطَيَّرَ وَلَا تُطُيِّرَ لَهُ وَلَا تَكَهَّنَ وَلَا تُكُهِّنَ لَهُ أَظُنُّهُ قَالَ أَوْ سَحَرَ أَوْ سُحِرَ لَهُ

“İmran b. Husayn radıyallahu anh bir adamın pazusunda bakırdan bir halka gördü ve: “Bu nedir?” dedi. Adam dedi ki: “Bana zayıflık için tavsiye edildi.” İmran radıyallahu anh dedi ki: “Şayet bu üzerinde olduğu halde ölseydin ona bırakılırdın. Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur: “Tattayyur yapan ve yaptıran, kâhinlik yapan ve yaptıran – zannederim şunu da dedi: büyü yapan ve yaptıran - bizden değildir.”

[3] Sahih. İbn Hibban (13/456) İbn Batta el-İbane (2/742)

[4] Buhârî ve Muslim'in şartlarına göre sahih. İbn Ebî Şeybe (5/35) İbn Batta el-İbane (2/743) ve Hallal’ın es-Sunne’de (1624) sahih isnadla rivayetlerinde lafzı şu şekildedir:

أَنَّ حُذَيْفَةَ دَخَلَ عَلَى رَجُلٍ يَعُودُهُ، فَرَآهُ قَدْ جَعَلَ فِي عَضُدِهِ خَيْطًا قَدْ رُقِيَ فِيهِ، قَالَ: فَقَالَ: «مَا هَذَا؟» قَالَ: مِنَ الْحُمَّى. فَقَامَ غَضْبَانَ , وَقَالَ: «لَوْ مُتَّ، مَا صَلَّيْتُ عَلَيْكَ

“Huzeyfe radıyallahu anh bir adama hasta ziyareti için gittiğinde onun pazusuna rukye yapılmış bir ip takmış olduğunu gördü ve “Bu nedir?” dedi. O da: “Hummadan dolayı” dedi. Huzeyfe radıyallahu anh öfkeyle kalktı ve dedi ki: “Şayet (bu şekilde) ölseydin cenaze namazını kılmazdım.”

Meclislerin Keffareti

Meclislerin Keffareti
"Subhâneka'llâhumme ve bihamdik ve eşhedu en lâ ilâhe illâ ente estağfiruke ve etûbu ileyk" (Taberani 10/164, el-Elbânî Sahîhu'l-Câmi (4487)