Köyde Yaşamanın ve Bedevileşmenin Hükmü

Köylerde Yaşamanın ve Hicretten Sonra Bedevîleşmenin Hükmü

Ebu Muaz el-Çubukâbâdî

Türkiye'de halkın büyük çoğunluğu münafıklardır. İman ve tevhid ehli Müslümanların vahiy delillerine vakıf ilim ehli etrafında bir araya gelmeleri, dağınık halde nifak ve bid'at ehlinin arasında yaşamamaları, Allah'ın ipine toptan sarılmaları, sahih ilmin meclislerini ihyâ etmeleri, ilimle ihyâ olmaları ve sünnetin edep disiplini ile terbiye olmaları gerekir. Bunun için de yalnızca Allah'a tevekkül ederek ilmin bulunduğu ortama hicret edilmesi, bu hicrette de sebat edilmesi şarttır. Buna güç yetiremeyen samimi kimseler bulundukları yerde, iman etmiş bedevîlerin sabrettikleri gibi sabretmelidir. 
Hicrete gücü yettiği halde hicret etmeyenler ve hicret ettikten sonra bedeviliğe dönenler, ilim ehlinden uzaklaşanlar, kınanmış bedeviler olarak kalırlar. Zira onlar imanın gereklerini terk etmiş, Nifak ve bid'at ehline karşı ilim cihadında kaçmış kimselerdir.
Bedevilik yalnızca kırsal bölgede yaşamak değildir, bilakis Şehir Bedeviliği de vardır


Okumak için buraya tıklayın

Tekfirci Bid’at Ehlinin Bir Şüphesine Cevap

 

Şüphe şöyle dile getiriliyor: “Biz bu toplumda işlediği şirk hakkında kendisine hüccet ulaşmış kimseye müşrik derken sizler böylelerine müşrik veya kâfir denmesine karşı çıkıyor, münafık diyorsunuz. Sünnette şirk işleyene münafık denildiğine dair deliliniz var mıdır? Şirk işleyene müşrik denir!”

Cevap: Bu şüpheyi dile getiren kimseler ne yaptıklarının farkında olmayan, sünneti, uydurmuş oldukları hevâlarına delil getirmek isterken ellerine yüzlerine bulaştırmış kimselerdir. Öncelikle bilmeleri gereken şu ki; la ilahe illallah kelimesini ikrar etmiş, kıblemize yönelmiş bir kimseye “müşrik” ya da “kâfir” denilmesinin sünnette yeri yoktur.

Enes b. Malik radıyallahu anh’den: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

مَنْ صَلَّى صَلاَتَنَا وَاسْتَقْبَلَ قِبْلَتَنَا، وَأَكَلَ ذَبِيحَتَنَا فَذَلِكَ المُسْلِمُ الَّذِي لَهُ ذِمَّةُ اللَّهِ وَذِمَّةُ رَسُولِهِ، فَلاَ تُخْفِرُوا اللَّهَ فِي ذِمَّتِهِ

“Kim namazımızı kılar, kıblemize yönelir, kestiğimizi yerse o müslümandır. Allah’ın zimmeti ve rasulünün zimmeti onun üzerinedir. Allah’ın zimmetini gözetmemezlik etmeyin.”[1]

Cundub b. Abdillah radıyallahu anh’den: Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu ki:

مَنْ صَلَّى صَلاتَنَا، وَاسْتَقْبَلَ قِبْلَتَنَا وَأَكَلَ ذَبِيحَتَنَا فَذَلِك الْمُسلم، لَهُ ذمَّة الله، وَذمَّة رَسُولِهِ

“Kim namazımızı kılar, kıblemize yönelir, kestiğimizi yerse o Müslümandır. Allah’ın zimmeti ve rasulünün zimmeti onun üzerindedir.”^[2]

Abdullah b. Mes’ud radiyallahu anh’den: “Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem el-Munzir b. Sâvâ’ya şöyle yazdı:

مَنْ صَلَّى صَلَاتَنَا، وَاسْتَقْبَلَ قِبْلَتَنَا، وَأَكَلَ ذَبِيحَتَنَا، فَذَاكُمُ الْمُسْلِمُ، لَهُ ذِمَّةُ اللهِ وَذِمَّةُ الرَّسُولِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

“Kim namazımızı kılar, kıblemize yönelir ve kestğimizi yerse işte o müslümandır. Allah’ın zimmeti ve rasul sallallahu aleyhi ve sellem’in zimmeti onun üzerinedir.”[3]

Ebu Hureyre radıyallahu anh’den: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

مَنْ صَلَّى صَلَاتَنَا، وَاسْتَقْبَلَ قِبْلَتَنَا وَأَكَلَ ذَبِيحَتَنَا، وَصَامَ شَهْرَنَا، فَذَلِكَ الْمُسْلِمُ، لَهُ ذِمَّةُ اللَّهِ وَذِمَّةُ رَسُولِهِ

“Kim namazımızı kılar, kıblemize yönelir ve (Ramazan) ayımızın orucunu tutarsa o müslümandır. Allah’ın zimmeti ve rasulünün zimmeti onun üzerinedir.”[4]

 Bu hadisler açıkça göstermektedir ki, la ilahe illallah dedikten sonra kıblemize yönelen ve beş vakit namazı kılan kimse dünya hükümleri bakımından müslüman muamelesi görürler. Allah’ın zimmeti ve rasulünün zimmeti bunu gerektirir.

Nitekim Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, şehadeti getiren ve kıblemize yönelip beş vakit namaza devam eden Abdullah b. Ubey b. Selul ve daha başka münafıklara, kendilerinden küfür ve şirk olan sözler sâdır olsa da, İslam otoritesi karşısında yalan söyleyerek ve tevbe izhar ederek ikiyüzlülük yapan kimselere dünya hükmü bakımından müslüman muamelesi yapmıştır. Onlar otorite karşısında bu kaypaklığa başvurup, suçlandıkları sözleri söylemediklerine dair yalan söyleyip İslam’ı izhar ettikleri sürece Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem onları öldürmemiştir. Halbuki onların tevbelerinde yalancı olduklarına dair ayetler dahi inmişti.

Nafi rahimehullah dedi ki:

قَالَ رَجُلٌ لابْنِ عُمَرَ: إِنَّ لِي جَارًا يَشْهَدُ عَلَيَّ بِالشِّرْكِ، فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ: أَفَلا تَقُولُ: لَا إِلَهَ إِلا اللَّهُ فَتُكَذِّبَهُ

“Bir adam İbn Ömer radıyallahu anhuma’ya:

“Benim bir komşum var, benim aleyhimde şirk ile şahitlik ediyor (yani: müşrik olduğumu söylüyor)” dedi. İbn Ömer radıyallahu anhuma dedi ki:

“La ilahe illallah diyerek onu yalanlamadın mı?”^[5]

Ebû Sufyan Talha b. Nafi rahimehullah şöyle demiştir:

سَأَلْتُ جَابِرًا وَهُوَ مُجَاوِرٌ بِمَكَّةَ وَكَانَ نَازِلًا فِي بَنِي فِهْرٍ فَسَأَلَهُ رَجُلٌ: هَلْ كُنْتُمْ تَدْعُونَ أَحَدًا مِنْ أَهْلِ الْقِبْلَةِ مُشْرِكًا؟ قَالَ: مُعَاذَ اللَّهِ فَفَزِعَ لِذَلِكَ. قَالَ: هَلْ كُنْتُمْ تَدْعُونَ أَحَدًا مِنْكُمْ كَافِرًا؟ قَالَ: لَا

“Mekke'yi ziyaret edip Fihr oğullarına konuk olan Câbir radıyallahu anh'e sordum. Sonra bir adam kendisine:

“Sizler ehl-i kıbleden hiç kimseyi müşrik olarak itham eder miydiniz?” diye sordu. Dedi ki:

“Allah’a sığınırım.” Adam bu cevaptan ürktü, sonra

“Onlardan hiç kimseye “kâfir” diye hitap eder miydiniz?” diye sordu.

“Hayır” dedi.”^[6]

El-Ca’d b. Ebi Osman dedi ki:

حَدَّثَ سُلَيْمَانُ بْنُ قَيْسٍ الْيَشْكُرِيُّ، وَكَانَ مِنْ أَهْلِ الْبَيْتِ قَالَ: " قُلْتُ لِجَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ: أَفِي أَهْلِ الْقِبْلَةِ طَوَاغِيتٌ؟ قَالَ: لَا، قُلْتُ: أَكُنْتُمْ تَدْعُونَ أَحَدًا مِنْ أَهْلِ الْقِبْلَةِ مُشْرِكًا؟ قَالَ: لَا

“Ehlu Beyt’ten olan Suleyman b. Kays el-Yeşkurî şöyle anlattı: “Cabir b. Abdillah radiyallahu anhuma’ya: “Kıble ehlinde tagutlar var mıdır?” dedim. “Hayır” dedi. Dedim ki: “Sizler kıble ehlinden birine müşrik der miydiniz?” Yine: “Hayır” dedi.”[7]

Vehb b. Munebbih rahimehullah dedi ki:

وَسَأَلْتُ جَابِرًا هَلْ فِي الْمُصَلِّينَ مِنْ طَوَاغِيتَ؟ قَالَ: لاَ، وَسَأَلْتُهُ هَلْ مِنْهُمْ مُشْرِكٌ؟ قَالَ: لاَ

“Cabir radiyallahu anh’e: “Namaz kılanlar arasında tagutlar var mıdır?” diye sordum, “Hayır” dedi. “Onlardan müşrik olan var mıdır?” dedim. Yine “Hayır” dedi.”[8]

Günümüzde ise şehadet getiren, kıblemize yönelip namaz kılan bazı insanlar, şirk koşmaya, küfür sözler ve fiiller işlemeye devam ediyorlar, bazılarına bu konudaki hüccet ulaşmış olmasına rağmen İslam otoritesinin bulunmayışı sebebiyle şirk ve küfür eylemlerinde ısrar ediyor ve müslümanlık iddia ediyorlar. İşte böylelerine münafık demek ve onlara münafık muamelesi yapmak Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in sünneti ve ashabının menhecidir. La ilahe illallah diyen, kıblemize yönelip beş vakit namazı kılan kimselere “kâfir/mürted” veya “müşrik” demek ise haricilerin ve onların yolunda giden diğer bid’at ehlinin menhecidir:

Humeyd b. Hilal rahimehullah dedi ki: 

عَنْ عُبَادَةَ بْنِ قُرْصٍ قَالَ: جَاءَ يَغْزُو حَتَّى بَلَغَ قَرِيبًا مِنَ الْأَهْوَازِ فَسَمِعَ أَذَانًا فَلَمَّا جَاءَ إِلَيْهِمْ فَرَأَوْهُ، قَالُوا: مَا جَاءَ بِكَ يَا عَدُوَّ اللَّهِ؟ قَالَ: مَا أَنْتُمْ بِإِخْوَتِي؟ قَالُوا: أَنْتَ أَخُو الشَّيْطَانِ، قَالُوا: لَنَقْتُلَنَّكَ قَالَ: أَمَا تَرْضَوْنَ مِنِّي مَا رَضِيَ بِهِ مِنِّي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ؟ قَالُوا: وَمَا رَضِيَ مِنْكَ؟ قَالَ: أَتَيْتُهُ وَأَنَا كَافِرٌ فَشَهِدْتُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ فَخَلَّى سَبِيلِيَ» فَقَتَلُوهُ

“Ubade b. Kurs el-Leysî radiyallahu anh gazveye çıktı ve Ahvaz yakınlarına geldi. Bir ezan işitti, onların yanına gidince kendisini gördüler ve:

“Neden geldin ey Allah’ın düşmanı?” dediler. O da:

“Siz kardeşlerim değil misiniz?” dedi. Onlar: “Sen şeytanın kardeşisin. Seni öldüreceğiz” dediler. Ubade radiyallahu anh:

“Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’in benden duyup razı olduğu şeye razı olmaz mısınız?” dedi. Dediler ki:

“Senden ne konuda razı oldu?” Şöyle anlattı:

“Ben kâfir olarak onun yanına gittim. Sonra Allah’tan başka ilah bulunmadığına ve onun Allah’ın rasulü olduğuna şehadet getirdim. O da beni serbest bıraktı.” Fakat onlar yine de onu yakalayıp öldürdüler.”^[9]

Bu rivayetten anlıyoruz ki, o dönemin haricileri de, günümüzdekilere benzer endişeler taşıdıklarından olsalar gerek, La ilahe illallah sözünü yeterli bulmamışlardı ve kendilerine namaz kılmak için gelerek selam verene, toplumu tekfir etmelerinden dolayı, Allahın düşmanı diye hitap etmiş ve öldürmüşlerdi.

Hariciliğin bir başka bariz özelliği de, Kâfirler hakkındaki ayetleri Müslümanlar hakkında tevil ederek tekfir etmeleridir. Nitekim Bukeyr b. Abdillah el-Eşecc rahimehullah, Nafi rahimehullah’a: “İbn Ömer radiyallahu anhuma’nın Haruri’ler hakkındaki görüşü nasıldı?” diye sorunca şöyle demiştir:

كَانَ يَرَاهُمْ شِرَارَ خَلْقِ اللَّهِ انْطَلَقُوا إِلَى آيَاتِ الْكُفَّارِ فَجَعَلُوهَا فِي الْمُؤْمِنِينَ

“İbn Ömer radiyallahu anhuma onları Allah’ın yarattığı en şerli insanlar olarak görür ve şöyle derdi: “Onlar kâfirler hakkında inen âyetleri mü’minler üzerinde uyguluyorlar.”^[10]

Hulasa: Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat, fiil ve fail ayrımı yapar, ehl-i kıbleden birisi şirk veya küfür fiilinde bulunduğu zaman, yetki sahibi İslam kaza sistemi ona hücceti ikame edip tevbeye çağırır. Tevbe ederse ne ala, etmezse öldürülür. Münafıklar ise böyle bir hüccet ikamesi ve tevbeye çağırma karşısında samimi olmayarak tevbe ettiklerini, müslüman olarak kalmaya devam ettiklerini söylerler. Bu yüzden cezadan kurtulurlar. Yani bugün İslam devleti olsaydı ve günümüz münafıkları tevbeye çağırılsalardı münafıkça tevbe edip yine tekfir ve onun cezasından kurtulmaları söz konusu idi. Yaptırım sahibi bir İslam kaza sisteminin söz konusu olmadığı bu zamanda bazı kimseler nasıl oluyor da, ehl-i kıbleden birilerini, sırf “onlara hüccet ulaşmıştır” iddiasıyla müşrik veya mürtet bir kafir olduklarını söyleyebiliyorlar?

Günümüzdeki ehl-i sünnet ilim ehli, hüccetin ulaştığına kanaat ettiği muayyen/belirli şahıslara ancak “zındık/münafık” diye hükmeder, onların kanlarını, mallarını helal saymaz, mürtet olduğuna hükmetmez. Kıble ehlinden birinin irtidatına hükmetmek ancak İslam kadısının mevcut olduğu, istitâbe uygulamaya ve bunun neticesinde tevbe edilmediği takdirde ölüm cezası vermeye yetkisinin bulunduğu durumlar hakkında geçerlidir. İnşaallah bu açıklamalar, zamanımızda kıble ehlini mürtet sayan Haricî ekolü veya "Müslümanlar arasında münafık yoktur" diyen Mürcie ekolü üzerinde hareket eden pekçok kimselerin - hatta Arap aleminde aralarında âlim olanlar da vardır - yanlışlarını fark etmenize vesile olur.

---

[1] Sahih. Buhari (391) Nesâî (4997) İbn Mende el-İman (195) el-Muhallisiyyat (1825) Beyhakî (2/3)

^[2] Sahih. Taberani (2/162) Ru’yani (954) el-Muhallisiyyat (1393) İbn Adiy (2/454) El-Esbehani el-Hucce (442)

[3] Sahih ligayrihi. Taberânî (10/152, 20/355) Ebu Nuaym Ma’rife (6100) Bkz.: Ebu Ubeyd el-Emval (51) Ebu Yusuf el-Harac (268)

[4] Hasen ligayrihi. İshak b. Rahuye (407) Taberânî Musnedu’ş-Şamiyyin (2363) Ebu Yusuf el-Harac (270) isnadında Kulsum b. Muhammed vardır. “Ramazan ayımızın orunu tutarsa” kısmı sadece onun tarikinden geldiği için bu kısım zayıftır.

^[5] Hasen mevkuf. El-Esbehani el-Hucce (443) Buhari Tarihu’l-Kebir (7/99) İbnu’l-Mukri Mu’cem (729)

^[6] Muslim'in şartına göre sahih. Ebu Ya’la (4/207) Taberani el-Evsat (Mecmau’l-Bahreyn 162) İbnu’l-Buhteri Musannefat (678) Şeceri Emali (60) el-Esbehani el-Hucce (439) İbn Tahir el-Makdisi el-Hucce (2/596) İbn Hacer el-Metalibu’l-Aliye (2998) Heysemi Mecma’da (1/107): ricali sahihin ricalidir dedi. Hafız İbn Hacer Metalibu’l-Aliye’de sahih demiştir. Ebu Ubeyd, Kitabu’l-İman’da rivayet etmiş, muhakkiki Şeyh el-Elbani rahimehullah (s.98) “İsnadı, Muslim’in şartına göre sahihtir” demiştir.

* Aynısını Süleyman b. Kays el-Yeşkuri, Cabir radıyallahu anh’den rivayet etmiştir. Isnadı sahihtir:

[7] Sahih mevkuf. El-Lalekai İtikad (2008)

[8] Hasen mevkuf. Haris b. Ebi Usame Musned (35) Mervezi Ta’zimu Kadri’s-Salat (889) İbn Hacer Metalibu’l-Aliye (2997)

[9] Buhârî ve Muslim'in şartlarına göre sahih. İbn Kani Mu’cem (2/192) Ziyau’l-Makdisi el-Muhtare (8/370) Buhârî Tarih (6/93) Ebu Arube el-Harrani Munteka Min Tabakat (s.47) Taberani Evsat (8/255)

[10] Fethu’l-Bari (12/286) İbn Hacer: “Senedi sahihtir” demiştir.

İslam'da Münafıklara Muamele Şekli

İslam'da Münafıklara Muamele Şekli
okumak için tıklayın

Âlimlerin Bid’atlerine Uyarmak Hakkında

İlmin kokusundan dahi koklamamış bazı düşük şahsiyetler, kendilerini “İslam Davetçisi” olarak tanıtarak mal mal konuşmalar yapıyorlar. O kadar saçmalıyorlar ki, kulu oldukları; “halkın teveccühü”nü kazanabilmek için toplumun yücelttiği “Ebu Hanife” gibi bazı isimlerin arkasına sığınıyor, bir taraftan Ebu Hanife’nin haktan saptığı hususlara uyarı yapanları “âlimlere hakaret edenler” diye lanse ederken, diğer taraftan, aslında Ebu Hanife’yi eleştirenlerin bu ümmetin büyük imamlarının ta kendileri olduğu gerçeğini gizleyerek, Ebu Hanife’yi cerh eden âlimlere olmadık hakaretler yapıyorlar.

Eceli gelen köpek cami duvarına işer!

Ebu Hanife putunun arkasına saklanıp; onu eleştirenlere ağıza alınmayacak hakaretler yapanlar aslında; Ehl-i Sünnet’in büyük imamlarına hakaret ediyorlar: Sufyan es-Sevri, Sufyan b. Uyeyne, Malik b. Enes, Hammad b. Zeyd, Hammad b. Seleme, Şureyk b. Abdillah, el-Evzai, Veki b. el-Cerrah, Ebu Zur’a, Yahya b. Main, Abdullah b. Mubarek, İmam Şafii, Ahmed b. Hanbel, İshak b. Rahuye, İbn Kuteybe, Ukayli, İbn Hibban ve Ebu Hanife'yi cerh etmekte icma ve ittifak etmiş olan daha birçok imamlara!

Alimlerin aslında Ebu Hanife’yi eleştirmedikleri, bilakis öven bir çok alimin de bulunduğu yalanını da sözlerine ekliyorlar. Halbuki Ebu Hanife’nin lehinde ve aleyhinde nakledilen sözlerin hangisi sahih, hangisi asılsız, bir bilgileri de yoktur. Sahihi sakimden ayıramayan eblehler davetçi edasıyla ortaya atlayıp tribünlerden alkış toplama derdine düşünce bu olanlar oluyor.

Ehl-i Sünnet’in Bid’atçi Ravi ve Alimlerden Nakilde Bulunma Metodu

İslam’ın ilk yıllarında insanlar tek bir kişinin kalbi üzere idiler. Tek kaynaktan faydalanıyorlardı. Kişi: “Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu” dediği zaman kulaklar ve gözler hemen ona yönelirdi. Fitneler meydana gelip de insanlar zorluk ve zilletlerle karşılaşınca hevâ ve bid’at ehli ortaya çıktı. İnsanlar o zaman isnad sormaya başladılar ve: “Ricalinizin isimlerini bize söyleyin” dediler. Ehl-i Sünnet’e baktılar ve onların hadisini aldılar, bid’at ehlinin ise hadislerini almadılar.

Sonra bid’atler çoğaldı ve yayıldı, bidat ehlinin sayısı arttı, onlar da ilim aldılar ve onlardan çoğu hadis ravilerinden ve hafızlarından oldular. Ehl-i Sünnet bu vaka karşısında, sünnetin korunması maslahatını, onlara hecr uygulama ve onlardan rivayet almamadaki maslahatın önüne geçirerek, onlardan rivayette bulunma mecburiyetinde kaldı. Şayet onlardaki hadisleri terk etselerdi elbette Nebî sallallahu aleyhi ve sellem’in birçok sünnetleri kaybolacaktı.

İbn Teymiyye şöyle demiştir: “Basra halkı arasında Kaderîlik çoğaldığı zaman şayet onlardan hadis rivayeti terk edilecek olsaydı elbette, onların ezberlemiş oldukları ilim, sünnetler ve eserler yok olacaktı. İlim ve cihad vaciplerini yerine getirmek, ancak kendisinde bid’at bulunan birisi vasıtasıyla mümkün oluyorsa, onun zararı, bu vacibi terk etmenin zararından daha düşüktür.” (Mecmuu’l-Fetava 28/212)

Bununla beraber onlar, kendilerinden rivayette bulundukları şahısların durumlarını da beyan ediyorlar, “Bize falan kaderî tahdis etti”, “Bize falan rivayet etti, o kılıçla ayaklanma görüşündeydi”, “falan saduktur, lakin mürciîdir”, “bize falan tahdis etti, o kaderî, mu’tezilî ve cehmî idi” gibi sözlerle durumunu belirtiyorlardı. Bunun örnekleri:

1- Hassan b. Atiyye hakkında: Ahmed b. Hanbel, Osman b. Said ed-Darimi ve Yahya b. Main sika demişlerdir. Ebu Bekr b. Ebi Hayseme, Yahya b. Main’in, onun hakkında: “Kaderî idi” dediğini nakletmiştir. Yunus b. Seyf dedi ki: “Kaderiyyenin iki inatçı keçisi kaldı, onlardan biri de Hassan b. Atiyye’dir” (Tehzibu’l-Kemal 6/36-38)

2- Abdullah et-Teymî hakkında: el-Mervezi dedi ki: “Ahmed b. Hanbel’e Abdullah et-Teymî hakkında sordum, dedi ki: “Saduk’tur, lakin onun hakkında gülme hadisi için: “(Yalan olduğunu ima ederek: “O tohum gibidir” dediği anlatılıyor. Bu cehmiyyenin sözüdür” (el-Hucce Fi Beyani’l-Mahacce 1/383)

3- Abdullah b. Ebi Nuceyh hakkında: el-İclî dedi ki: “Sikadır, onun kaderiyye görüşünde olduğu söylenmiştir. Denildiğine göre onu Amr b. Ubeyd ifsad etmiştir.” (Ma’rifetu’s-Sikat s.281) Bkz.: et-Ta’dil ve’t-Tecrih (2/854)

4- Hammad b. Ebi Suleyman hakkında: Ebu Zur’a dedi ki: “Ebu Nuaym’ın şöyle dediğini işittim: “Hammad b. Ebi Suleyman Murcie idi.” (Ebu Zur’a, Tarihu’d-Dimeşk s.295) Ahmed b. Hanbel dedi ki: “Hammad ircâ görüşüyle suçlanmıştır.” Nesai dedi ki: “Sika idi, ancak o mürciî idi.” Mugira dedi ki: “İbrahim (en-Nehai) vefat ettiği zaman el-Hakem ve ashabı Hammad’a geldiler ve irca görüşünü ortaya attılar.” (Tarihu’l-İslam 7/348)

5- Şebabe b. Suvvar hakkında: Ahmed b. Hanbel dedi ki: “İrca görüşünden dolayı onu terk ettim ve ondan rivayette bulunmadım.” Ali b. el-Medini dedi ki: “Saduk bir şeyh idi. Ancak o irca görüşünü söylüyordu.” (İbn Adiy, el-Kamil 5/72) Muhammed b. Sa’d dedi ki: “Şebabe b. Suvvar el-Fezari sika, hadis konusunda salih idi ve mürcie idi.” (Tarihu Bağdad 9/289)

6- Ebu İsrail el-Mellâî hakkında: Ebu Zur’a dedi ki: “Saduktur, ancak görüşünde aşırılık vardır.” (Tehzibu’l-Kemal 3/80) el-Ukayli dedi ki: “Hadisinde yanılgı ve ızdırap vardır, bununla beraber kötü bir mezhebi vardı.” (ed-Duafa 1/245)

7- Katada b. Diame es-Sedusî hakkında: Hanzala b. Ebi Sufyan şöyle dedi: “Tavus, Katade’den kaçardı. Katade kaderilik ile suçlanıyordu.” (Tehzibu’l-Kemal 23/509) Tavus’a: “Katade sana geliyor denilince: “O gelirse ben kalkarım” dedi. Ona: “O bir fakihtir” denilince: “İblis ondan daha fakihtir, zira İblis: “Rabbim! Beni saptırmana karşılık” demiştir” dedi.” (es-Sikat 1/389) Ahmed b. Hanbel dedi ki: “Katade ve Said kaderilik görüşünü dile getirdiler ve gizlediler.” (Siyeru A’lami’n-Nubela 6/414)

8- Ebu Muaviye ed-Darir hakkında: Yakub b. Şeybe dedi ki: “Sika, bazen tedlis yapar, irca görüşünde idi.” (Siyeru A’lam 9/76) İbn Hibban dedi ki: “Hafız, mutkin idi. Lakin mürcie idi.” (es-Sikat 7/442) Ebu Davud dedi ki: “Kufe’de mürcienin reisi idi.” (Siyeru A’lam 9/76)

9- İbrahim b. Tahman hakkında: Ahmed b. Hanbel dedi ki: “Cehmiyye’ye karşı sert davranan bir mürcie idi.” Ebu Hâtim dedi ki: “Horasan’dan iki şeyh mürcie olup sikadırlar: Ebu Hamze es-Sukkerî ve İbrahim b. Tahman” (Tarihu Bağdad 6/104, 108)

10- Abdulaziz b. Ebi Ravvad hakkında: Ebu Asim dedi ki: “İkrime b. Ammar İbn Ebi Ravvad’a gelip kapısını çaldı ve: “Sapık nerede?” diye sordu. Ahmed b. Hanbel dedi ki: “İbn Ebi Ravvad murcie idi ve salih bir kimseydi.” (Zehebi, Tarihu’l-İslam 9/502-505)

11- Eyyub b. Aiz et-Tâî hakkında: Buhari dedi ki: “İrca görüşünde idi, saduktur.” (Ed-Duafa s.25)

12- Said b. Ebi Arube hakkında: Bundar dedi ki: “Bize Abdula’la tahdis etti, o Kaderî idi, o Said’den rivayet etti, o da Kaderî idi. O da Kata’den rivayet etti. O da bir Kaderî idi.” (İbn Adiy, el-Kamil 4/447)

Bu konuda sayılamayacak kadar örnekler vardır. Bu zamandan sonra ilmi yüklenen Selefîler azaldı, bid’at ehli çoğaldı ve onlar ilmi yüklenen ve nakleden kişiler haline geldiler. Ehl-i sünnet de onlardan nakilde bulunmak zorunda kaldılar. Lakin onlar, kendilerinden öncekilerin edindikleri şarttan gafil kaldılar: bu şart bid’at ehlinin durumlarının açıklanması, bid’atlerinin kınanması ve uyarılmasıdır. Bununla beraber onların bu bid’at ehlinde tazim ettiklerini ve onları savunduklarını da görmeyiz. Ancak Zehebî gibi bazıları bundan hariçtir.

Ta ki sonrakiler yeni bir menhec ile ortaya çıktılar. Sapıklık ehli hakkında susmadılar, bid’atlerini de kınamadılar, onlara mazeret bulmakla da yetinmediler, bilakis onları mazur gördüler, yücelttiler, onları kutladılar, durumlarını yücelttiler, onları eleştirenlere hakaret ettiler, hatta genel ve özel herkesin katında onların sünnet imamları, koruyucuları ve savunucuları olduğu düşüncesi yerleşti!

Şeyh Bekr Ebu Zeyd şöyle demiştir: “Biz bu zamanda bu türden topluluklarla müptela olduk. Bid’atçileri tazim ediyor, onların sözlerini yayıyorlar, onları eleştirenlerden ve onlarda bulunan bid’atleri dile getirenlerden sakındırıyorlar! Bid’atin bu Ebu Cehillerinden sakının! Bahtsızlıktan ve ehlinden Allah’a sığınırız.” (Hecru’l-Mubtedi s.28)

Kişinin selefine uyması, kendisinden sonrakilere de onların yolunu bırakması gerekir. Mutlaka nakilde bulunmak zorunda kalmışsa, kendisinden nakilde bulunduğu bid’atçi kimsenin halini beyan etmeli, ondan sakındırmalıdır. Bid’atçileri överek şişirmemeli, selefîn bid’atçi olduğunu açıkladığı kimseleri bid’atçi kabul etmeli, yine selefin asrında bulunmayıp da bid’atçi ismini hak eden kimsenin durumunu beyan etmelidir. Şüphesiz selef daha verâ sahibi idler ve Allah’ın dinini daha iyi bilirlerdi. Onların mezhebi daha selametli, daha hikmetli ve daha ilmîdir. Bize onlara uymak ve yollarına tabi olmak emredilmiştir. El-Berbeharî rahimehullah şöyle demiştir: “Bizden öncekiler bizlere karışıklık bırakmamıştır. Onlara uy ve rahat et.” (Şerhu’s-Sunne s.124)

Bid'at Ehlinin Sünnet Ehlinden Bağları Koparması Hakkında

Ehl-i Sünnet’in Bi’d’at Ehline Uyguladığı Hecr ile, Bid’at Ehlinin Sünnet Ehlinden Bağları Koparması Arasında

(Şeyh el-Elbani rahimehullah ve öğrencilerinin yayınladıkları el-Asalet Dergisi 15 Rebiu’s-Sani 1413 Tarihli 1. Sayısında yayınlanan bir yazının tercümesidir.)

Hecr (dargınlık), selefe tabi olan Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat ve Ehl-i Hadis’in; muhalifleri yıkma, bid’atçileri caydırma, onların bâtıllarını önleme ve saptırmalarını reddetme için uyguladıkları temel bir menhecdir.[1]

Bu menhec, temel bir rükün ve sağlam bir esas olan; mü’minlere velâ (yakınlık göstermek) ve sapıklardan berâ (uzaklaşmak) esası üzerine kurulu olduğu için, olması gereken yere konulması ve buna sebep olan şeylerin karıştırılmaması gerekir.

Müslümanların hayatında şu son zamanlarda islamî çalışma alanında hecr ve bağları koparma konusunda garip, selefin menhecinden uzak bir düşünce ortaya çıktı. Bu; hizipleşme, odaklaşma ve parçalanmadır. Bu tuhaf menhecin sahipleri, kendi şekillerini ve varlıklarını muhafaza, mensuplarını bağlama ve gruplarına girecek fikirlerden korumak için özel bir takım kurallar koymaya başladılar.

Onların, mensuplarını ilim talebeleriyle oturmaktan men ettiklerini görürsünüz. Buna müsaade etseler bile sağlam kayıtlarla şart koşarlar. Mensuplarının fikirlerinde bir değişme görürlerse onları bu uyarıcıların meclislerine katılmaktan yasaklarlar. Eğer ısrar ederlerse onlarla bağların kesilmesine dair emirler çıkarırlar.

Biz bu kelimenin (hecr’in) münakaşasını hizipçilik esasına göre yapacak değiliz. Zira bu konuya özel telif edilmiş eserler vardır.[2] Lakin biz bu kimselerin; hecr hususundaki sahih menhec ile kendilerinin bağları koparma terörüni birbirine karıştırdıklarına işaret etmek istiyoruz.

Evet, buna terör diyoruz, çünkü bu, düşünce terörüdür. Zira onların katında büyük sayılan şahıslardan birine dokunulmasına/eleştirilmesine en ufak bir müsamaha göstermezler. Onları eleştiren kişinin apaçık bir hak ile mi eleştirdiği yoksa çirkin bir hata ile mi eleştirdiğini de ayırt etmeyip, fark gözetmezler.

Bâtıl biçimde bağları koparmanın şekilleri:

Şayet birisi, bir fikri tenkid eden, hatayı açıklayan veya menheci düzelten bir makale veya kitap yazsa, hak ile tenkidde bulunan o kimseyle, bu kimse Ehl-i sünnetten ve sünnetin davetçilerinden olsa dahi, onunla bağların koparılması için mücadele kapısını açarlar.

* Ona kapılar açılmaz

* Bilakis onun hakkında iftira içeren sözler yayılır.

* Hatta onun göğsüne tuzak ve suçlama okları atılır.

* Hatta kitapları ve makaleleri yasaklanır.

* Hatta davetçi kardeşlerinden ve ilim talebelerinden engellenir.

* Hatta insanları ondan sakındırır ve uzaklaştırırlar.

İşte bu menhec, İslam kardeşliğinin temizliğinden, meşru sevgideki samimiyetin saflığından uzaktır. Hatta bu, Nebî sallallahu aleyhi ve sellem’in şu hadisine bir darbedir: “İmanın en sağlam kulpu Allah için sevmek ve Allah için buğz etmektir.” Zira onların bu yapmacık sevgileri şahıslar içindir ve buğuzları da sırf fikirler içindir!

Ümmetin seçkinleri olan davetçiler ne zamana kadar hizipçi sevgi ve hizipçi nefretin esiri olarak kalacaklar?!

Bu davetçiler kaydırıldıkları bu uçurumdan ne zaman çıkacaklar?

Müslümanlar, şahısları tazim ve takdis boyunduruğundan ne zaman kurtulacak ve böylece kendilerini hidayetin yüceliğine ne zaman çıkaracaklar?

Sanırız bid’atçilerin kınanmış bağ koparma şekilleri, re’y ehlinin ileri gelenlerinin hadis ehline karşı, nesillere miras kalan mücadelelerini hatırlatmıştır. Yine bizi orta çağlarda Eş’arilerin, Hanbeli’lere kurdukları tuzak arenalarına döndürmektedir.

Umulur ki bu yazı, bu konuda güzel bir son, ıslah yolu ve öne geçme vesilesi olur.

---

[1] Ayrıntılı delilleri için bkz.: Bekr Ebu Zeyd, Hecru’l-Mubtedi, Meşhur Hasen; el-Hecr Fi Dav’il-Kitab ve’s-Sunne.

[2] Bkz.: Bekr Ebu Zeyd, Hukmu’l-İntima, Safiyurrahman el-Mubarekfuri, el-Ahzabu’s-Siyasiyye Fi’l-İslam, Ali Hasen el-Halebi, ed-Da’vetu İlallah Beyne’t-Tecemmui’l-Hizbî ve’t-Teâvuni’ş-Şer’î

Raks ve Halayın Hükmü ve Alime Her Meselede Delil Sorulur mu?

Soru: “Kadının, kocasının önünde, yine kadınların önünde meylederek raks etmesinin dindeki hükmü nedir? Yine erkeklerin halay çekmelerinin haram olduğunu biliyoruz. Lakin bunun delili nedir? Bize anlatın, Allah size hayırlı karşılık versin.” (et-Tevhid dergisi 1420 yılı 10. Sayısı)

Şeyh el-Elbani'nin cevabı: Bu soru üç meseleyi içermektedir:

Birincisi: Kadının, kocası önünde raks etmesi

İkincisi: Kadının hemcinsleri olan kadınların önünde raks etmesi

Üçüncüsü: Erkeklerin halay çekmeleri.

Birincisine gelince; bu kadının kocası önünde raks etmesi hakkındadır. Eğer bu raks fıtrî bir şey olup, bu asırda moda olduğu gibi, raks için eğitim alınmamışsa, kocasının şehvetini tahrik etse bile bunun haram olduğunu gösteren bir nas bulunmamaktadır. Burada şart olan bunun yalnızca erkek ile hanımı arasında olmasıdır. Ama bu raks, modern dans usullerine göre öğrenilerek yapılıyorsa bu caiz değildir. Zira ben inanıyorum ki kadın bunu sadece kocasının önünde yapmakla kalmaz, kocasından başkalarının önünde de yapar.

Kadınların önünde raks etmesine gelince yine derim ki; eğer burada raks ile kastedilen modern danslar ise bunun caiz olmadığı gayet açıktır.
Eğer: “Bu söylediğinin delili nedir?” denilirse derim ki: işlerde dengeyi korumak çok az görülür. Ya ifrata ya tefrite kaçar. Özellikle insanlar uzun zaman belli bir tür inhiraf (sapma) içinde yaşamışlardır. Bu meselenin bir sapma olduğu ve dinin bunu kabul etmediği ortaya çıktığında ondan yüz çevirmişler ve bu fiilden şiddetle reddederek bahsetmişlerdir. Bu içinde yaşadığımız asırda uğradığımız musibet budur. Taklidden kurtulmak için delil talep edilen bu konuda, özel ve genel olarak müslümanlar uzun asırlar boyunca, diğer sapmış mezhepler bir yana, Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat’in mezhepleri olan dört mezhepten, falanın ve filanın mezhebinden başka bir şey bilmeden yaşamışlardır.
Allah’ın ve rasulünün dediklerine dayanmaya gelince, bu durum hayırlı oluşlarına şahitlik edilen ilk asırlarda mevcut idi. Bir zaman sonra bu durum sona erdi, ta ki İbn Teymiyye rahimehullah ve onun samimi öğrencileri geldiler, müslümanları ilk selefin üzerinde olduğu yol olan; kitap ve sünnete dayanmaya uyardırlar.
Hiçbir şüphe yoktur ki İbn Teymiyye ve öğrencilerinin davetinin güzel bir etkisi olmuştur. Lakin bunun dairesi kendi asrında çok zayıf idi. İnsanların avamı bir tarafa, özel sınıfında (ilim ehlinde) dahi fikrî donukluk hâkim olmuştu. Sonra asırlar geçmiş, Şeyhulislam İbn Teymiyye’nin hareketlendirdiği bu uyanış kesintiye uğramış ve müslümanlar fıkhî donukluğa dönüş yapmışlardır.
Ancak bu asırda – az bir zaman önce – bir çok alimler kitap ve sünnete dönüş yapmanın zorunluluğuna uyararak daveti yenilemişlerdir. Bu konuda onların başında Şeyh Muhammed b. Abdilvehhab gelmektedir. Zira o hakikatte kitap ve sünnete ittibaya davet etmiştir. Lakin onun yaşadığı bölgelere bakıldığında Şeyh Muhammed’in beldesinde Necid’li araplar vardı, putperestler o zamanlarda onun ülkesini işgal etmişlerdi. O büyük bir mücadele göstermiş ve tevhide önem vermiştir. Gördüğüm kadarıyla da bu gayet doğal bir durumdur. Çünkü insanın gücü sınırlıdır. Denildiği gibi, kişi her cephede savaşamaz. Bu yüzden onun bütün mücadelesi de tevhid davetini yaymak, şirklere ve putçuluğa savaş açmak üzerine olmuştur. Bu konuda da tam anlamıyla başarılı kılınmıştır. Onun temiz daveti bundan sonra da İslam alemine yayılmıştır. Onunla rakipleri arasında maalesef bazı savaşlar meydana gelmiş olsa da, bu durum Allah’ın halkı üzerindeki sünnetidir. Allah’ın sünnetinde değişiklik bulamazsın.
Lakin bu asırda bazı alimler kitap ve sünnet davetini ikame etmişlerdir. Arap beldelerinden özel ve genel bir çok kimseler uyanışa geçmiştir. Acem beldelerinde ise maalesef uyuşukluk devam etmektedir. Ancak bu arap ülkelerinde bir terslik ortaya çıkmıştır. O da az önce işaret ettiğim durumdur. Zira bazıları orta yolda durmuyorlar. Bilakis bazı şeyleri iyi bilirken, bazı şeylerde cahil kalıyorlar. Bir şey anlamayan avamdan birisinin alime bir meselenin hükmünü sorduğunu görürsün; cevap eğer o meselenin yasaklığı hakkında olursa hemen: “Delil nedir?” der. Bazen bu alimin o konuda delil sunma imkanı olmaz. Özellikle de delil, kitap ve sünnetten açık bir nas ile değil de, istinbat yoluyla getirilmişse! Bu gibi meselelerde soru soran kişinin, “delilin nedir?” diyerek aşırılık etmemesi gerekir. Kendi nefsini bilmesi gerekir, kendisi delil ehlinden midir, değil midir? Umumu ve hususu, mutlakı ve mukayyedi, nasihi ve mensuhu kendisi biliyor mu? O kişi bunlardan anlamayan biri ise “Delil nedir?” demesinin manası nedir?

Diyorum ki: kadının, kocası önünde raksetmesinin veya kadının, müslüman kadınlar önünde raksetmesinin, erkeklerin halay çekmelerinin cevazına veya yasaklığına dair delil isteniyor. Hakikatte Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’den bu konuda açık ifadeli bir nas ile delil yoktur. Ancak nazar, istinbat ve fıkhetme yoluyla vardır. Bu yüzden biz bazı zamanlar şöyle deriz:

“Her mesele, avamdan veya ilim talebelerinden her müslümanın eşit şekilde anlayacağı ayrıntılı delil ile açıklanmamıştır. Her mesele böyle değildir. Bu yüzden Allah Teâlâ: “Eğer bilmiyorsanız zikr ehline sorun” (Enbiya 7) buyurmuştur.  Az önce işaret ettiğim aşırılık sebebiyle en cahil insanlar delili reddeder hale gelmiştir. Kitap ve sünnet davetine nispet edilen bir çok kimse alimin kendisine bir mesele sorulduğu zaman, cevabını Allah şöyle buyurdu, rasulü şöyle buyurdu sözüne bağlaması gerektiğini düşünür olmuşlardır.
Diyorum ki, bu vacip değildir. Bu, salih selefin menhecine ve siyretlerine mensup olmanın faydalarındandır. Onların fetvaları ilmî bir delil idi. Bundan dolayı, şüphesiz delilin zikredilmesi, durumun gerektirdiği hallerde vaciptir. Lakin sorulan her meselede “Allah Teâlâ şöyle buyurdu veya Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu” diye delil zikretmek vacip değildir. Özellikle de mesele, fıkhın ihtilaf edilen ince meselelerinden ise böyledir. Allah Teâlâ’nın: “Eğer bilmiyorsanız zikr ehline sorun” (Nahl 43) kavli, mutlaktır. Kişinin ancak ilim ehlinden olduğunu zannettiği kişiye sorması gerekir. Cevabı işittiğinde tabi olman gerekir. Ancak başka bir alimden işittiğin şeyden dolayı bu cevapta şüphe edersen, o zaman bunu belirtmende sakınca yoktur. O zaman alime düşen şey, kendisinde bulunan ilimle soru soran kişiden gelen bu şüpheyi gidermektir.

Özetle: Kadının kocası önünde raksetmesi, az önce zikredilen şart ile caizdir. Ama kadının, hem cinsi olan kadınlar önünde raks etmesinin, kocası önünde raksetmesinde olduğu gibi, iki sureti vardır:  eğer bu raks, kendisi için eğitim alınmayan, sadece eğlenme, elleri sallamadan ibaret ise, bunda kalçaları titretme gibi nefsi tahrik eden veya şüphelere sürükleyen şeyler yoksa bu şekildeki bir raksta da sakınca yoktur. O zaman bunun raks diye isimlendirilmesi doğru olur. Ama zikredilen durumlar varsa o zamn bunda asıl olan yasak olmasıdır.

Erkeklerin halay çekmelerine gelince bunda adeten gördüğümüz gibi, meşru olmayan sözler bir yana, müzik de bulunduğu için bu uygun değildir. Durum Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurduğu gibidir:
“Âdemoğlunun eğlendiği her eğlence bâtıldır. Ancak eşiyle oynaması, atıyla eğlenmesi, yayıyla ok atması ve yüzme bundan hariçtir.” Biz bu hadiste bunun “bâtıl” olduğunu görüyoruz. Eğlencenin durumu bu olduğuna göre, ondan uzak durmak uygundur. O haktan değildir.
Eğer bu halay ile beraber zikredilen muhalefetler yoksa o zaman bunun caiz olduğunu söyleriz. Lakin bu cevaz, az önceki hadiste geçtiği gibi tercih edilmeyen bir durumla ilgili cevazdır. Allahu a’lem, zannediyorum ki ben böyle (müziksiz ve batıl söz içermeyen) bir halay görmedim. Çünkü bu gibi muhalefetlerin onda bulunmaması imkansızdır. Mesela biz bazen halay işitiriz, o sadece halay değildir, müzik de vardır. Müezzin ezan okur, imam sesli kıraat yapar, onlar böyle şeylerle ilgilenmezler, bilakis oyun ve eğlence ile gaflettedirler. Öyleyse bu halay, müzik gibi dine muhalif unsurlar bulunmadığında haram olduğunu söylemesek de, tercih edilmeyen bir eğlencedir. Söz konusu muhalefetler bulunduğunda ise harama dönüşeceğinde şüphe yoktur.”

Eşlerinin İtaatsizliğinden Şikayet Eden Erkeklere

Soru: “Evlilere nasihatiniz nedir?”

Şeyh el-Elbani'nin cevabı: Çoğu zaman gençlerden, eşlerinin dinî emirlerine tabi olmadıklarından şikayet ettiklerini işitiyoruz. Unutmamamız gerekir ki, kadın, çoğu zaman kötü ahlakından dolayı isyankar olur. Lakin benim bu konuda önemsediğim şey şudur: Çoğu zaman eşinin itaatsiz olmasına sebep olan kocasıdır. Mesela erkek karısından erkeklerin önünde, özellikle evden çıkarken süslenmemesini, açılıp saçılmamasını ister. Onun tesettüre girerek örtünmesini ister. Lakin erkek, kendisi dine uygun elbiseleri giymez! Müslümanların görüntüsüne bürünmez! Hatta kadın fakihe olmasa bile, erkeklerin giydiği bu elbiselerin frenk elbisesi olduğunu işitmiştir. Mesela erkek, sakalını traş ederek süslenir. Sakal bırakmanın farz olduğunu bilmiyor olsa dahi en azından sakal traşının sünnete aykırı olduğunu bilir. Bu kadın, kocasına diliyle söylemese bile, hal diliyle şöyle der: “At sahibine göre kişner. Sen kendi durumunu bak! Dine önce sen uy ki ben de sözünü dinleyeyim” der. Çoğu kadının hal dili bunu söylemektedir. Bu yüzden bu fırsatla şunu hatırlatmak isterim: Gençler, hanımlarının kendilerine itaat etmeleri için yardımcı olmalıdırlar. Bu da kendilerinin, rablerine itaatkar olmaları ve O’nun dinine tabi olmalarıyla gerçekleşir.”

(Durusun ve Muhadaratun Muferriga)

Şeyh el-Elbani'nin Baş Açık Gezen Gençlere Nasihati

Soru: “Genç müslümanlar için nasihat eder misiniz?”

Şeyh el-Elbani rahimehullah'ın cevabı: Müslüman gençlerimizden gerçekten istediğim şey görünüşlerinin kafirlerin görünüşü gibi olmamasıdır. Başlarına (takke veya sarık gibi) bir şey koymaları mutlaka gerekir. Baş açık gezmenin İslam ile alakası yoktur. Bundan elli sene öncesine kadar mescide başı açık bir kimse girmezdi. Müslümanlar böyle nasıl bir musibete uğradı? Onlara semadan; dindarlık, sıhhat ve felsefe olarak baş açık gezmelerinin daha üstün olduğuna dair yeni bir vahiy mi geldi, ne oldu bilmiyorum! Suriye’de, Ürdün’de, Mısır’da ve başka yerlerde bu ancak İslam ülkelerinde emperyalizm kuran Avrupalılardan yayılmıştır. O halde İslam’ı bütün olarak benimsememiz gerekir. Önce akide olarak, sonra tam bir şekilde uygulayarak. Ben “tam bir şekilde” dediğimde, inanıyorum ki tam şekliyle uygulamaya güç yetiremeyiz. Lakin hedefimizi önümüze koymamız ve dinimizi eksiksiz bir şekilde “Allah hiçbir nefse gücü yetmeyen şeyi yüklemez” (Bakara 286) ayetinin sınırında uygulamalıyız.
Görüyoum ki müslüman gencin sakal bırakmayı kabul etmesinden hareketle, başına bir şey giymesi daha kolaydır. Çünkü sakal bırakmak cihadı (mücadeleyi) gerektirir. O halde bu mücahid müslüman neden islamı izhar etmeyi tamamlamıyor? Zira dış görünüş, iç alemin yansımasıdır. İnanıyorum ki mesele ilim ehli, şuurlu kimseler ve yol göstericiler tarafından bilinçlendirilmeye muhtaçtır.  Sonra da her hallerinde sünnete ittiba etmekle yükümlü olan bu gençlerin gayretlerine muhtaçtır. Allah Azze ve Celle’den bizi ve onları sünnete ittibada muvaffak kılmasını dileriz.”

(Durusun ve Muhadaratun Muferriga) 

Selefilerin Davetlerinin Mescidlerde Olması Sözüne İtirazlar!

Dernekler bid'atine bulaşmış kimseler, bu bid'ati savunmak adına;

"Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem safa tepesinde, panayırlarda, Erkam'ın evinde davet yaptı, bunlar da mı bid'at?" şeklinde örümcek ağından zayıf gerekçeler öne sürüyorlar.

Birincisi; verilen örneklerin hiçbiri derneklere delil olmaz. zira ne sebep ne sonuç bakımından aralarında bir illiyet bağı yoktur.

İkincisi: Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem sözü edilen mekanlarda müşrikleri İslam'a çağırmıştır. Acaba dernekçiler toplumu müşrik mi görüyorlar?

Bu kimseler, derneklerinde müşrikleri İslam'a mı çağırıyorlar, yoksa Müslümanlara dinlerini mi öğretmek istiyorlar? - Çoğunun dernekleri demokratik partilere oy kullanmaya çağırmak için kullandıklarını, dolayısıyla şirke davet ettiklerini de biliyoruz - 

Eğer dernekleri müslümanlara dinlerini öğretmek için kuruyorlarsa, Müslümanların eğitilip öğretilecekleri mekanlar dernekler değil, mescidlerdir. Burada birisi çıkıp: "Bu insanlar mescitlere gelmiyor, o yüzden dernek kuruyoruz" derse, ona denilir ki: şayet bir alevi köyünde yahut sufi memleketinde olsanız ve oranın halkı cem evinden yahut dergahtan başka bir yere gelmeyi kabul etmese cem evi veya dergah mı açacaksınız? Yahut Yahudi veya Hristiyan ülkesinde olsanız Kilise veya Havra mı açacaktınız?

Erkam'ın evine gelince, Müslümanlardan biri, evinde toplanılıp ders yapılmasına imkan sağlasa bu faziletli bir iştir. Zira sünnette Daru'l-Erkam örneği vardır. Daru'l-Erkam, Erkam radıyallahu anh'e ait bir evdir. Müslümanların mescid yapma imkanları olmadığı bir zamanda, bu sahabe, evini, Müslümanların dinlerini öğrenmeleri, istişare etmeleri için kullandırmıştır. Bu ev için demokratik oy çoğunluğu yoluyla seçilen, yönetim kurulunda yer alan vasıfsız çoğunluk ile karar alan bir başkan yoktu. İslamî olmayan sistemlerin bazı kanunlarına uyma sözü vermek söz konusu değildi. vs. Bu şekilde Müslümanlardan birinin evinde toplanmaya kimse karşı çıkmıyor. Lakin dernek yapıları, mescid gibi ümmete mal edilen fırka yuvalarıdır. işleyiş sistemi bakımından Yahudilerin Beytu'l-Midras'ına benzemektedir. Bu, kafirlere benzemektir. Dernekler sistemini Masonlar icat etmişlerdir. Yine derneklerde masonlara tabi olmak söz konusudur. Bunun bir çok fesada sebep olan başka yönleri de vardır ki daha önce geniş bir şekilde açıkladık, sitede bulabilirsiniz. 

Üçüncüsü: Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem, Yahudilerin alternatif ibadet ve eğitim mekanı olarak yaptıkları Beytu'l-Midras denilen, içinde Tevrat dersi yaptıkları eve gitmiş ve Yahudileri İslam'a davet etmiştir. Ancak ne kendisi, ne ashabı böyle evler icad etmemişlerdir. Bu da, İslam aleminde hicri 4. asırlarda ortaya çıkan, mescitlerden bağımsız olarak ilim dersi icra etmek için yapılan Medreselerin bid'at olduğunu gösterir. Zira Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem zamanında da ilim eğitimine ihtiyaç vardır ve böyle evler edinebilirlerdi. Ama bunu yapmadılar. Sonradan bunu yapmak böylece bid'at olur. Bugün Mescidlerden bağımsız yapılan Kur'ân kursları, İslami fakülteler, medreseler bu türden bir bid'at olduğu gibi, benzer bir gaye ile edinilen dernek evleri de aynı şekilde bid'attir. Zira bu derneklere gidilmesinden, maddi destek verilmesinden dolayı Allah adına sevap vaad edilmektedir! Bid'atin bütün şartları bu yapılar hakkında bir araya gelmiştir.

Tıpkı Sufilerin, Mescide alternatif ibadet mekanı olarak Dergahları, Alevilerin Cem evlerini ihdas etmeleri gibi! 

Sonuç olarak: Müslümanların dinî gayelerle dernek kurması meşru değildir. Lakin şayet tevhid ehli bir ilim ehli, dernek kurmuş kimselerin hükmü bilmiyor olmaları sebebiyle, bu bid'ate son vermelerine davet ve hüccet ikamesi için bu derneklere gider ve davette bulunursa, yukarıda işaret edildiği gibi buna sünnette bir örnek vardır. Yine bir dergaha, bir cem evine, bir kiliseye, bir havraya gidip, oradaki halka, batıldan dönmeleri için tebliğ yapan alime de bu yaptığı meşrudur.

Herhalde bu durumu hiçbir akıl sahibi dernek kurmanın meşru olmasına delil getiremez! 

Alimlerin Hatasını Açıklamak Onlara Hakaret midir?

Soru: “Ölmüş olan veya hayatta olan imamlara ve âlimlere sövmenin İslam’daki hükmü nedir?”

Şeyh el-Elbani rahimehullah'ın cevabı: “Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur: “Ölülere sövmeyin. Nitekim onlar takdim ettikleri şeye kavuşmuşlardır.” Yani, dindarlığı konusunda eleştirilen biri olsa dahi müslümana sövmek caiz değildir. Çünkü o kimse Allah Azze ve Celle’nin hükmüne intikal ettikten sonra ona hakaret etmenin bir faydası yoktur. salih müslümanlara sövmenin caiz olmaması ise daha önceliklidir. Sonra imamlara sövmek bundan da ileridir. Çünkü onlar salihliklerine ilmi, dine hizmeti, hadislerin naklini, açıklanmasını, dini hükümlerin ayrıntılarına gidilmesini ve daha başka iyilikleri de katmışlardır. Ben bu gibi soruları garip buluyorum. Çünkü bizler en düşük derecede bile olsa müslümanlar hakkında böyle bir itikada sahip değilken, İslam âlimlerine kim sövebilir?

Soru sahibi: Bazen insan âlimin hatasını açıklar, lakin bazı âlimler bundan ona sövüldüğü anlamını çıkarır. Hâlbuki o kimse aslında sövmemiştir.

El-Elbani: Eğer maksat bu ise, maksat kötü anlaşılmıştır. Çünkü bir kimsenin diğerinin hatasını açıklaması İslam’da vaciptir. Hatayı açıklamak sövme ve hakaret bir yana, tenkid ve eleştiri demek bile değildir. Ancak hakkın beyanıdır. Bu yüzden Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem Buhârî’nin Sahih’inde gelen sahih bir hadiste şöyle buyurmuştur:

“Hâkim içtihat ettiğinde isabet ederse ona iki ecir, hata ettiğinde ona bir ecir vardır.” Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem herhangi bir kadı veya hâkim (yönetici) hakkında hata ettiğinde bir ecir alacağını söylerken ona dil mi uzatıyor, yahut sövmüş mü oluyor?! Aynı şekilde, Buhârî’nin rivayet ettiği rüya kıssasında Ebu Bekr radiyallahu anh, Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in önünde rüya yorumunda bulunmuş, Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem de ona:

“Bir kısmında isabet, bir kısmında hata ettin” buyurmuştur. Bir kimse Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in mağara arkadaşı olan Ebu Bekr es-Sıddık radiyallahu anh’e dediği: “Bir kısmında hata ettin” sözüyle hakaret etmiş olduğunu söyleyebilir mi? Lakin bu, müslümanların İslamî kültürlerinde geri kalmaları ve dinin lügati olan Arap dilinden uzaklıkları sebebiyledir. Hatta kendilerine “Mutefekkih” demenin daha doğru olduğu sonraki fakihler sebebiyledir. Onlar “fakih” teriminden uzaktırlar. Çünkü onların kendileri bu hakikati ters çevirmekte, onlar böyle düşünmekte ve halk da onlara tabi olmaktadır. Birisi hakkında “Falan hata etti” denilince, sizin de işittiğiniz gibi, bu sözün hata eden kişiye hakaret ve sövme olduğunu söylerler. Hâlbuki durum öyle değildir. Bu meselede fazla açıklamaya gerek yoktur. Bu kadarı bize yeter.”(Durusun ve Muhadaratun Muferriga)