Sözlerin en doğrusu Allah'ın kelamı, yolların en hayırlısı Muhammed Aleyhisselam'ın yoludur. Dinde her sonradan çıkarılan şey bidattir.Her bidat sapıklıktır ve her sapıklık da cehennemdedir (Muslim no: 867)

Duâ

Duâ

Öne Çıkan Yayın

Sosyal Medyada “Ebu Muaz” Künyesini Kullananlar Hakkında Uyarı

Facebook, İnstagram, Twitter gibi sosyal medya programlarında “Ebu Muaz” künyesini kullanan veya “Darussunne” adıyla Facebook yayını yapa...

5 Ağustos 2018 Pazar

İslam'da Münafıklara Muamele Şekli

İslam'da Münafıklara Muamele Şekli
okumak için tıklayın

3 Ağustos 2018 Cuma

Âlimlerin Bid’atlerine Uyarmak Hakkında

İlmin kokusundan dahi koklamamış bazı düşük şahsiyetler, kendilerini “İslam Davetçisi” olarak tanıtarak mal mal konuşmalar yapıyorlar. O kadar saçmalıyorlar ki, kulu oldukları; “halkın teveccühü”nü kazanabilmek için toplumun yücelttiği “Ebu Hanife” gibi bazı isimlerin arkasına sığınıyor, bir taraftan Ebu Hanife’nin haktan saptığı hususlara uyarı yapanları “âlimlere hakaret edenler” diye lanse ederken, diğer taraftan, aslında Ebu Hanife’yi eleştirenlerin bu ümmetin büyük imamlarının ta kendileri olduğu gerçeğini gizleyerek, Ebu Hanife’yi cerh eden âlimlere olmadık hakaretler yapıyorlar.
Eceli gelen köpek cami duvarına işer!
Ebu Hanife putunun arkasına saklanıp; onu eleştirenlere ağıza alınmayacak hakaretler yapanlar aslında; Ehl-i Sünnet’in büyük imamlarına hakaret ediyorlar: Sufyan es-Sevri, Sufyan b. Uyeyne, Malik b. Enes, Hammad b. Zeyd, Hammad b. Seleme, Şureyk b. Abdillah, el-Evzai, Veki b. el-Cerrah, Ebu Zur’a, Yahya b. Main, Abdullah b. Mubarek, İmam Şafii, Ahmed b. Hanbel, İshak b. Rahuye, İbn Kuteybe, Ukayli, İbn Hibban ve Ebu Hanife'yi cerh etmekte icma ve ittifak etmiş olan daha birçok imamlara!
Alimlerin aslında Ebu Hanife’yi eleştirmedikleri, bilakis öven bir çok alimin de bulunduğu yalanını da sözlerine ekliyorlar. Halbuki Ebu Hanife’nin lehinde ve aleyhinde nakledilen sözlerin hangisi sahih, hangisi asılsız, bir bilgileri de yoktur. Sahihi sakimden ayıramayan eblehler davetçi edasıyla ortaya atlayıp tribünlerden alkış toplama derdine düşünce bu olanlar oluyor.
Ehl-i Sünnet’in Bid’atçi Ravi ve Alimlerden Nakilde Bulunma Metodu
İslam’ın ilk yıllarında insanlar tek bir kişinin kalbi üzere idiler. Tek kaynaktan faydalanıyorlardı. Kişi: “Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu” dediği zaman kulaklar ve gözler hemen ona yönelirdi. Fitneler meydana gelip de insanlar zorluk ve zilletlerle karşılaşınca hevâ ve bid’at ehli ortaya çıktı. İnsanlar o zaman isnad sormaya başladılar ve: “Ricalinizin isimlerini bize söyleyin” dediler. Ehl-i Sünnet’e baktılar ve onların hadisini aldılar, bid’at ehlinin ise hadislerini almadılar.
Sonra bid’atler çoğaldı ve yayıldı, bidat ehlinin sayısı arttı, onlar da ilim aldılar ve onlardan çoğu hadis ravilerinden ve hafızlarından oldular. Ehl-i Sünnet bu vaka karşısında, sünnetin korunması maslahatını, onlara hecr uygulama ve onlardan rivayet almamadaki maslahatın önüne geçirerek, onlardan rivayette bulunma mecburiyetinde kaldı. Şayet onlardaki hadisleri terk etselerdi elbette Nebî sallallahu aleyhi ve sellem’in birçok sünnetleri kaybolacaktı.
İbn Teymiyye şöyle demiştir: “Basra halkı arasında Kaderîlik çoğaldığı zaman şayet onlardan hadis rivayeti terk edilecek olsaydı elbette, onların ezberlemiş oldukları ilim, sünnetler ve eserler yok olacaktı. İlim ve cihad vaciplerini yerine getirmek, ancak kendisinde bid’at bulunan birisi vasıtasıyla mümkün oluyorsa, onun zararı, bu vacibi terk etmenin zararından daha düşüktür.” (Mecmuu’l-Fetava 28/212)
Bununla beraber onlar, kendilerinden rivayette bulundukları şahısların durumlarını da beyan ediyorlar, “Bize falan kaderî tahdis etti”, “Bize falan rivayet etti, o kılıçla ayaklanma görüşündeydi”, “falan saduktur, lakin mürciîdir”, “bize falan tahdis etti, o kaderî, mu’tezilî ve cehmî idi” gibi sözlerle durumunu belirtiyorlardı. Bunun örnekleri:
1- Hassan b. Atiyye hakkında: Ahmed b. Hanbel, Osman b. Said ed-Darimi ve Yahya b. Main sika demişlerdir. Ebu Bekr b. Ebi Hayseme, Yahya b. Main’in, onun hakkında: “Kaderî idi” dediğini nakletmiştir. Yunus b. Seyf dedi ki: “Kaderiyyenin iki inatçı keçisi kaldı, onlardan biri de Hassan b. Atiyye’dir” (Tehzibu’l-Kemal 6/36-38)
2- Abdullah et-Teymî hakkında: el-Mervezi dedi ki: “Ahmed b. Hanbel’e Abdullah et-Teymî hakkında sordum, dedi ki: “Saduk’tur, lakin onun hakkında gülme hadisi için: “(Yalan olduğunu ima ederek: “O tohum gibidir” dediği anlatılıyor. Bu cehmiyyenin sözüdür” (el-Hucce Fi Beyani’l-Mahacce 1/383)
3- Abdullah b. Ebi Nuceyh hakkında: el-İclî dedi ki: “Sikadır, onun kaderiyye görüşünde olduğu söylenmiştir. Denildiğine göre onu Amr b. Ubeyd ifsad etmiştir.” (Ma’rifetu’s-Sikat s.281) Bkz.: et-Ta’dil ve’t-Tecrih (2/854)
4- Hammad b. Ebi Suleyman hakkında: Ebu Zur’a dedi ki: “Ebu Nuaym’ın şöyle dediğini işittim: “Hammad b. Ebi Suleyman Murcie idi.” (Ebu Zur’a, Tarihu’d-Dimeşk s.295) Ahmed b. Hanbel dedi ki: “Hammad ircâ görüşüyle suçlanmıştır.” Nesai dedi ki: “Sika idi, ancak o mürciî idi.” Mugira dedi ki: “İbrahim (en-Nehai) vefat ettiği zaman el-Hakem ve ashabı Hammad’a geldiler ve irca görüşünü ortaya attılar.” (Tarihu’l-İslam 7/348)
5- Şebabe b. Suvvar hakkında: Ahmed b. Hanbel dedi ki: “İrca görüşünden dolayı onu terk ettim ve ondan rivayette bulunmadım.” Ali b. el-Medini dedi ki: “Saduk bir şeyh idi. Ancak o irca görüşünü söylüyordu.” (İbn Adiy, el-Kamil 5/72) Muhammed b. Sa’d dedi ki: “Şebabe b. Suvvar el-Fezari sika, hadis konusunda salih idi ve mürcie idi.” (Tarihu Bağdad 9/289)
6- Ebu İsrail el-Mellâî hakkında: Ebu Zur’a dedi ki: “Saduktur, ancak görüşünde aşırılık vardır.” (Tehzibu’l-Kemal 3/80) el-Ukayli dedi ki: “Hadisinde yanılgı ve ızdırap vardır, bununla beraber kötü bir mezhebi vardı.” (ed-Duafa 1/245)
7- Katada b. Diame es-Sedusî hakkında: Hanzala b. Ebi Sufyan şöyle dedi: “Tavus, Katade’den kaçardı. Katade kaderilik ile suçlanıyordu.” (Tehzibu’l-Kemal 23/509) Tavus’a: “Katade sana geliyor denilince: “O gelirse ben kalkarım” dedi. Ona: “O bir fakihtir” denilince: “İblis ondan daha fakihtir, zira İblis: “Rabbim! Beni saptırmana karşılık” demiştir” dedi.” (es-Sikat 1/389) Ahmed b. Hanbel dedi ki: “Katade ve Said kaderilik görüşünü dile getirdiler ve gizlediler.” (Siyeru A’lami’n-Nubela 6/414)
8- Ebu Muaviye ed-Darir hakkında: Yakub b. Şeybe dedi ki: “Sika, bazen tedlis yapar, irca görüşünde idi.” (Siyeru A’lam 9/76) İbn Hibban dedi ki: “Hafız, mutkin idi. Lakin mürcie idi.” (es-Sikat 7/442) Ebu Davud dedi ki: “Kufe’de mürcienin reisi idi.” (Siyeru A’lam 9/76)
9- İbrahim b. Tahman hakkında: Ahmed b. Hanbel dedi ki: “Cehmiyye’ye karşı sert davranan bir mürcie idi.” Ebu Hâtim dedi ki: “Horasan’dan iki şeyh mürcie olup sikadırlar: Ebu Hamze es-Sukkerî ve İbrahim b. Tahman” (Tarihu Bağdad 6/104, 108)
10- Abdulaziz b. Ebi Ravvad hakkında: Ebu Asim dedi ki: “İkrime b. Ammar İbn Ebi Ravvad’a gelip kapısını çaldı ve: “Sapık nerede?” diye sordu. Ahmed b. Hanbel dedi ki: “İbn Ebi Ravvad murcie idi ve salih bir kimseydi.” (Zehebi, Tarihu’l-İslam 9/502-505)
11- Eyyub b. Aiz et-Tâî hakkında: Buhari dedi ki: “İrca görüşünde idi, saduktur.” (Ed-Duafa s.25)
12- Said b. Ebi Arube hakkında: Bundar dedi ki: “Bize Abdula’la tahdis etti, o Kaderî idi, o Said’den rivayet etti, o da Kaderî idi. O da Kata’den rivayet etti. O da bir Kaderî idi.” (İbn Adiy, el-Kamil 4/447)
Bu konuda sayılamayacak kadar örnekler vardır. Bu zamandan sonra ilmi yüklenen Selefîler azaldı, bid’at ehli çoğaldı ve onlar ilmi yüklenen ve nakleden kişiler haline geldiler. Ehl-i sünnet de onlardan nakilde bulunmak zorunda kaldılar. Lakin onlar, kendilerinden öncekilerin edindikleri şarttan gafil kaldılar: bu şart bid’at ehlinin durumlarının açıklanması, bid’atlerinin kınanması ve uyarılmasıdır. Bununla beraber onların bu bid’at ehlinde tazim ettiklerini ve onları savunduklarını da görmeyiz. Ancak Zehebî gibi bazıları bundan hariçtir.
Ta ki sonrakiler yeni bir menhec ile ortaya çıktılar. Sapıklık ehli hakkında susmadılar, bid’atlerini de kınamadılar, onlara mazeret bulmakla da yetinmediler, bilakis onları mazur gördüler, yücelttiler, onları kutladılar, durumlarını yücelttiler, onları eleştirenlere hakaret ettiler, hatta genel ve özel herkesin katında onların sünnet imamları, koruyucuları ve savunucuları olduğu düşüncesi yerleşti!
Şeyh Bekr Ebu Zeyd şöyle demiştir: “Biz bu zamanda bu türden topluluklarla müptela olduk. Bid’atçileri tazim ediyor, onların sözlerini yayıyorlar, onları eleştirenlerden ve onlarda bulunan bid’atleri dile getirenlerden sakındırıyorlar! Bid’atin bu Ebu Cehillerinden sakının! Bahtsızlıktan ve ehlinden Allah’a sığınırız.” (Hecru’l-Mubtedi s.28)
Kişinin selefine uyması, kendisinden sonrakilere de onların yolunu bırakması gerekir. Mutlaka nakilde bulunmak zorunda kalmışsa, kendisinden nakilde bulunduğu bid’atçi kimsenin halini beyan etmeli, ondan sakındırmalıdır. Bid’atçileri överek şişirmemeli, selefîn bid’atçi olduğunu açıkladığı kimseleri bid’atçi kabul etmeli, yine selefin asrında bulunmayıp da bid’atçi ismini hak eden kimsenin durumunu beyan etmelidir. Şüphesiz selef daha verâ sahibi idler ve Allah’ın dinini daha iyi bilirlerdi. Onların mezhebi daha selametli, daha hikmetli ve daha ilmîdir. Bize onlara uymak ve yollarına tabi olmak emredilmiştir. El-Berbeharî rahimehullah şöyle demiştir: “Bizden öncekiler bizlere karışıklık bırakmamıştır. Onlara uy ve rahat et.” (Şerhu’s-Sunne s.124)

Meclislerin Keffareti

Meclislerin Keffareti
"Subhâneka'llâhumme ve bihamdik ve eşhedu en lâ ilâhe illâ ente estağfiruke ve etûbu ileyk" (Taberani 10/164, el-Elbânî Sahîhu'l-Câmi (4487)